Uzasadnienie
W dniu [...] r. odbył się konkurs na stanowisko dyrektora [...] Nr [...] w K. przy ul. [...]
Wyboru kandydata na to stanowisko dokonała Komisja Konkursowa, powołana przez Prezydenta Miasta K. zarządzeniem Nr [...] z dnia [...] r., w której składzie były M. K. i B. S., jako przedstawicielki Rady Pedagogicznej [...] Nr [...].
Wnioskiem z dnia [...] r., skierowanym do Prezydenta Miasta K., M. K. i B. S. domagały się unieważnienia powołanego konkursu z dnia [...] r., a w piśmie z dnia [...] r. zawarły pisemne zastrzeżenia do protokołu z posiedzenia Komisji Konkursowej.
Prezydent Miasta K. w piśmie z dnia [...] r. Nr [...] zawarł odpowiedź na ten wniosek i odmówił unieważnienia konkursu, przeprowadzonego w dniu [...] r., na stanowisko dyrektora [...] Nr [...] w K..
M. K. i B. S., po zapoznaniu się z treścią tej odpowiedzi w dniu [...] r. zwróciły się na piśmie z żądaniem wydania decyzji w sprawie odmowy unieważnienia powołanego konkursu i otrzymały pisemną informację o braku podstaw do jej wydania, zawartą w piśmie Prezydenta Miasta K. z dnia [...] r. Nr [...].
Pismem z dnia [...] r. M. K. i B. S. wniosły skargę na pismo Prezydenta Miasta K. z dnia [...] r. Nr [...] o odmowie unieważnienia konkursu, przeprowadzonego w dniu [...] r., na stanowisko dyrektora [...] Nr [...] w. Obie skarżące uznały to pismo za decyzję administracyjną i domagały się unieważnienia powołanego konkursu, akcentując nieprawidłowości w pracy Komisji Konkursowej. W związku z zaskarżonym pismem zarzuciły Prezydentowi Miasta K. błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie przepisów rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 23 października 2003 r. w sprawie regulaminu konkursu na stanowisko dyrektora szkoły lub placówki i trybu pracy komisji konkursowej (Dz. U. Nr 189, poz. 1855), zwanego dalej w skrócie rozporządzeniem z dnia 23 października 2003 r., a w szczególności jego § 2 ust. 1 i 2, § 5 ust. 1 i § 8 pkt 3, poprzez nieuwzględnienie ich wniosku z dnia [...] r. o unieważnienie tego konkursu. Dodatkowo uznały, że Prezydent Miasta K. zarządzeniem Nr [...] z dnia [...] r. zmienił skład osobowy tej Komisji, chociaż zdaniem skarżących, zmiana ta mogła nastąpić jedynie na podstawie uchwały Rady Miasta K., jako tego organu, który w tym zakresie ma władcze uprawnienia z zakresu administracji publicznej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga podlegała odrzuceniu.
W niniejszej sprawie nie rozstrzygając merytorycznych zarzutów skargi, najpierw dokonuje się ustaleń mających na celu stwierdzenie, czy w przedmiotowej sprawie wniesienie skargi jest dopuszczalne, a zatem czy zaskarżona forma działania administracji publicznej jest kontrolowana przez sądy administracyjne, jak również czy skarga została wniesiona z ustawowym terminie z zachowaniem wszystkich jej wymogów formalnych.
Przedmiotem skargi jest odmowa przez Prezydenta Miasta K. unieważnienia konkursu na stanowisko dyrektora [...] Nr [...] w K., przeprowadzonego w dniu [...]r. przez Komisję Konkursową, w której składzie obie skarżące były przedstawicielkami Rady Pedagogicznej (pismo Prezydenta Miasta K. z [...] r. Nr [...]).
Bezspornym jest, że skarżące w dniu [...] r. zapoznały się z treścią zaskarżonego pisma i domagały się wydania w tej sprawie decyzji administracyjnej.
W tym miejscu zaakcentować trzeba, że z uwagi na treść skargi i zawarte w niej zarzuty Sąd przyjął, iż kwestionowane skargą pismo o odmowie unieważnienia powołanego konkursu można zakwalifikować jako czynność materialno-techniczną z zakresu administracji publicznej, dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie ustawa p.p.s.a., na którą przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Powołane pismo nie jest bowiem decyzją administracyjną ani też postanowieniem, ale spełnia warunek bycia "innym, niż określone w pkt 1-3 aktem lub czynnością", która podjęta została przez organ administracji publicznej oceniający prawidłowość konkursu i odnosi się do jego obowiązku publicznoprawnego, wynikającego wprost z przepisów prawa (por. art. 36 a ust. 1-5 i ust. 7a ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty - Dz. U. z 2004 r., Nr 256, poz. 2572 z późn. zm. w związku z przepisami rozporządzenia z dnia 23 października 2003 r.).
Jednocześnie mimo jej dopuszczalności skarga podlega odrzuceniu, bowiem stosownie do treści art. 53 § 3 ustawy p.p.s.a. wnosi się ją w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenie odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie - w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa (art. 53 § 2 ustawy p.p.s.a.). Przy uwzględnieniu powyższych przepisów stwierdzić trzeba, że skarżące wnioskiem z dnia [...] r., prawidłowo wezwały Prezydenta Miasta K. do usunięcia naruszenia prawa i już w dniu [...] r. zapoznały się z odpowiedzią na to wezwanie (pismo skarżących z dnia [...] r.).
Przyjąć zatem należało, że od tego dnia biegł termin do wniesienia skargi, określony w art. 53 § 2 ustawy p.p.s.a., który upływał z dniem [...] r. (czwartek). Skarga została natomiast wniesiona do Sądu dopiero w dniu [...] r., a więc z uchybieniem wskazanego terminu (data stempla pocztowego na przesyłce poleconej R-[...]). Świadczy to o tym, że wymogi formalne skargi w zakresie zachowania terminu do jej wniesienia nie zostały spełnione.
Należy w tym miejscu zauważyć, że przepisy w zakresie terminowości złożenia skargi są bezwzględnie obowiązujące i wynoszą 30 dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia w sprawie, 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a w przypadku milczenia organu w tej kwestii – 60 dni od dnia "wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa".
W wyniku poczynionych rozważań, stwierdzić należy, że skarga w przedmiotowej sprawie wpłynęła do Sądu po upływie terminu przewidzianego do jej wniesienia.
W tym stanie rzeczy jako spóźniona podlega odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 zdanie 1 ustawy p.p.s.a., co orzeczono w sentencji orzeczenia.
Mając na uwadze fakt, że podstawą wydanego w sprawie rozstrzygnięcia były względy formalne, Sąd nie znalazł podstaw do badania czy spełnione zostały pozostałe warunki formalne skargi, w tym dotyczące legitymacji podmiotowej obu skarżących do jej wniesienia.