Uzasadnienie
W dniu 29 grudnia 2016 r. do Sądu wpłynął urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym J. K. zażądał zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata lub radcy prawnego z urzędu.
W treści tego formularza podniósł, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z małżonką i posiada mieszkanie spółdzielcze własnościowe o powierzchni 63 m2. Nie posiada natomiast żadnych innych nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych i wraz z żoną uzyskują dochód z tytułu emerytur, w kwotach odpowiednio 1.500 zł i 1.200 zł, ponosząc koszty w ramach czynszu (600 zł), opłat za energię elektryczną (100 zł - należność za 2 miesiące), wodę (200 zł), gaz (50 zł), ogrzewanie w sezonie (250 zł) oraz wydatkując na leki po 200-300 zł (dla każdego z nich), wyżywienie (600 zł), środki czystości (100 zł), bilety (50 zł) i telefon (130 zł).
Następnie, to jest w dniu 17 stycznia 2017 r. skarżący nadesłał kopie decyzji ZUS ustalających aktualną wysokość emerytur pobieranych przezeń i żonę, a także plik dokumentów obrazujących część kosztów utrzymania, na które powoływał się we wniosku.
Rozpoznając wniosek zważono, co następuje.
Stosownie do art. 243 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Zgodnie zaś z art. 245 §1 przywołanej regulacji, prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie częściowym lub całkowitym.
W pierwszej kolejności należy odnotować, że przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja administracyjna wydana w przedmiocie choroby zawodowej. Wnioskodawca jest więc w tej sprawie objęty zwolnieniem od kosztów sądowych z mocy samego prawa, co wynika z art. 239 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., a w konsekwencji, jego wniosek o zwolnienie z obowiązku uiszczenia rzeczonych kosztów jest od samego początku bezprzedmiotowy i dlatego nie podlega rozpoznaniu (stanowisko zgodne z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału IV z dnia 30 grudnia 2016 r. - karta nr 43 akt sprawy).
Odnosząc się natomiast do wniosku J.K. o ustanowienie pełnomocnika należy podnieść, iż w myśl zasady wynikającej z art. 246 §1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym (czyli po myśli art. 245 §3 tej ustawy, mogącym obejmować między innymi ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego) następuje wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie uiścić pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
W tym kontekście uznano, że okoliczności sprawy uzasadniają uwzględnienie zgłoszonego żądania.
Z oświadczeń skarżącego wynika, iż nie posiada on żadnych zasobów finansowych ani łatwego do spieniężenia majątku. Nadesłane przezeń dokumenty źródłowe potwierdzają przy tym, że zarówno on sam jak i jego małżonka utrzymują się ze skromnych emerytur, których wysokość - zważywszy rozmiar obciążających ich gospodarstwo domowe, częściowo udokumentowanych, kosztów utrzymania - nie umożliwia dokonania oszczędności wystarczających na pokrycie wydatków jakie wiążą się zazwyczaj z opłaceniem udziału fachowego pełnomocnika z postępowaniu sądowoadministracyjnym, bez uszczerbku w ich koniecznych potrzebach życiowych.
Mając na uwadze przywołane wyżej okoliczności postanowiono jak w sentencji, działając na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 7 tej ustawy.
Przyznając prawo pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego wzięto nadto pod uwagę obciążenie poszczególnych korporacji zawodowych, w tym adwokackiej i radcowskiej, sprawami, w których Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach ustanawia profesjonalnych pełnomocników.