Uzasadnienie
W treści skargi J.K. zażądał ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika z urzędu.
Następnie, to jest w dniu 25 października 2014 r., skarżący nadał do Sądu urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym sprecyzował, iż domaga się nie tylko ustanowienia pełnomocnika - w osobie adwokata lub radcy prawnego, lecz nadto także zwolnienia od kosztów sądowych.
Wnioskodawca podkreślił, że przebywa w Zakładzie Karnym, gdzie nie pracuje odpłatnie i nie osiąga jakiegokolwiek dochodu. Zadeklarował też, iż nie posiada żadnych zasobów pieniężnych, przedmiotów wartościowych ani nieruchomości, poza mieszkaniem o powierzchni 46 m2.
Do wniosku dołączone zostało zaświadczenie z dnia 23 października 2014 r. wydane przez Dyrektora Zakładu Karnego w Z. potwierdzające, iż skarżący nie jest w tej placówce zatrudniony oraz nie posiada żadnych środków finansowych do swojej dyspozycji.
W toku rozpoznania wniosku zważono, co następuje.
Stosownie do art. 243 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Zgodnie zaś z art. 245 §1 przywołanej regulacji, prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie częściowym lub całkowitym.
W pierwszej kolejności trzeba podnieść, iż mocą zarządzeń: z dnia 6 października 2014 r. (karta nr 1 akt sprawy) oraz z dnia 3 listopada 2014 r. (karta nr 32 akt sprawy) Przewodniczący Wydziału IV uznał, że niniejsza sprawa dotyczy problematyki z zakresu pomocy społecznej i z tego powodu skarżący jest w niej objęty zwolnieniem od kosztów sądowych z mocy art. 239 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.
W konsekwencji powyższego należało przyjąć, że wniosek J.K. o zwolnienie od tych kosztów jest bezprzedmiotowy i jako taki nie podlega rozpoznaniu (skarżący został już o tym fakcie wcześniej poinformowany stosownym pismem wystosowanym w wykonaniu przywołanego wyżej zarządzenia Przewodniczącego Wydziału IV z dnia 3 listopada 2014 r.).
Odnosząc się natomiast do wniosku J.K. o ustanowienie adwokata lub radcy prawnego godzi się podnieść, że w myśl zasady wynikającej z art. 246 §1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym (zgodnie z art. 245 §3 p.p.s.a. mogącym obejmować między innymi ustanowienie jednego z wymienionych w tym przepisie profesjonalnych pełnomocników) jest wykazanie przez nią niemożności poniesienia pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Dokonana w tym kontekście ocena stanu majątkowego i sytuacji życiowej wnioskodawcy doprowadziła do konkluzji, że okoliczności sprawy uzasadniają uwzględnienie zgłoszonego żądania.
Z oświadczeń wyżej wymienionego wynika bowiem, że nie posiada on żadnych zasobów finansowych ani łatwego do spieniężenia majątku, natomiast przedłożone przezeń zaświadczenie Dyrektora Zakładu Karnego w Z. potwierdza, iż przebywa aktualnie w tej placówce penitencjarnej, gdzie nie jest zatrudniony odpłatnie i nie posiada do własnej dyspozycji żadnych środków pieniężnych.
W tym stanie rzeczy nie budzi wątpliwości, że strona wykazała w sposób dostatecznie przekonujący, że opłacenie pełnomocnika z wyboru przekracza jej możliwości płatnicze. Dlatego postanowiono jak w sentencji działając na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 7 p.p.s.a. w związku z art. 246 §1 pkt 2 tej ustawy.
Przyznając prawo pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego wzięto nadto pod uwagę obciążenie poszczególnych korporacji zawodowych, w tym adwokackiej i radcowskiej, sprawami, w których Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach ustanawia profesjonalnych pełnomocników.