Uzasadnienie
Pismem z dnia 20 września 2017 r. E. R. działająca przez pełnomocnika wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w K z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Strona skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na "możliwość spowodowania nieodwracalnych skutków w sferze interesów skarżącej w postaci nieodwracalnego wyłączenia jej od możliwości realizowania świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju leczenie stomatologiczne – w zakresie świadczenia ogólnostomatologicznego".
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Natomiast art. 61 § 5 P.p.s.a. stanowi, że postanowienie, o którym mowa w § 3, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym.
Jak podkreśla się w orzecznictwie, podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a., jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004r., sygn. akt GZ 138/04, LEX nr 281811).
Podkreślenia wymaga, że ochrona tymczasowa, o której mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., odnosi się do aktów lub czynności, które generalnie nadają się do wykonania. Wykonanie aktu administracyjnego oznacza natomiast spowodowanie lub sprowadzenie w sposób dobrowolny lub w trybie przymusowym takiego stanu w rzeczywistości społecznej, który jest zgodny z treścią aktu. Wykonanie aktu dotyczy zatem aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. T. Woś w: T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. LexisNexis, Warszawa 2005, str. 295-296).
Natomiast co do zasady, przymiotu wykonalności nie będą miały decyzje odmawiające stwierdzenia lub przyznania określonych praw lub obowiązków, albo decyzje, które nie wywołują określonych skutków materialnoprawnych (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek Prawo o postęowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Lex, Warszawa 2013, Wydanie 5, str. 242).
W rozpoznawanym przypadku żądaniem wstrzymania wykonania została objęta ostateczna decyzja Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w K. z dnia [...]r. w sprawie oddalenia odwołania, dotyczącego rozstrzygnięcia postępowania w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju leczenie stomatologiczne w zakresie świadczenia ogólnostomatologiczne. Powyższa decyzja nie nakłada na skarżącą obowiązku określonego zachowania oraz nie pozbawia ją żadnych przyznanych wcześniej uprawnień. Tym samym w ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie posiada przymiotu wykonalności. Powyższe powoduje, że wniosek skarżącej jest bezzasadny. Ewentualne wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie powodowałoby żadnych skutków w sferze interesów prawnych skarżącej, gdyż nie stanowiłoby uprawnienia po stronie skarżącej do zawarcia umowy z Narodowym Funduszem Zdrowia.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.