Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. R. K. zostały przyznane świadczenia rodzinne w postaci zasiłku rodzinnego i dodatków do tego zasiłku za okres od 1 listopada 2011 r. do 31 sierpnia 2012 r.
W dniu 11 czerwca 2015 r. Prezydent Miasta W. [...] wznowił postępowanie na podstawie z art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. zwanej dale k.p.a.). Następnie decyzją z dnia [...]r., nr [...] uchylił pierwotną decyzję i odmówił przyznania przedmiotowych świadczeń w trybie art. 32 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jedn: Dz. U. z 2015 r., poz. 114). W uzasadnieniu decyzji wskazał, że podczas składania wniosku o przyznanie przedmiotowych świadczeń skarżąca nie ujawniła dochodu z diet przysługujących jej mężowi S. K. z tytułu delegacji zagranicznych.
Na skutek odwołania strony Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...]r. nr [...]w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a. uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało mu sprawę do ponownego rozpoznania. Kolegium stwierdziło, że nie było podstaw do zastosowania art. 32 ustawy o świadczeniach rodzinnych, gdyż minął już okres na jaki zostały stronie przyznane świadczenia. Dlatego organ I instancji winien jedynie wszcząć postępowanie w sprawie nienależnie pobranych świadczeń, a następnie w sprawie ich zwrotu, bądź po wydaniu decyzji w trybie wznowieniowym, uruchomić postępowanie w sprawie nienależnie pobranych świadczeń i następnie w sprawie zwrotu.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego R. K. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji z przyczyn merytorycznych odnoszących się do jej uprawnień do świadczeń rodzinnych.
Odpowiadając na skargę organ odwoławczy postulował jej oddalenie, przy czym zauważył, iż poczynione przez organ I instancji ustalenia implikujące wznowienie postępowania nie znalazły odzwierciedlenia w podstawie prawnej decyzji, ani w jej uzasadnieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Decyzje obu instancji nie mogą się ostać z powodu naruszenia prawa procesowego mającego istotny wpływ na wynik sprawy, a dotyczącego kwestii poruszonej dopiero w przytoczonym fragmencie odpowiedzi na skargę. Mianowicie organ I instancji w innym trybie wszczął postępowanie, a w innym je zakończył, co jest niedopuszczalne. Po wznowieniu postępowania należało wydać decyzję przewidzianą dla postępowania wznowieniowego, a nie decyzję w trybie art. 32 ustawy o świadczeniach rodzinnych.
W zaskarżonej decyzji jedynie zasygnalizowano ten problem, ale nie wyciągnięto właściwych wniosków.
Nie znajduje prawnego uzasadnienia przedstawiony przez Kolegium alternatywny sposób dalszego działania organu I instancji. Skoro bowiem postępowanie zostało uruchomione w trybie wznowieniowym, to w takim trybie musi też być zakończone, a zatem w tym kierunku muszą być kontynuowane dalsze czynności organu I instancji.
Jednocześnie skoro nie było wszczęte postępowanie w trybie art. 32 ustawy o świadczeniach rodzinnych, to Kolegium winno było podjąć decyzję przewidzianą art. 138 § 1 pkt 2 kpa – uchylającą decyzję I instancji i umarzającą postępowanie w trybie wspomnianego art.
32. Organ odwoławczy nie widział podstaw do wydania decyzji w tym ostatnim trybie, a zatem uchylając decyzję organu podstawowego stopnia i przekazując mu sprawę do ponownego rozpatrzenia postąpiło niekonsekwentnie, zważywszy na niemożność mieszania różnych trybów, zwłaszcza nadzwyczajnych.
W rezultacie naruszenia przez organy obu instancji przepisów proceduralnych zaistniała podstawa do umorzenia postępowania administracyjnego w przedmiocie wynikającym z art. 32 ustawy i świadczeniach rodzinnych. Oznacza to, że organ I instancji doprowadzi do końca uruchomione postanowieniem z dnia [...]r. postępowanie wznowieniowe.
Z uwagi na pomieszanie przez organy trybów postępowania i uchylenie ich decyzji wyłącznie z przyczyn proceduralnych, Sąd nie mógł w ogóle poruszać kwestii merytorycznych, które wymagają oceny we właściwie przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym.
Nadmienić przyjdzie, że Sąd w pełni podziela stanowisko wyrażone w wyrokach tutejszego sądu rozstrzygających sprawy ze skargi R. K. dotyczące innego okresu rozliczeniowego, w których wystąpiła tożsama wada postępowania administracyjnego (sygn. akt IV SA/Gl: 998/15 z dnia 12 kwietnia 2016 r.; IV SA/Gl 991/15 i IV SA/Gl 999/15 z dnia 5 kwietnia 2016 r.; IV SA/Gl 1000/15 z dnia 17 marca 2016 r. - wszystkie są dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA).
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i § 3 w zw. z art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 718) orzeczono, jak w sentencji.