Uzasadnienie
Prawomocnym wyrokiem z dnia 13 marca 2014 r. sygn. akt IV SA/Po 1007/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (tylko decyzję organu II instancji) oraz zasądził na rzecz S. Z. zwrot kosztów postępowania.
Pismem z dnia [...] sierpnia 2014 r. Skarżący, zastępowany przez zawodowego pełnomocnika, zwrócił się do sądu wnioskiem o rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści uzasadnienia wyroku. Wskazał, że wywód sądu zamieszczony na stronie 10 uzasadnienia wyroku skłania do wniosku, że sąd uznał za wystarczające ponowne rozpatrzenie sprawy przez organ II instancji, podczas gdy wskazania co do dalszego postępowania, zacytowane we wniosku, adresowane są do organu I instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Zgodnie z art. 158 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 1270, dalej p.p.s.a.) sąd, który wydał wyrok rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Istotą wykładni jest usunięcie wątpliwości dotyczących treści wyroku. Nie budzi przy tym wątpliwości, że wykładnia może dotyczyć zarówno sentencji, jak i uzasadnienia orzeczenia.
Z przepisów art. 156 § 1 i art. 159 p.p.s.a. wynika, że sąd może z urzędu lub na wniosek sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Tak jak w przypadku wątpliwości co do treści wyroku sprostowaniu mogą ulegać także niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki popełnione w uzasadnieniu.
Na ostatniej stronie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 13 marca 2014 r. sygn. akt IV SA/Po 1007/13 we fragmencie dotyczącym wskazań co do dalszego postępowania została popełniona niedokładność, polegająca na pominięciu znaku "I". W efekcie, w uzasadnieniu zostało napisane "organ I instancji", zamiast poprawnie "organ II instancji". Sąd podkreśla, że przedmiotowym wyrokiem została uchylona wyłącznie decyzja organu II instancji, zatem wyłącznie do organu II instancji mogą być, i są, adresowane wskazania co do dalszego postępowania.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.