Uzasadnienie
E. i H. W. (dalej skarżący) złożyli skargę na decyzję na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 17 listopada 2016 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy Swarzędz z dnia 30 czerwca 2016 r., znak [...]ustalającą opłatę adiacencką z tytułu wzrostu wartości nieruchomości zapisanej w Kw nr [...]7 prowadzonej dla działki nr [...] obręb Gortatowo, arkusz mapy 9 w wyniku podziału nieruchomości - zatwierdzonego na wniosek m.in. skarżących -decyzją Burmistrza Miasta i Gminy Swarzędz z dnia 18 grudnia 2014 r., znak [...].
Na mocy tej decyzji skarżących jako współwłaścicieli przedmiotowej nieruchomości zobowiązano do uiszczenia kwoty [...] zł.
W wyżej opisanej skardze skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając swój wniosek wskazali, że uiszczając w/w kwotę uznaliby racje organów i słuszność zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. Ponadto wskazali, że uiszczenie w/w kwoty spowoduje, że wpłacone środki zostaną zablokowane na czas potrzebny do ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy. W wyniku tego z dużym prawdopodobieństwem zostanie naruszona ich płynność finansowa. Podkreślili, że zgromadzony kapitał przeznaczony jest do prowadzenia działalności gospodarczej. Brak środków na zakup towarów może spowodować wyrządzenie znacznej szkody majątkowej wskutek braku towaru, utraty klientów i braku zysku. Podkreślono, że wniosek o wstrzymanie nie ma na celu uniknięcia uiszczenia opłaty adiacenckiej
Zarzuty skargi dotyczą przede wszystkim wysokości ustalonej opłaty adiacenckiej natomiast skarżący nie kwestionują zasadności ustalenia tej opłaty.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - dalej w skrócie: "p.p.s.a.") wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004r., sygn. akt GZ 138/04 (dostępne na http://orzeczenia.nsa.gov.pl), "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.
Należy podkreślić, że to do strony skarżącej należy wskazanie w uzasadnieniu wniosku okoliczności przemawiających za tym, że wykonanie zaskarżonego aktu grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub wywoła skutki trudne do odwrócenia. Strona powinna zatem we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji lub postanowienia w sposób przekonujący przedstawić okoliczności świadczące o tym, że przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., faktycznie zaistnieją oraz wskazać na konkretne przyczyny uzasadniające możliwość nastąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 15 stycznia 2015 r. sygn. akt I OZ 1236/14 (dostępne na http://cbois.nsa.gov.pl) obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy.
Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne.
Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 28 września 2011 r. sygn. akt I FZ 219/11 (dostępne na http://cbois.nsa.gov.pl) "w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę."
W ocenie Sądu orzekającego wniosek złożony przez skarżących nie zasługiwał na uwzględnienie. Skarżący nie przedstawili jakiejkolwiek przekonywującej argumentacji przemawiającej za tym, że wykonanie zaskarżonego aktu grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub wywoła skutki trudne do odwrócenia. Przypomnieć i podkreślić należy, iż to na stronie skarżącej spoczywał obowiązek przedstawienia okoliczności, które wskazywałyby w jaki sposób wykonanie zaskarżonej decyzji wpłynąć może na zaktualizowanie się przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Tego jednak strona skarżąca nie uczyniła. W skardze wskazano jedynie ogólnikowo, że na skutek uiszczenia spornej kwoty wpłacone środki zostaną zablokowane na czas potrzebny do ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy. W wyniku tego z dużym prawdopodobieństwem zostanie naruszona ich płynność finansowa. Podkreślili, że zgromadzony kapitał przeznaczony jest do prowadzenia działalności gospodarczej.
Brak środków na zakup towarów może spowodować wyrządzenie znacznej szkody majątkowej wskutek braku towaru, utraty klientów i braku zysku. Twierdzenie to – o ile co do zasady może być słuszne - jest jednak w tym przypadku gołosłowne, gdyż w aktach sprawy nie znajduje się jakakolwiek dokumentacja dotycząca tego czy i jaką działalność gospodarczą prowadzą skarżący. Nie wiadomo więc czy i jakiego rodzaju działalność gospodarczą oni prowadzą, czy i jakie przynosi ona dochody, jaka jest ich sytuacja finansowa i materialna. Nie negując więc co do zasady twierdzenia, że uiszczenie tak znacznej kwoty może spowodować wyrządzenie znacznej szkody lub wywołać skutki trudne do odwrócenia, Sąd nie posiada żadnych danych pozwalających na ocenę tego, czy w tym przypadku wspomniane przesłanki występują. Tym samym wniosek skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej nie poddaje się kontroli Sądu.
Ponieważ w aktach sprawy brak jest jakiejkolwiek dokumentacji dotyczącej tej kwestii Sąd przyjął, że skarżący nie tylko nie wykazali, lecz nawet nie uprawdopodobnili podnoszonych przez siebie w skardze okoliczności w zakresie spełnienia przesłanek określonych w 61 § 3 p.p.s.a.
Dodatkowo należy wskazać, że uiszczając w/w kwotę nie uznaliby racji organów i słuszności zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. Uiszczenie ustalonej opłaty adiacenckiej nie wyklucza zmiany jej wysokości w toku dalszego postępowania zainicjowanego niniejszą skargą.
Skoro więc strona skarżąca, na której spoczywał ciężar wykazania przesłanek do zastosowania instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, nie wykazała, że rzeczywiście takie podstawy zachodzą, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a.