Uzasadnienie
W skardze z dnia [...] sierpnia 2014 r. na uchwałę Rady Powiatu Tureckiego nr XXXIV/271/2014 z dnia 11 kwietnia 2014 r. w przedmiocie wyrażenia zgody na sprzedaż nieruchomości stanowiących własność Powiatu Tureckiego, położonych w Kaczkach Średnich i Rogowie, pełnomocnik skarżącej – [...] Izby [...] zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania tej Uchwały.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do przepisu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm., zwanej dalej: Ppsa) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Przesłanki powyżej wskazane nie zachodzą w sprawie niniejszej przede wszystkim z uwagi na charakter zaskarżonej uchwały. W orzecznictwie i doktrynie nie budzi wątpliwości, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 Ppsa, mogą być jedynie takie akty i czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy natomiast rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (por. J. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 122; a także postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt II FZ 882/05, niepubl., postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 04 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Gd 634/12).
Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. T. Woś (red.): Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 296; postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 września 2005 r., sygn. akt II FZ 580/05, niepubl. oraz z dnia 17 lipca 2006 r., sygn. akt I FZ 281/06, OSP 2007, Nr 6, poz. 76). Tak rozumiana cecha wykonalności oznacza istnienie realnej możliwości jej realizacji, uprawnień i obowiązków zawartych w danym rozstrzygnięciu. W przypadku uchwały organu jednostki samorządu terytorialnego powinna ona mieć zdolność stanowienia podstawy egzekucji, istnieć musi możliwość jej wykonania ze względu na zawartą w uchwale treść.
Uchwała podlegająca wykonaniu powinna w swej treści określać wzorzec postępowania i mieć samodzielnie zdolność zmiany stanu rzeczy jako pochodna tej treści. Takich cech nie ma uchwała objęta skargą, ponieważ z jej treści wynika wyłącznie, że Rada wyraziła zgodę na złożenie przez podmiot uprawiony (art. 48 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz.U. z 2013, poz. 595 j.t. z późn. zm.) oświadczenia woli wymaganego do zawarcia cywilnoprawnej umowy sprzedaży opisanych w uchwale nieruchomości. Taka treść uchwały sama w sobie nie podlega wykonaniu w rozumieniu powołanego przepisu, nie nadaje się do egzekucji, nie przyznaje nikomu prawa ani nie nakłada na obowiązków. W szczególności nie można zasadnie twierdzić, że z treści samej uchwały skarżący mogą wywodzić nabycie jakiegokolwiek uprawnienia, które byłoby realizacją postanowień uchwały. Uchwała nie nakłada też na nich żadnego obowiązku podlegającego wykonaniu w sposób dobrowolny, czy też przymusowy.
Stwierdzić zatem należało, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, w związku z podjęciem i wykonaniem zaskarżonej uchwały, a tym samym brak jest podstaw do zastosowania instytucji ochrony tymczasowej określonej w art. 61 § 3 Ppsa.
Z tych względów wniosek strony skarżącej nie mógł zostać uwzględniony, w związku z czym Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i 5 Ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia