Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] listopada 2016 r. Wojewoda [...] złożył do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Poznania skargę na uchwałę Nr [...] Rady Miasta z dnia [...] czerwca 2016 r. w sprawie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy W. na obszarze wsi R. (zwaną dalej " zaskarżoną uchwałą") wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
W ocenie Wojewody Rada nie dopełniła obowiązków wynikających z przepisów art. 10 ust. 5 pkt 1 i 4 lit. a, b w związku z art. 10 ust. 1 pkt 7 oraz art. 10 ust. 2 pkt 1, art. 9 ust. 3a ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2016 r. poz. 778; zwanej dalej "u.p.z.p." – uwaga Sądu).
Wojewoda przytoczył treść art. 10 ust 1 pkt 7, art. 10 ust. 2 pkt 1 oraz art. 10 ust. 5 u.p.z.p. i stwierdził, że pkt 1 Załącznika nr 1 do zaskarżonej uchwały, zatytułowany "Bilans terenów przeznaczonych pod zabudowę" (str. 13 załącznika nr 1), został opracowany niezgodnie z przepisami art. 10 ust. 5 pkt 1 i 4 u.p.z.p., co stanowi istotne naruszenie zasad sporządzania studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania gminy.
Wojewoda zaznaczył, że bilans terenów przeznaczonych pod zabudowę sporządzony został tylko w odniesieniu do obszaru wsi R., stanowiącego niewielką część terenu całej gminy, nie zaś w skali gminy, jak wymaga tego art. 10 ust. 5 pkt 1 u.p.z.p. Tak sporządzony bilans nie daje możliwości wyciągnięcia wniosków wynikających z art. 10 ust. 5 pkt 4 lit. a, b u.p.z.p., a więc jednoznacznym określeniu czy przy uwzględnieniu maksymalnego w skali gminy zapotrzebowania na nową zabudowę, bilans terenu może być uzupełniony nową zabudową, zgodnie z art. 10 ust. 5 pkt 4 lit. a u.p.z.p. lub też stwierdzeniu, że brak jest możliwości lokalizacji nowej zabudowy w studium, zgodnie z art. 10 ust. 5 pkt 4 lit. b u.p.z.p.
W związku z powyższym nie jest możliwe stwierdzenie czy przy określeniu kierunków zagospodarowania przestrzennego na terenie objętym zmianą studium, uwzględniono wyniki bilansu terenów przeznaczonych pod zabudowę sporządzonego dla całej gminy, a więc czy spełniona została dyspozycja przepisów art. 10 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.
Ponadto Wojewoda zaznaczył, że zgodnie z art. 9 ust. 3a u.p.z.p. zmiana studium dla części obszaru gminy wymaga dokonania, zarówno w części tekstowej jak i graficznej studium, zmian w odniesieniu do wszystkich treści, które w wyniku wprowadzonej zmiany przestają być aktualne, w szczególności zmian w zakresie określonym w art. 10 ust. 1 u.p.z.p.
W ocenie Wojewody dokonanie nawet niewielkich zmian w studium, dotyczących zmian w zakresie dopuszczenia bądź wprowadzenia zakazu zabudowy, wymaga posiadania analiz, w szczególności dokonania bilansu terenów przeznaczonych pod zabudowę wykonanego dla całego obszaru gminy, tak żeby możliwe było wskazanie, że wprowadzana zmiana nie powoduje utraty aktualności pozostałych treści i ustaleń studium.
W odpowiedzi na skargę Rada Miejska wniosła o oddalenie skargi. Rada Miejska stwierdziła, że dokonane zmiany ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w tym art. 41 ustawy z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji (Dz. U. 2015 poz. 1777), nie powodują utraty mocy prawnej ustawy, w tym przepisu art. 87, jak również pozostawiają w obrocie prawnym rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków przestrzennego gminy, którego § 8 stanowi podstawę zmiany studium, polegającą na uzupełnieniu studium o pojedyncze ustalenia. Przepis art. 9 ust.3a potwierdza dopuszczalną zmianę studium w części i uchwalona zmiana w całym zakresie spełnia wymogi art. 10 ustawy, w tym art. 10 ust. 1 pkt 7 lit. a, c i d oraz art. 10 ust. 2 pkt 1 lit.a i b, co dokumentuje treść załączników do zaskarżonej uchwały.
Zdaniem Rady Miejskiej art. 10 ust.5 pkt 1 u.p.z.p. wskazuje, że dokonując bilansu terenów przeznaczonych pod zabudowę, kolejno formułuje się, na podstawie analiz, w tym maksymalne w skali gminy zapotrzebowanie na nową zabudowę. Powyższe, w przypadku sporządzania studium w granicach administracyjnych, jest adekwatne do treści art. 9 ust. 3 u.p.z.p. Słownikowe pojęcie wyrazu "skala" zastosowane jest do określenia przypadku - "zakresu - czego..", w tym przypadku obszaru objętego studium. Zarzut Wojewody o braku bilansu dla całego obszaru administracyjnego gminy, uwzględniając tryb sporządzania zmiany studium na obszarze wsi R., stanowi sprzeczność w odniesieniu do przepisu zawartego w art. 9 ust. 3a u.p.z.p.. Zapisy art. 9 ust 3 i art. 10 ust.2 dotyczą podstawowej zasady sporządzania studium dla całego obszaru gminy. Zaskarżona uchwała spełnia ten warunek, a z żadnego przepisu ustawy nie wynika, że zmiana studium w części dla jednej jednostki osadniczej, powinna obejmować bilans zwartej struktury funkcjonalno-przestrzennej w granicach wszystkich jednostek osadniczych na obszarze gminy W.. Zdaniem Rady Miejskiej sposób sformułowania bilansu dla jednostki osadniczej nie uchybia i nie pomija żadnego wymogu zawartego w ustawie.
Rada Miejska podkreśliła, że Gmina W. posiada studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego dla całego obszaru administracyjnego gminy, które zgodnie z art. 87 ustawy jest obowiązujące. Rada Miejska na podstawie oceny tych uchwał w sprawie studium, nie podjęła decyzji dotyczących zmiany polityki przestrzennej Gminy W. oraz przystąpienia do sporządzenia studium dla całego obszaru gminy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargę na przedmiotową uchwałę Rady Miejskiej w W. wywiódł w niniejszej sprawie Wojewoda [...] działający jako organ nadzoru w rozumieniu przepisów rozdziału 10 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2015 r. poz. 1515 z późn. zm.’ zwanej dalej "u.s.g.").
W związku z tym należy wskazać, że w świetle art. 91 ust. 1 u.s.g. uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne, przy czym o nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia. Po upływie tego terminu organ nadzoru nie może już we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały (zarządzenia) organu gminy; a jedynie może zaskarżyć taki wadliwy, jego zdaniem, akt do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 93 ust. 1 u.s.g. Realizując tę kompetencję, organ nadzoru nie jest skrępowany jakimkolwiek terminem do wniesienia skargi (zob. np.: wyrok NSA z 15 lipca 2005 r., sygn. akt II OSK 320/05, ONSAiWSA 2006, nr 1, poz. 7; postanowienie NSA z 29 listopada 2005 r., sygn. akt I OSK 572/05, http://orzeczenia.nsa.gov.pl)
W niniejszej sprawie Wojewoda w ustawowym terminie 30 dni od otrzymania zaskarżonej uchwały nie orzekł o jej nieważności, wobec czego był władny zaskarżyć tą uchwałę w trybie art. 93 u.s.g.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania zaskarżonego aktu.
W świetle art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.; dalej w skrócie "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (pkt 5) oraz akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (pkt 6). Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze, w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim określonym w skardze przedmiotem zaskarżenia – który może obejmować całość albo tylko część określonego aktu lub czynności (zob.: J.P.
Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, uw. 1 do art. 134; a także wyroki NSA z 5 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 1799/07; z 9 kwietnia 2008, sygn. akt II GSK 22/08; z 27 października 2010 r., sygn. akt I OSK 73/10, http://orzeczenia.nsa.gov.pl) – oraz rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.
Przedmiotem tak rozumianej kontroli Sądu jest w niniejszej sprawie uchwała Nr [...] Rady Miasta z dnia [...] czerwca 2016 r. w sprawie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy W. na obszarze wsi R..
Nie ulega wątpliwości, że zaskarżona uchwała, jako podjęta w przedmiocie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy – podobnie jak pierwotna uchwała w sprawie uchwalenia studium – jest aktem organu jednostki samorządu terytorialnego z zakresu administracji publicznej, nie będącym wszakże aktem prawa miejscowego (zob. art. 9 ust. 5 u.p.z.p.). Tym samym bez wątpienia zalicza się ona do kategorii aktów, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a.
Mając powyższe na względzie Sąd uznał skargę Wojewody za dopuszczalną i przystąpił do jej merytorycznego rozpoznania.
Oceny, czy uchwała w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy – tudzież odpowiednio: w sprawie zmiany studium – jest obarczona wadą skutkującą stwierdzeniem jej nieważności (względnie stwierdzeniem jej wydania z naruszeniem prawa) przez sąd administracyjny na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., dokonuje się przez pryzmat przesłanek wynikających z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. W myśl tego przepisu (w brzmieniu obowiązującym od 11 listopada 2015 r.) istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Pojęcie "trybu sporządzania studium" – którego dochowanie stanowi przesłankę formalną zgodności studium z przepisami prawa – odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia studium, począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzania studium, a skończywszy na jego uchwaleniu.
Natomiast pojęcie "zasad sporządzania studium" – których przestrzeganie stanowi przesłankę materialną zgodności studium z przepisami prawa – należy wiązać z samym sporządzeniem (opracowaniem) tego aktu planistycznego, a więc z jego merytoryczną zawartością (część tekstowa i graficzna, pozostałe załączniki do uchwały o uchwaleniu studium), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej (podobnie w odniesieniu do analogicznych pojęć "trybu" oraz "zasad" sporządzania planu miejscowego – wyroki NSA z dnia 25 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 1778/08; z 11 września 2008 r., sygn. akt II OSK 215/08, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Należy zauważyć, że Wojewoda w swej skardze nie podniósł zarzutu, który expressis verbis dotyczyłby naruszenia przy podejmowaniu zaskarżonej uchwały ustawowego trybu sporządzania studium – który znajduje odpowiednie zastosowanie także do zmiany studium – unormowanego zasadniczo przepisami art. 11 u.p.z.p. Tym niemniej Sąd był zobligowany zbadać tę kwestię z urzędu – jako że skarga Wojewody była pierwszą skargą wniesioną na kontrolowaną uchwałę (por. wyroki WSA w Krakowie z 6 października 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 38/11; WSA w Poznaniu z 24 kwietnia 2013 r., sygn. akt IV SA/Po 1153/12; WSA we Wrocławiu z 18 lipca 2013 r., sygn. akt II SA/Wr 835/12, http://orzeczenia.nsa.gov.pl) – i w rezultacie stwierdził, iż zaskarżona uchwała została podjęta z zachowaniem przepisanej procedury.
Przechodząc do analizy podniesionych w skardze naruszenia przez Radę Miejską przepisów normujących zasady dokonywania i uwzględniania w treści studium tzw. bilansu terenów przeznaczonych pod zabudowę – należy stwierdzić, że skarga okazała się zasadna.
W świetle art. 3 ust. 1 u.p.z.p. do zadań własnych gminy należy, co do zasady, kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 9 ust. 1 u.p.z.p. w celu określenia polityki przestrzennej gminy, w tym lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego, rada gminy podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzania studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Studium, zawierające część tekstową i graficzną, sporządza wójt, burmistrz albo prezydent miasta, uwzględniając zasady określone w koncepcji przestrzennego zagospodarowania kraju, ustalenia strategii rozwoju i planu zagospodarowania przestrzennego województwa, ramowego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego związku metropolitalnego oraz strategii rozwoju gminy, o ile gmina dysponuje takim opracowaniem (art. 9 ust. 2 u.p.z.p.).
Studium sporządza się dla obszaru w granicach administracyjnych gminy (art. 9 ust. 3 u.p.z.p.). Z kolei, jak stanowi art. 9 ust. 3a u.p.z.p., zmiana studium dla części obszaru gminy wymaga dokonania, zarówno w części tekstowej jak i graficznej studium, zmian w odniesieniu do wszystkich treści, które w wyniku wprowadzonej zmiany przestają być aktualne, w szczególności zmian w zakresie określonym w art. 10 ust. 1 u.p.z.p.
Ostatnio wskazany przepis (art. 10 ust. 1 u.p.z.p.) wyszczególnia w sposób niewyczerpujący uwarunkowania, jakie należy uwzględnić przy sporządzaniu studium. W szczególności – zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 7 u.p.z.p. – w studium uwzględnia się uwarunkowania wynikające z potrzeb i możliwości rozwoju gminy, uwzględniających w szczególności:
- a) analizy ekonomiczne, środowiskowe i społeczne,
- b) prognozy demograficzne, w tym uwzględniające, tam gdzie to uzasadnione, migracje w ramach miejskich obszarów funkcjonalnych ośrodka wojewódzkiego,
- c) możliwości finansowania przez gminę wykonania sieci komunikacyjnej i infrastruktury technicznej, a także infrastruktury społecznej, służących realizacji zadań własnych gminy,
- d) bilans terenów przeznaczonych pod zabudowę.
W konsekwencji – w myśl art. 10 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. – w studium określa się m.in., uwzględniające ww. bilans terenów przeznaczonych pod zabudowę: (1) kierunki zmian w strukturze przestrzennej gminy oraz w przeznaczeniu terenów, (2) kierunki i wskaźniki dotyczące zagospodarowania oraz użytkowania terenów, w tym tereny przeznaczone pod zabudowę oraz tereny wyłączone spod zabudowy. Zgodnie z art. 10 ust. 5 u.p.z.p., dokonując bilansu terenów przeznaczonych pod zabudowę, kolejno:
- 1) formułuje się, na podstawie analiz ekonomicznych, środowiskowych, społecznych, prognoz demograficznych oraz możliwości finansowych gminy, o których mowa w ust. 1 pkt 7 lit. a-c, maksymalne w skali gminy zapotrzebowanie na nową zabudowę, wyrażone w ilości powierzchni użytkowej zabudowy, w podziale na funkcje zabudowy;
- 2) szacuje się chłonność, położonych na terenie gminy, obszarów o w pełni wykształconej zwartej strukturze funkcjonalno-przestrzennej w granicach jednostki osadniczej w rozumieniu art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 2003 r. o urzędowych nazwach miejscowości i obiektów fizjograficznych, rozumianą jako możliwość lokalizowania na tych obszarach nowej zabudowy, wyrażoną w powierzchni użytkowej zabudowy, w podziale na funkcje zabudowy;
- 3) szacuje się chłonność, położonych na terenie gminy, obszarów przeznaczonych w planach miejscowych pod zabudowę, innych niż wymienione w pkt 2, rozumianą jako możliwość lokalizowania na tych obszarach nowej zabudowy, wyrażoną w powierzchni użytkowej zabudowy, w podziale na funkcje zabudowy;
- 4) porównuje się maksymalne w skali gminy zapotrzebowanie na nową zabudowę, o którym mowa w pkt 1, oraz sumę powierzchni użytkowej zabudowy, w podziale na funkcje zabudowy, o której mowa w pkt 2 i 3, a następnie, gdy maksymalne w skali gminy zapotrzebowanie na nową zabudowę, o którym mowa w pkt 1:
- a) nie przekracza sumy powierzchni użytkowej zabudowy, w podziale na funkcje zabudowy – nie przewiduje się lokalizacji nowej zabudowy poza obszarami, o których mowa w pkt 2 i 3,
- b) przekracza sumę powierzchni użytkowej zabudowy, w podziale na funkcje zabudowy – bilans terenów pod zabudowę uzupełnia się o różnicę tych wielkości wyrażoną w powierzchni użytkowej zabudowy, w podziale na funkcje zabudowy, i przewiduje się lokalizację nowej zabudowy poza obszarami, o których mowa w pkt 2 i 3, maksymalnie w ilości wynikającej z uzupełnionego bilansu;
- 5) określa się:
- a) możliwości finansowania przez gminę wykonania sieci komunikacyjnych i infrastruktury technicznej oraz społecznej, służących realizacji zadań własnych gminy,
- b) potrzeby inwestycyjne gminy wynikające z konieczności realizacji zadań własnych, związane z lokalizacją nowej zabudowy na obszarach, o których mowa w pkt 2 i 3, oraz w przypadku, o którym mowa w pkt 4 lit. a, poza tymi obszarami;
- 6) w przypadku gdy potrzeby inwestycyjne, o których mowa w pkt 5 lit. b, przekraczają możliwości finansowania, o których mowa w pkt 5 lit. a, dokonuje się zmian w celu dostosowania zapotrzebowania na nową zabudowę do możliwości finansowania przez gminę wykonania sieci komunikacyjnej i infrastruktury technicznej oraz społecznej.
Działania, o których mowa w cytowanym art. 10 ust. 5 u.p.z.p. mogą wymagać powtórzenia, na zasadzie analizy wariantów lub realizacji procesu iteracyjnego, oraz powtórzenia wszystkich lub części z nich, także w połączeniu z innymi czynnościami przeprowadzanymi w ramach prac nad projektem studium (art. 10 ust. 6 u.p.z.p.). Określając zapotrzebowanie na nową zabudowę, o którym mowa w ust. 5 pkt 1, bierze się pod uwagę: (1) perspektywę nie dłuższą niż 30 lat; (2) niepewność procesów rozwojowych wyrażającą się możliwością zwiększenia zapotrzebowania w stosunku do wyników analiz nie więcej niż o 30% (art. 10 ust. 7 u.p.z.p.).
Z zestawienia cytowanych przepisów dostatecznie jasno wynika, że ewentualne sporządzenie, wymaganego przy opracowywaniu studium, bilansu terenów przeznaczonych pod zabudowę, w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 7 lit. d u.p.z.p., niezgodnie z zasadami określonymi w art. 10 ust. 5 u.p.z.p będzie miało swoje bezpośrednie przełożenie na wadliwość treści opracowywanego studium, wyrażającą się bądź to w błędnym przeznaczeniu (w sytuacji braku obiektywnej potrzeby), bądź w nieprzeznaczeniu (wbrew istniejącym obiektywnie potrzebom), określonych terenów na cele nowej zabudowy. W konsekwencji oparcie w takim przypadku treści studium (odpowiednio: zmiany studium) na wadliwie sporządzonym bilansie terenów przeznaczonych pod zabudowę musi być uznane za istotne naruszenie zasad sporządzania studium w rozumieniu art. 28 ust. 1 u.p.z.p.
W ocenie Sądu w rozpoznawanej bilans terenów przeznaczonych pod zabudowę przygotowany na potrzeby zaskarżonej uchwały został opracowany niezgodnie z zasadami określonymi w art. 10 ust. 5 u.p.z.p. Bilans terenów przeznaczonych pod zabudowę sporządzony został tylko w odniesieniu do obszaru wsi R., stanowiącego część terenu całej gminy, nie zaś dla całej gminy, jak wymaga tego art. 10 ust. 5 pkt 1 u.p.z.p. Tak sporządzony bilans nie spełnionia warunku wynikającego z art. 10 ust. 5 pkt 4 u.p.z.p., zgodnie z którym porównuje się maksymalne w skali gminy zapotrzebowanie na nową zabudowę z sumą powierzchni użytkowej nowej zabudowy możliwej do lokalizacji na terenach o w pełni wykształconej zwartej strukturze funkcjonalno-przestrzennej i na terenach przeznaczonych w planach miejscowych pod zabudowę położonych poza obszarami o w pełni wykształconej zwartej strukturze funkcjonalno-przestrzennej. Sporządzenie bilansu tylko dla tej części gminy, której dotyczy zmiana studium nie daje możliwości wyciągnięcia wniosków, o których mowa w art. 10 ust. 5 pkt 4 lit, a i b. u.p.z.p. tj. określenia czy przy uwzględnieniu maksymalnego w skali gminy zapotrzebowania na nową zabudowę, bilans terenu może być uzupełniony nową zabudową, zgodnie lub też stwierdzeniu, że brak jest możliwości lokalizacji nowej zabudowy w studium.
Wojewoda trafnie zwrócił uwagę że skoro zgodnie z art. 9 ust. 3a u.p.z.p. zmiana studium dla części obszaru gminy wymaga dokonania, zarówno w części tekstowej jak i graficznej studium, zmian w odniesieniu do wszystkich treści, które w wyniku wprowadzonej zmiany przestają być aktualne, w szczególności zmian w zakresie określonym w art. 10 ust. 1 u.p.z.p, to dokonanie zmian w studium dotyczących zabudowy wymaga posiadania analiz, w szczególności bilansu terenów przeznaczonych pod zabudowę, wykonanego dla całego obszaru gminy.
Powyższe prowadzi do wniosku, że zaskarżona uchwała została podjęta z istotnym naruszeniem zasad sporządzania studium w rozumieniu art. 28 ust. 1 u.p.z.p., przy czym, w ocenie Sądu, owa wadliwość dotyka niepodzielnie całej Uchwały.
Z tych względów Sąd, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w całości (pkt 1 sentencji wyroku).
O kosztach postępowania (pkt 2 sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając wynagrodzenie reprezentującego Skarżącego radcy prawnego ustalone na podstawie § 15 ust. 2 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804), w wysokości 480 zł.