Uzasadnienie
Dnia [...] grudnia 2016 r. skarżący J. R. C. i M. C. wnieśli bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki. Skarga wpłynęła do sądu dnia [...] grudnia 2016 r.
Do skargi załączono wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym podpisany przez M. C..
Postanowieniem z dnia 21 grudnia 2016 r. (sygn. akt IV SA/Po 1053/16) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę skarżących, jako złożoną po terminie do jej wniesienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 roku, poz. 718 z późn. zm., zwanej dalej – Ppsa) Ppsa, prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (por. J. P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz Warszawa 2004, str. 321, wyrok NSA z dnia 7 stycznia 2003 r. sygn. akt 745/02, niepubl.). Prawo pomocy nie przysługuje przede wszystkim w razie oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych, tj. w sytuacji gdy upłynął termin do jej wniesienia, czy też strona nie wyczerpała toku instancji.
Jak wynika z akt sprawy skarga złożona została bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w dniu [...] grudnia 2016 r. (data nadania przesyłki) i wpłynęła do tego Sądu dnia [...] grudnia 2016 r. Tymczasem zaskarżona decyzja została prawidłowo doręczona skarżącym dnia [...] października 2016 r., co oznacza, iż termin do wniesienia skargi upłynął w stosunku do nich dnia [...] listopada 2016 r. Skoro nadanie skargi nastąpiło bezpośrednio do Sądu już po upływie terminu z art. 53 § 1 tej ustawy, skarga jako spóźniona i niedopuszczalna podlegała odrzuceniu z mocy art. 58 § 1 pkt 2 Ppsa.
Mając powyższe na uwadze Sąd wniosek o prawo pomocy oddalił, na podstawie art. 247 Ppsa, i orzekł jak w sentencji postanowienia.