Uzasadnienie
M. S. złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji drugoinstancyjnej oraz poprzedzającej jej decyzji organu pierwszej instancji, podając, że rozkazem personalnym obniżono mu posiadany dodatek służbowy, co rodzi dla niego trudne i nieodwracalne skutki wynikające z faktu, iż obowiązujące przepisy uniemożliwiają mu przywrócenie dodatku służbowego do kwoty wcześniej posiadanej.
W odpowiedzi na skargę Wielkopolski Komendant Wojewódzki Policji w Poznaniu wniósł o oddalenie wniosku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Wniosek nie mógł być uwzględniony.
Sąd może - zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej ppsa), po przekazaniu mu skargi – na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu administracyjnego. Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji zgodnie z art. 61 § 3 ppsa jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym chodzi tu o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona w późniejszym czasie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.
Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Najdobitniej wyraził to NSA w postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04 (niepubl.), w którym stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. W innym orzeczeniu sąd podkreślił, że wydanie postanowienia oczekiwanego przez stronę zależy od uznania sądu. W żadnym razie nie można utożsamiać obowiązku sądu dokonania oceny argumentów przedstawianych przez stronę z obowiązkiem udowodnienia braku przesłanek wstrzymania wykonania przedmiotu zaskarżenia (por. post.
NSA z dnia 9 lipca 2004 r., FZ 163/04, niepubl.) (Komentarz do art.61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.02.153.1270), [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III.)
Wniosek skarżącego nie mógł zostać uwzględniony z kilku co najmniej względów.
We wniosku skarżący nie wskazuje na żadne fakty i dowody, które dawałyby podstawy do przyjęcia, że w sprawie spełnione zostały ustawowe przesłanki do uwzględnienia wniosku. W szczególności skarżący nie poparł żadnymi dowodami twierdzeń o uniemożliwieniu przywrócenia mu dodatku służbowego do kwoty wcześniej posiadanej. Poprzestał on jedynie na stwierdzeniu, iż dodatek obniżono mu, zgodnie z obowiązującymi przepisami, rozkazem personalnym, i nie będzie możliwe przywrócenie go do uprzedniej wysokości. Skarżący nie przedstawił żadnych dowodów na poparcie powyższych twierdzeń – w szczególności nie załączył nawet do wniosku rozkazu personalnego, na mocy którego dodatek mu obniżono.
Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych.
Skarżący nie wykazał zaś w jaki sposób wstrzymanie wykonania skarżonych decyzji miałoby zapobiec wystąpieniu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Samo bowiem wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji (nawet obu instancji administracyjnych) w niniejszej sprawie, nie skutkuje bezpośrednio wzruszeniem decyzji administracyjnej jaką jest rozkaz personalny w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego skarżącemu. Jakkolwiek bowiem najprawdopodobniej (skarżący nie przedstawił Sądowi w tej mierze żadnych dowodów) rozkaz ten został wydany na skutek wydania orzeczeń, będących przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie, to ma on odrębny byt prawny i podlega wzruszeniu w odrębnym trybie.
Należy zatem stwierdzić iż warunek wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, którym jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie został spełniony.
Ubocznie zatem niejako należy stwierdzić, iż Sądowi nie są znane przepisy, które uniemożliwiałyby co do zasady przyznanie skarżącemu dodatku służbowego w uprzedniej wysokości z uwagi na ukaranie go kara nagany.
Jak bowiem słusznie wskazano w odpowiedzi na skargę – zgodnie z art. 135q ust. 1 i ust 2 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2007 r. nr 43 poz. 277 j.t. – ze zm.) oraz w ust. 3 i 7 tegoż artykułu - kara dyscyplinarna nagany ulega zatarciu po upływie 6 miesięcy od dnia uprawomocnienia się orzeczenia kary nagany, zatarcie zaś kary dyscyplinarnej oznacza uznanie kary za niebyłą i powoduje usunięcie z akt osobowych policjanta orzeczenia o ukaraniu. Ponadto w przypadku nienagannej służby, stwierdzonej w opinii służbowej, przełożony dyscyplinarny policjanta może zatrzeć karę dyscyplinarną, w określonych granicach, nawet przed upływem terminu określonego w ustawie. W konsekwencji możliwym stanie się przywrócenie skarżącemu dodatku służbowego w dotychczasowej wysokości.
Z drugiej zaś strony skuteczne wzruszenie zaskarżonych decyzji otworzy skarżącemu możliwość wzruszenia decyzji o obniżeniu dodatku służbowego ze wszystkimi tego prawnymi konsekwencjami.
W zaistniałych okolicznościach Sąd nie znalazł podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonych decyzji i na podstawie art. 61 § 3 i 5 ppsa orzekł jak w sentencji.