Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia [...] lutego 2012 r. J.S. (dalej jako "skarżący"), powołując się na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267) zwanej dalej jako "K.p.a." zwrócił się do Starosty W. o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...], którą to decyzją, Starosta w oparciu o treść art. 13 ust. 2 i 3 pkt 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz.U. z 2011 r. nr 12 poz.
- 59) wyraził zgodę na zmianę [...] ha gruntu leśnego położonego w miejscowości O., gmina W. na działce o nr ewid. [...] stanowiącego współwłasność K.S. i S.S. na grunt rolny.
Postanowieniem z dnia [...] marca 2012 r. Starosta na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 i art. 149 § 1 K.p.a. wznowił postępowanie zakończone ww. decyzją ostateczną, a następnie decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. umorzył postępowanie w sprawie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty z dnia [...] listopada 2011 r.
W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że wniosek o wznowienie, w którym skarżący podnosi, iż powinien być stroną postępowania zakończonego decyzją ostateczną, został złożony z zachowaniem obowiązujących terminów. Dalej organ przytoczył treść art. 28 K.p.a. i wskazał, że skarżący nie posiada interesu prawnego w sprawie zakończonej ww. decyzją ostateczną, przez co nie mógł być uznany za stronę postępowania administracyjnego. Starosta wskazał, że na podstawie art. 13 ust. 2 i art. 6 ust. 1 pkt 3 ustawy o lasach można w sposób precyzyjny określić krąg podmiotów którym przysługuje przymiot strony w postępowaniu przedmiotem którego jest zmiana lasu na użytek rolny. Przysługuje on właścicielowi, użytkownikowi wieczystemu, posiadaczowi samoistnemu, użytkownikowi, zarządcy lub dzierżawcy lasu. Zdaniem organu I instancji zmiana lasu na użytek rolny uzależniona jest jedynie od woli właściciela i jego uzasadnionych potrzeb.
W odwołaniu skarżący wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji o umorzeniu postępowania i o wydanie decyzji orzekającej co do istoty sprawy, tj. decyzji uchylającej decyzję Starosty z dnia [...] listopada 2011 r. i odmawiającej udzielenia zezwolenia na zmianę lasu na grunt rolny, bądź też o uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia. W ocenie skarżącego ograniczenie kręgu podmiotów, którym przysługuje przymiot strony w postępowaniu dotyczącym zmiany lasu na użytek rolny do właścicieli lasu, tylko na tej podstawie, że przesłanką dokonania takiej zmiany są szczególnie uzasadnione potrzeby właściciela lasu, nie da się pogodzić z treścią przepisu art. 28 K.p.a. Skarżący wskazał, że działka której dotyczyło postępowanie, z dwóch stron graniczy z gruntami stanowiącymi własność skarżącego. Zdaniem skarżącego postępowanie dotyczy interesu prawnego lub obowiązku konkretnego podmiotu w tym sensie, że w wyniku takiego postępowania wydaje się decyzję, która rozstrzyga o prawach i obowiązkach tej osoby lub rozstrzygnięcie o prawach i obowiązkach jednego podmiotu wpływa na prawa i obwiązki drugiego podmiotu.
Legitymację do udziału w postępowaniu w charakterze strony można wywodzić nie tylko z przepisów prawa administracyjnego, ale również z innych gałęzi prawa, w tym prawa cywilnego, a w szczególności z art. 140 Kodeksu cywilnego. Zdaniem skarżącego, decyzja o zmianie gruntu na użytek rolny niewątpliwie oddziaływa na jego prawa i obowiązki, bowiem zmiana przeznaczenia gruntu wpływa na sposób zagospodarowania, co z kolei nie pozostaje bez wpływu na sposób korzystania z działek sąsiednich. Skarżący powołał się również na treść art. 6 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, a także wskazał, że zmiana gruntu leśnego na grunt rolny może być źródłem immisji ograniczających jego prawo własności.
Odnosząc się do decyzji Starosty z dnia [...] listopada 2011 r. skarżący wskazał, że wydanie takiej decyzji dopuszczalne jest tylko w przepadkach szczególnie uzasadnionych potrzeb właścicieli lasów. Dotychczasowe działania właściciela jasno wskazują na jego zamiary, bowiem o ponad roku podejmuje on działania zmierzające do wybudowania na działce placu składowego i w tym celu właściciel wystąpił już o ustalenie warunków zabudowy, a także przeprowadził roboty budowlane prowadzące do utwardzenia gruntu. Ponadto grunty orne zaliczone zostały do klasy VI, a grunty zakwalifikowane jako las należą do klasy V. Grunty te są słabe i nieprzydatne rolniczo, co kwalifikuje je jako grunty do zalesienia, a nie pod użytek rolny. Zdaniem skarżącego w niniejszej sprawie nie zaistniała po stronie właściciela lasu potrzeba uzasadniająca zmianę lasu na użytek rolny.
Po rozpatrzeniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] na podstawie art. 28, art. 105 § 1, art. 127 § 2, art. 138 § 1 pkt 1 i art. 147 K.p.a. oraz art. 13 ust. 2 i ust. 3 pkt 2 ustawy o lasach utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że przepis art. 13 ust. 2 ustawy o lasach nie stanowi, jakie podmioty winny posiadać w tych sprawach przymiot strony, wobec czego ustalenie stron postępowania winno odbywać się w oparciu o przepis art. 28 K.p.a. Zdaniem Kolegium przywołany przez skarżącego przepis art. 6 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie może stanowić o posiadaniu przez niego interesu prawnego w przedmiotowej sprawie.
Ponadto SKO za taki przepis nie uznało też art. 140 Kodeksu cywilnego, bowiem z okoliczności sprawy nie wynika, ażeby przekwalifikowanie gruntu miało wpływ na prawo skarżącego wynikające z tego przepisu. Cechami interesu prawnego jest to, że jest on konkretny, indywidualny, aktualny i sprawdzany obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego. W ocenie Kolegium skarżący nie miał interesu prawnego w postępowaniu o wydanie decyzji o zmianie gruntu leśnego na grunt rolny, a nadto decyzja ta nie wiąże się z powstaniem po jego stronie obowiązku prawnego. Tym samym SKO uznało, że organ I instancji zasadnie umorzył postępowanie na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. bowiem wniosek złożył podmiot nie mający przymiotu strony.
W skardze do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Poznaniu J.S. zarzucił decyzji SKO naruszenie przepisu:
- - art. 28 K.p.a. poprzez uznanie, iż skarżący nie jest stroną postępowania o zmianę przedmiotowego gruntu leśnego
- - art. 105 § 1 K.p.a. oraz art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji umarzającej postępowanie w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną, w sytuacji gdy wniosek o wznowienie postępowania pochodzi od strony tego postępowania oraz zachodzi przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji SKO oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty z dnia [...] listopada 2012 r., zasądzenie kosztów postępowania oraz przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z złączonych do skargo dokumentów.
W uzasadnieniu skarżący ponownie wskazał, że zmiana przeznaczenia gruntu nie pozostaje bez wpływu na sposób korzystania z działek sąsiednich oraz na zakres uprawnień właścicielskich wynikających z art. 140 K.c. Z art. 6 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych skarżący wywiódł, iż decydując się na zabudowę którejś z działek sąsiadujących z działką [...] będzie on musiał wstrzymać się od wszelkich działań, które mogłyby ujemnie oddziaływać na znajdujący się na tej działce grunt rolny i tym samym ograniczenia doznaje jego uprawnienie wynikające z art. 140 k.c. Ponadto działalność rolna jaka będzie mogła być prowadzona na ww. działce może być powodem immisji na grunty skarżącego.
Ponadto skarżący wskazał, że zmiana działki leśnej na rolną umożliwia właścicielowi działki nr [...] dalszą zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze i nieleśne, co jest jego rzeczywistym zamiarem, bowiem docelowo na działce tej powstać ma skład węgla kamiennego i materiału węglowego. Ten natomiast będzie negatywnie oddziaływać na grunty skarżącego, nie tylko przez immisje, ale również zmniejszenie ich wartości. W tym celu właściciel działki nr [...] wykonał już roboty budowlane polegające na utwardzeniu gruntu, mimo iż wcześniej odmówiono mu ustalenia warunków zabudowy.
Skarżący wyjaśnił, że o wyrażeniu zgodny na zmianę grunty leśnego na grunt rolny dowiedział się z pisma Starosty z dnia [...] grudnia 2011 r., stanowiącego odpowiedź na działania skarżącego związane z rozpoczęciem robót na działce nr [...].
Zmiana gruntów leśnych na rolne ułatwi ich właścicielowi uzyskanie warunków zabudowy, co zdaniem skarżącego wpływa na jego prawa i obowiązki. Wskazał, że brak udziału w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją Starosty z dnia z dnia [...] listopada 2011 r. w sposób oczywisty naruszał jego interes prawny, nie tylko przez brak możliwości wyrażenia swojego stanowiska, ale również przez brak możliwości zaskarżenia takiej decyzji. Wskazał, że zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy o lasach zmiana lasu na użytek rolny jest dopuszczalna w przypadkach szczególnie uzasadnionych potrzeb właścicieli lasów. Zbadanie powyższej przesłanki wymaga ustalenia przez organy sposobu i warunków zamierzonego wykorzystywania działki, warunków życia wnioskodawcy, liczby osób w rodzinie, a także dokonania oceny czy wnioskowany sposób korzystania z gruntu jest możliwy i uzasadniony ekonomicznie.
W ocenie skarżącego działania właściciela gruntu nie wskazują, iż takie uzasadnione potrzeby wystąpiły. Ponadto grunty te są słabe i nieprzydatne rolniczo, co w szczególności kwalifikuje je jako grunty pod zalesienie a nie pod użytek rolny. W przedmiotowej sprawie nie zachodzi potrzeba po stronie właściciela działki uzasadniająca zmianę lasu na użytek rolny, a służyć ma tylko do realizacji wcześniej zamierzonej inwestycji.
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga okazała się zasadna, jednak z innych powodów niż w niej podniesiono.
Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszym postępowaniu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] lipca 2014 r. utrzymującą w mocy decyzję Starosty W. z dnia [...] listopada 2012 r., którą to organ I instancji umorzył postępowanie w sprawie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty z dnia [...] listopada 2011 r.
Z akt sprawy wynika, że decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] Starosta wyraził zgodę na zmianę [...] ha gruntu leśnego położonego w miejscowości O., gmina W. na działce o nr ewid. [...] stanowiącego współwłasność K.S. i S.S. na grunt rolny. Decyzja ta stała się ostateczna. Z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją ostateczną zwrócił się skarżący powołując się na przesłankę z art. z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Starosta postanowieniem z dnia [...] marca 2012 r. wznowił postępowanie zakończone ww. decyzją ostateczną, a następnie uznając że skarżący nie posiadał interesu prawnego w tej sprawie, decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. umorzył postępowanie wznowieniowe.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że postępowanie w niniejszej sprawie prowadzone było w postępowaniu wznowieniowym. Wznowienie postępowania jest, obok stwierdzenia nieważności oraz zmiany lub uchylania decyzji ostatecznej, jednym z nadzwyczajnych trybów wzruszenia decyzji ostatecznych i uregulowane zostało w Rozdziale 12 K.p.a. w przepisach art. 145 – 152 tej ustawy. Wzruszenie decyzji ostatecznej w trybie wznowienia postępowania możliwe jest tylko i wyłącznie w przypadku wystąpienia przesłanek w sposób wyczerpujący wymienionych w przepisie art. 145 § 1 pkt 1-8, art. 145a § 1 i 145b § 1 K.p.a. Ponadto wznowienie postępowania uzależnione jest od spełnienia warunków formalnych. Z wnioskiem o wznowienie postępowania można bowiem zwrócić się do właściwego organu, co oczywiste gdy decyzja objęta wnioskiem stała się ostateczna, ale również wymaganym jest by przywołać w tym wniosku, którąś z przesłanek wznowieniowych.
Ponadto zwrócenie się z wnioskiem o wznowienie postępowania ograniczenie jest czasowo. Zgodnie z treścią art. 148 K.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (§ 1), natomiast w przypadku gdy żądanie wznowienia postępowania opiera się na przyczynie określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. termin do złożenia podania o wznowienie postępowania biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (§ 2).
W przedmiotowej sprawie skarżący wnosząc o wznowienie postępowania powołał się na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. wskazując, iż nie brał on udziału w toczącym się postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją Starosty z dnia [...] listopada 2011 r. wyrażającą zgodę na zmianę [...] ha gruntu leśnego na grunt rolny.
Przystępując do rozpatrzenia wniosku o wznowienie postępowania, organ administracji w pierwszej kolejności zobowiązany był podjąć czynności zmierzające do oceny dopuszczalności wszczęcia postępowania nadzwyczajnego: tj. czy decyzja jest ostateczna, czy wnioskodawca powołał jedną z przesłanek z art. 145 § 1 K.p.a. oraz czy został zachowany termin do złożenia podania o wznowienie postępowania (art. 148 K.p.a.). Zaznaczyć w tym miejscu należy, że w wypadku gdy wznowienie ma nastąpić z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., organ, rozpatrując dopuszczalność wznowienia, nie bada, czy podmiot wnoszący podanie istotnie ma przymiot strony w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją, gdyż kwestia ta staje się przedmiotem oceny i ustaleń w postępowaniu prowadzonym dopiero po wydaniu postanowienia, o jakim mowa w art. 149 § 2 K.p.a. (wyrok NSA z dnia 7 stycznia 2009 r., II OSK 1747/07, LEX nr 484887).
W sytuacji gdy organ stwierdzi, dopuszczalność wznowienia postępowania, wydaje on postanowienie o którym mowa w art. 149 § 1 K.p.a. Postanowienie to stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Natomiast w sytuacji gdy organ uzna, że wznowienie postępowania z przyczyn formalnych jest niedopuszczalne, wydaje on postanowienie o odmowie wznowienia postępowania.
W okolicznościach niniejszej sprawy skarżący powoływał się na przesłankę wznowieniową z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., wobec czego zastosowanie znajdował przepis art. 148 § 2 K.p.a. i wznowienie postępowania ograniczone było terminem jednego miesiąca, od dnia, w którym skarżący dowiedział się o decyzji.
Bezspornym w rozpoznawanej sprawie jest, iż skarżący nie brał udziału w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty z dnia [...] listopada 2011 r. oraz, że decyzja ta stała się ostateczna. Poważne wątpliwości w ocenie Sądu budzi jednak zachowanie przez skarżącego terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania. W podaniu o wznowienie postępowania skarżący wyjaśnił, że o wydaniu ww. decyzji dowiedział się z pisma Starosty z dnia [...] grudnia 2011 r., które zostało mu doręczone w dniu [...] stycznia 2012 r. Od tego momentu zaczynał więc biec dla niego termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Ostatnim dniem do złożenia podania był dzień [...] lutego 2012 r. Z treści uzasadnienia postanowienia Starosty z dnia [...] marca 2012 r. o wznowieniu postępowania nie wynika aby organ badał warunki dopuszczalności wznowienia postępowania w tym zakresie. W decyzji z dnia [...] listopada 2012 r. organ I instancji wprawdzie wskazuje, że podanie zostało wniesione w terminie, jednak analiza przedłożonych Sądowi akt administracyjnych nie pozwala jednoznacznie stwierdzić, czy owy termin rzeczywiście został przez skarżącego zachowany.
Na wniosku z dnia [...] lutego 2012 r. widnieje prezentata organu I instancji z której wynika, iż wniosek ten wpłynął do organu w dniu [...] lutego 2012 r. Brak jednak w przedłożonych aktach koperty w której nadano przesyłkę zawierającą przedmiotowy wniosek lub też jakiejkolwiek adnotacji, że wniosek ten został złożony osobiście. Wprawdzie w aktach sprawy, na stronie 6, za wnioskiem o wznowienie postępowania znajduje się koperta, jednak widniejąca na niej data nadania ([...].02.2012) jednoznacznie wskazuje, że nie jest to koperta, w której nadany został wniosek. Brak jednoznacznych ustaleń w zakresie dopuszczalności wznowienia postępowania, nie pozwalał Staroście na podjęcie rozważań co do wystąpienia w sprawie właściwych przesłanek wznowieniowych. W tej sytuacji twierdzenia organu I instancji co do zachowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, niezweryfikowane w żaden sposób przez organ odwoławczy, nie poddają się kontroli Sądu. Brak zbadania zachowania formalnych warunków dopuszczalności wznowienia stanowi samodzielną przesłankę do uchylenia decyzji.
Wskazać jednak należy, iż czego nie dostrzegło Kolegium, organ odwoławczy uchybił również przepisowi art. 151 K.p.a. Wskazany przepis zawiera zamknięty zbiór rozstrzygnięć jakie może wydać organ w postępowaniu wznowieniowym. Z treści art. 151 K.p.a. wynika, iż organ administracji publicznej po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego wydaje decyzję, w której:
- 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, albo
- 2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy.
Ponadto w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146 K.p.a., organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji.
W sytuacji gdy organ administracji, po wydaniu postępowania o wznowieniu postępowania, przechodzi do oceny wystąpienia przesłanek określonych w art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b K.p.a. i co do istoty sprawy, obowiązany jest wydać jedną z decyzji odpowiadającą treścią rozstrzygnięciom wskazanym w art. 151 K.p.a. W rozpatrywanej sprawie Starosta dokonując oceny, czy skarżącemu przysługiwał interes prawny w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją Starosty z dnia [...] listopada 2011 r., a następnie uznając, iż owy interes mu nie przysługiwał, umorzył postępowanie powołując się na treść art. 105 § 1 K.p.a. Rozstrzygnięcie to nie jest jednak prawidłowe, bowiem nie jest dopuszczalne podjęcie decyzji o umorzeniu postępowania w razie gdy w wyniku postępowania wyjaśniającego nie ustalono podstaw wyliczonych w art. 145 § 1, art. 145a § 1, art. 145b § 1 K.p.a. Art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. w sposób jednoznaczny przesądza, że w takich przypadkach organ może wydać jedynie decyzję odmawiającą uchylenia decyzji dotychczasowej" (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydanie 11, C.H. BECK, Warszawa 2011 s.585)
Pogląd taki prezentowany jest również w orzecznictwie. W sytuacji gdy organ administracji ustalił, iż podanie o wznowienie postępowania wniósł podmiot, nie będący stroną, właściwym będzie rozstrzygnięcie sprawy poprzez wydanie decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a., a więc decyzji o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej. Stwierdzenie w postępowaniu wznowieniowym, iż z wnioskiem o wznowienie wystąpił podmiot niebędący w rzeczywistości stroną skutkuje bowiem wydaniem właśnie takiej decyzji, a nie decyzji na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. (wyroki NSA z dnia 14 marca 2012 r. sygn. akt II OSK 2509/10, z dnia 19 października 2011 r. sygn. akt II OSK 1406/10 dostępne na http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Organ I instancji uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie, powołując się na wyrok NSA z dnia 16 stycznia 2008 r. sygn. akt I OSK 1978/06 wskazał, iż w sytuacji wznowienia postępowania mimo braku jego dopuszczalności, winien on umorzyć postępowanie. Sąd w niniejszej sprawie w pełni podziela pogląd zaprezentowany przez NSA w ww. wyroku, jednocześnie jednak wskazać należy, iż stanowisko to nie może znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie, skoro organ I instancji uznał, iż wznowienie postępowania było dopuszczalne i przeszedł do kolejnego etapu postępowania wznowieniowego polegającego na badaniu wystąpienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. W orzeczeniu na które powołał się organ I instancji, NSA stanął na stanowisku, iż możliwym jest umorzenie postępowania wznowieniowego, nie mniej jednak na co nie zwrócił uwagi organ I instancji, pogląd ten wyrażony został w zgoła innych okolicznościach faktycznych.
NSA dopuścił możliwość wydania decyzji w trybie art. 105 § 1 K.p.a. w postępowaniu wznowieniowym, niemniej jednak w sytuacji gdy organ w sposób nieuprawniony wznowił postępowania i dopiero w toku wznowionego postępowania dostrzegł okoliczności wskazujące na niedopuszczalność wznowienia postępowania. Natomiast z uzasadnienia decyzji organu I instancji wynika jednoznacznie, że powodem umorzenia postępowania nie było stwierdzenie braku dopuszczalności wznowienia, a stwierdzenie braku interesu prawnego po stronie skarżacego, a więc rozstrzygnięcie w zakresie wystąpienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.
Powyżej wskazane uchybienia proceduralne organu I instancji, których nie dostrzegł organ odwoławczy, skutkować musiały uchyleniem decyzji organów obydwu instancji. Sąd uznał, iż na tym etapie postępowania przedwczesnym byłoby odnoszenie się do zarzutów skargi, skoro organy rozpatrujące sprawę nie ustaliły w sposób wiarygodny, czy spełnione zostały w sprawie warunki dopuszczalności wznowienia postępowania. Rozpatrując ponownie sprawę organ I instancji, mając na uwadze treść art. 148 § 2 K.p.a., w pierwszej kolejności dokona ustaleń dotyczących terminu w jakim wniesione zostało podanie o wznowienie postępowania, a następnie z uwzględnieniem wskazań zawartych w niniejszym wyroku, jeśli uzna iż termin ten został zachowany wyda stosowne rozstrzygnięcie.
W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania sądowego rozstrzygnięto na podstawie art. 200, zasądzając na rzecz strony skarżącej ich zwrot w kwocie równej uiszczonemu wpisowi sądowemu (200,-zł.), wynagrodzeniu pełnomocnika, będącego radcą prawnym ustalonemu w oparciu o treść § 14 ust. 2 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. z 2013 r. poz. 490) (240 zł.) oraz opłacie od pełnomocnictwa (17 zł.).