Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w dniu 6 listopada 2008r. wydał wyrok oddalający skargę W.S. na decyzję Wojewody W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego. Adwokat A.D. będąc pełnomocnikiem Skarżącego ustanowionym na mocy postanowienia referendarza sądowego z dnia 28 listopada 2008r. w przedmiocie przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata, pismem z dnia 19 stycznia 2009r. (data stempla pocztowego) poinformował, iż w dniu 7 stycznia 2009r. Skarżący po udzieleniu mu porady prawnej oświadczył, że nie będzie wnosił skargi kasacyjnej od wydanego w przedmiotowej sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Na potwierdzenie tego w załączeniu przedłożył stosowne pismo podpisane przez W.S. adresowane do Sądu i informujące o rezygnacji z prawa do złożenia skargi kasacyjnej. W związku z faktem udzielenia skarżącemu porady prawnej adwokat A.D. wniósł o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej w niniejszym postępowaniu, a nieopłaconej nawet w części.
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej ppsa) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stawki minimalne za konkretne czynności procesowe podejmowane przez adwokatów w drugiej instancji postępowania przed sądami administracyjnymi uregulowane są w przepisie § 18 ust. 1 pkt 2 lit. a,b,c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). Przepis ten przewiduje odrębne stawki za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym; za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej oraz za sam udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Jednoznaczna treść tego przepisu, wskazuje na to iż ustawodawca nie przewidział stawek minimalnych dla innych czynności podejmowanych na tym etapie postępowania sądowoadministracyjnego.
Mając powyższe na uwadze, uwzględniając fakt, iż podstawą do złożenia przez adwokata A.D. wniosku o przyznanie wynagrodzenia było udzielenie porady prawnej skutkującej złożeniem przez Skarżącego oświadczenia o rezygnacji ze złożenia skargi kasacyjnej, stwierdzić należy iż czynność ta nie mieści się w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej, której koszty pokrywane są przez Skarb Państwa. Z pisma informacyjnego złożonego przez adwokata A.D. (k. 53 akt) oraz oświadczenia podpisanego przez skarżącego (k. 54 akt) w żaden bowiem sposób nie można wywnioskować aby sporządzona została opinia o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Żadne z tych pism nie może również zostać uznane za taką opinię.
Mając na względzie treść § 18 ust. 1 pkt 2 lit. a,b,c rozporządzenia jest to okoliczność o tyle istotna, iż pełnomocnik ustanowiony w ramach prawa pomocy przyznanego stronie otrzymuje wynagrodzenie w związku z faktycznym udzieleniem pomocy prawnej. Gdy pomoc prawna polega na sporządzeniu opinii o braku podstaw do sporządzenia skargi kasacyjnej, pełnomocnik powinien wykazać, iż opinia została sporządzona i przekazana stronie (por. postanowienie NSA z dnia 22.12.2004r., sygn. akt OZ 720/04, ONSAiWSA z 2005r. nr 5, poz. 93, LEX 156687). Z akt przedmiotowej sprawy i z pism przesłanych przez adwokata A.D. nie wynika także, aby pełnomocnik doręczył stronie opinię sporządzoną na piśmie. Zgodnie więc z powołanym wyżej postanowieniem NSA z dnia 22.12.2004r. stwierdzić należy, iż niewystarczającym do przyznania wynagrodzenia za czynność sporządzenia opinii o braku podstaw prawnych do wniesienia skargi kasacyjnej jest udzielenie porady prawnej skutkującej rezygnacją z prawa do złożenia tejże skargi.
Rozpoznając niniejszy wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej zwrócić należy również uwagę na fakt, iż adwokat A.D. będąc pełnomocnikiem wyznaczonym przez Dziekana Okręgowej Rady Adwokackiej w P. do reprezentowania W.S., wbrew wezwaniu Sądu zawartym w piśmie z dnia 30 grudnia 2008r. (doręczonym w dniu 5 stycznia 2009r. – k. 52 akt) nie przesłał pełnomocnictwa udzielonego przez skarżącego. Tym samym w świetle art. 244 §2 ppsa uznać należy, iż adwokat A.D. udzielając pomocy prawnej działał bez stosownego pełnomocnictwa. Z treści w/w przepisu wynika bowiem wprost, iż ustanowienie adwokata stanowi uprawnienie strony do udzielenia pełnomocnictwa wyznaczonemu adwokatowi. Ustanowienie adwokata z urzędu nie jest więc równoznaczne z udzieleniem mu pełnomocnictwa procesowego przez stronę. Wyznaczony adwokat staje się bowiem pełnomocnikiem strony dopiero z chwilą udzielenia mu stosownego umocowania.
Jeżeli więc wyznaczony w sprawie adwokat A.D. nie przedłożył pełnomocnictwa przyjąć należy, że skarżący nie udzielił mu pełnomocnictwa. Z powyższego wynika, że wniosek o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu wniesiony został przez pełnomocnika nie posiadającego wymaganego umocowania, a więc osobę nie uprawnioną do występowania w niniejszej sprawie.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie 258 §1 i §2 pkt 8 ppsa, postanowiono jak w sentencji.
/-/D. Mataczyński mb