Uzasadnienie
Studio Filmowe T. Sp. z o.o. z siedzibą w P. wniosło skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] lipca 2014r. nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej.
W związku z powyższą skargą zarządzeniem z dnia 13 października 2014r. pod rygorem odrzucenia skargi wezwano skarżącą do usunięcia w terminie 7 dni braków formalnych skargi poprzez uiszczenie wpisu sądowego w kwocie 294 zł. stosownie do §1 pkt 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczególnych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193). Skarżącą wezwano również do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej.
Pisma zawierające wezwania do uzupełnienia braków we wskazanym wyżej zakresie zostały wysłane na adres wskazany w skardze i doręczone K.W. w dniu 16 października 2014r. (k. 13 akt).
Studio Filmowe T. Sp. z o.o. działając przez Prezesa Zarządu P.D. pismem dnia 31 października 2014r. (data stempla pocztowego) wystąpiło o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi i złożenia dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi. W uzasadnieniu żądania skarżąca podniosła, że uchybiła terminu bez swojej winy. O zobowiązaniach nałożonym na spółkę P.D. (Zarząd skarżącej spółki) dowiedział się od P.W. (szwagra) dopiero w dniu 25 października 2014 r. w trakcie rozmowy telefonicznej. P.W. poinformował wtedy P.D., iż wezwanie sądowe do uiszczenia przez spółkę wpisu oraz do przedłożenia odpisu z KRS odebrała K.W. (siostra P.D., żona P.W.) w dniu 16 października 2014 r. Wtedy P.W. był poza granicami Polski, a K.W. musiała się zająć chorą matką, co czyni do dzisiaj. K.W. tak bardzo przejęła się chorobą matki, że nie przekazała P.D. nawet informacji o tym, iż odebrała za niego pismo z Sądu.
P.D. wyjaśnił, iż K.W. nie jest pracownikiem spółki T. i nie jest osobą upoważnioną do odbierania korespondencji za spółkę T.. Spółka T. nie zatrudnia pracowników. Jedyną osobą, która może odbierać korespondencję za spółkę jest P.D.. W zaistniałej sytuacji w dniu 25 października 2014 r. P.W. i P.D. ustalili, że P.W. dokona wpłaty wpisu sądowego za spółkę T. jak najszybciej tj. w poniedziałek 27 października 2014 r., co też się stało. Wynikało to faktu, iż P.D. na poniedziałek miał już ustalone spotkania biznesowe. W celu uprawdopodobnienia powyższych faktów skarżąca wniosła o przesłuchanie P.W. i P.D. Do wniosku o przywrócenie terminu załączono odpis paszportu P.W. z pieczątkami Chińskiej Straży Granicznej, dokumentującymi datę wjazdu i wyjazdu P.W. z terytorium Chin, dowód uiszczenia wpisu przez P.W. za spółkę T. w dniu 27 października 2014 r. oraz wydruk odpisu z KRS spółki T. Mając powyższe na uwadze należy wskazać, iż zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.
Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Warunkami skuteczności wniosku o przywrócenie uchybionego terminu są zgodnie z art. 87 p.p.s.a. brak winy w uchybieniu i uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na jej brak, złożenie wniosku o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu oraz równoczesne ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu dokonanie czynności uchybionej. Wszystkie te przesłanki muszą być spełnione łącznie.
Kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej, rozumianej obiektywnie, to jest takiej, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Przywrócenie terminu nie jest więc dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (wyrok WSA w Białymstoku z dnia 6 października 2005 r., sygn. akt II SA/Bk 369/05, LEX nr 173671). O braku winy w uchybieniu terminu można zaś mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (postanowienie NSA z dnia 2 października 2002 r., LEX nr 55832; postanowienie WSA w Warszawie z dnia 21 lutego 2006 r., I SAB/Wa 78/05, LEX nr 192260).
Zgodnie z art. 67 § 2 p.p.s.a. pisma w postępowaniu sądowym lub orzeczenia dla osoby prawnej, jak również dla jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, doręcza się organowi uprawnionemu do reprezentowania ich przed sądem lub do rąk pracownika upoważnionego do odbioru pism.
W niniejszej sprawie przesyłka zawierająca wezwania do usunięcia braków formalnych skargi została doręczona na adres spółki, której siedziba mieści się jednocześnie w miejscu zamieszkania K.W., będącej jak wynika z odpisu KRS wspólnikiem Studio Filmowe T. Sp. z o.o. Korespondencję adresowaną do Spółki odebrała K.W. (k. 13 akt). Z takiego działania wspólnika można było domniemywać, że jest ona uprawniona do odbioru korespondencji. W momencie odbioru korespondencji nie ma bowiem znaczenia, jaki konkretnie zakres upoważnień przewidziano w umowie spółki dla danego wspólnika, skoro był on obecny w siedzibie firmy i nie oświadczył doręczającemu, że przyjmowanie przesyłek nie mieści się w zakresie jego obowiązków.
Wobec powyższego nie można twierdzić, że listonosz doręczył przesyłkę do rąk osoby nieuprawnionej. Doręczający nie musi bowiem znać zakresu obowiązków i uprawnień osób zatrudnionych lub wspólników spółki, do której przesyłka jest adresowana, skoro zobowiązują się one do jej odbioru.
Podobny pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 maja 2006 r., sygn. akt I FSK 1208/05 (dostępny w bazie internetowej CBOIS) oraz w wyroku z dnia 6 lipca 1999 r. sygn. akt I SA/Po 1829/98 (opubl. w: Baza Komputerowa wydawnictwa LEX nr 37900), w którym stwierdzono, że listonosz, doręczając jednostce organizacyjnej pismo, nie ma obowiązku sprawdzenia czy pismo odbiera osoba uprawniona. Z kolei w wyroku NSA z dnia 5 października 2010 r., sygn. akt II FSK 731/10, zaznaczono, że wybór pracowników jak i ustanawianie pełnomocników jest sprawą wewnętrznej organizacji danego podmiotu gospodarczego i odpowiedzialności za podejmowane w tym zakresie decyzje nie można przenosić na inne osoby fizyczne lub prawne.
W tym miejscu wskazać należy, że K.W. odbierając w miejscu swego zamieszkania będącym również siedzibą spółki kierowaną do spółki korespondencję sądową z pewnością zdawała sobie sprawę z konieczności jej terminowego przekazania. Podpisując w swoim imieniu dokument potwierdzający doręczenie przesyłki skierowanej do innego adresata jednocześnie zobowiązała się do jej przekazania.
Sąd wyraża stanowisko zatem stanowisko, że w rozpatrywanej sprawie nie można uznać, że uchybienie terminu nastąpiło wskutek okoliczności za które strona nie ponosi odpowiedzialności. Skoro bowiem Spółka dopuściła możliwość odbioru korespondencji związanej z jej sprawami w miejscu stanowiącym jednocześnie miejsce zamieszkania wspólników spółki i jej siedzibę, nie uprawniając formalnie żadnego z nich do występowania w imieniu spółki, formalnie ograniczając reprezentację do osoby Prezesa Zarządu to ponosi odpowiedzialność również za działania i zaniechania wspólników w zakresie przekazywania i odbioru korespondencji adresowanej do spółki do rąk osoby upoważnionej do występowania w imieniu spółki.
W świetle powyższego argumentacja zawarta we wniosku o przywrócenie terminu wskazująca na chorobę matki pozostającej pod opieką K.W. pozostaje bez znaczenia da oceny przedmiotowego wniosku o przywrócenie terminu. Analogicznie ocenić należy kwestę pobytu P.W. na terenie Chin. Nic nie stało bowiem na przeszkodzie, aby K.W. przekazała podjętą przez siebie korespondencję kierowaną do spółki bezpośrednio swemu bratu P.D. pełniącemu funkcję Prezesa Zarządu Spółki, pełniącego funkcję Prezesa i upoważnionego do występowania w imieniu spółki i to w terminie określonym w wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 86 §1 i §3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia
MZ