Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...]listopada 2005 r. nr [...]Starosta K., działając na podstawie art. 73 i 74 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 z późn. zm.) oraz art. 104 k.p.a., w skutek wniosku J.G., odmówił dokonania zwrotu [...] zł pobranych tytułem opłaty za wydanie karty pojazdu uiszczonej w związku z rejestracją pojazdu marki F.T. nr rej. [...].
W uzasadnieniu ww. decyzji organ podał, iż zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym Starosta właściwy ze względu na miejsce zamieszkania właściciela pojazdu, na jego wniosek, dokonuje rejestracji wydając dowód rejestracyjny, tablice rejestracyjne oraz nalepkę kontrolną. W myśl art. 77 ust. 3 ustawy kartę pojazdu dla pojazdu samochodowego innego niż określonego w ust. 1 wydaje za opłatą i po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej, właściwy w sprawach rejestracji Starosta przy pierwszej rejestracji na terenie RP. Organ wskazał ponadto, iż tryb wydania karty pojazdu przez organy rejestrujące określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 27 września 2003 r. w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach (Dz. U. z 2003 r., Nr 192, poz. 1978 z późn. zm.) oraz rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłaty za kartę pojazdu (Dz. U. z 2003 r., Nr 137, poz. 1310). Zgodnie z § 1 ust. 1 drugiego z wymienionych rozporządzeń za wydanie karty pojazdu przy pierwszej rejestracji na terytorium RP organ rejestrujący pobierał opłatę w wysokości [...] zł.
Od powyższej decyzji Pan J.G. wniósł odwołanie zarzucając organowi pierwszej instancji, iż pobierając opłatę w wysokości [...] zł za wydanie karty pojazdu organ ten działał niezgodne z obowiązującymi przepisami i zasadami współżycia społecznego.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia [...]stycznia 2006 r. nr [...]utrzymało zaskarżoną decyzje w mocy. W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy wskazał na przepisy powołane w decyzji S.K. i wyjaśnił, iż organ I instancji, odmawiając zwrotu opłaty za kartę pojazdu, działał zgodnie z tymi przepisami.
J.G.w niósł skargę na ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, wnosząc o jej uchylenie jako niezgodnej z prawem, sprzecznej ze społeczno gospodarczym przeznaczeniem prawa na jakie się w niej powołano jak i też z zasadami współżycia społecznego. W uzasadnieniu skargi skarżący podał, iż kwota pobrana za wydanie karty pojazdu jest zawyżona o kwotę [...] zł. Pobranie tej kwoty – w ocenie skarżącego – naruszyło konstytucyjną zasadę demokratycznego państwa prawa i stanowi nadużycie prawa. Skarżący podniósł także niezgodność decyzji z prawodawstwem wspólnotowym, co potwierdza wydane w tym względzie orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie jako niezasadnej. W uzasadnieniu organ podał, iż na podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu wydanego na podstawie art. 77 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, za wydanie karty pojazdu przy pierwszej rejestracji na terytorium RP organ rejestrujący pobiera opłatę w wysokości [...] zł. Kolegium uznało zatem, iż organ I instancji pobierając od wnioskodawcy opłatę za kartę pojazdu w kwocie [...] zł postąpił zgodnie z obowiązującymi przepisami w tym zakresie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest bezzasadna.
Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270) – dalej: p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Węzłowym zagadnieniem niniejszej sprawy jest uzasadnienie prawne zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Skarżący zarzucił w skardze nie tyle błędną interpretację konkretnego przepisu prawa materialnego, co wskazał na instrumentalne zastosowanie przez organ § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu oraz pominięcie faktu niezgodności tego przepisu z aktami rangi wyższej.
Zgodnie z art. 77 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym kartę pojazdu dla pojazdu samochodowego, nie nabywanego od producenta czy importera, wydaje, za opłatą i po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej, właściwy w sprawach rejestracji starosta przy pierwszej rejestracji pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Nie dotyczy to pojazdów zabytkowych i pojazdów, o których mowa w art. 73 ust.
4. Wysokość opłaty ewidencyjnej została ustalona rozporządzeniem Ministra Infrastruktury wydanego na podstawie art. 77 ust. 4 pkt 2. Zgodnie z rozporządzeniem obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji, za wydanie karty pojazdu przy pierwszej rejestracji pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej organ rejestrujący pobierał opłatę w wysokości [...] zł.
Powyższy przepis rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. obowiązywał do dnia 14 kwietnia 2006 r. i został zastąpiony przepisami rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 marca 2006 r. (Dz. U. z 2006 r., Nr 59, poz. 421) w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu. Nowe rozporządzenie ustaliło kwotę opłaty za kartę pojazdu w wysokości [...] zł.
Mając na względzie powyższe, podniesiony przez skarżącego zarzut naruszenia przepisów ustalających opłatę za wydanie karty pojazdu nie zasługuje na uwzględnienie. Przepis § 1 ust. 1 rozporządzenia z dnia 28 lipca 2003 r. obowiązywał w dniu wydania zaskarżonej decyzji, a został uchylony dopiero przez wejście w życie nowego rozporządzenia regulującego tę samą materię, tj. rozporządzenia z dnia 14 kwietnia 2006 r.
Wskazanie przez skarżącego na orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r. OTK-A 2006/1/3, jakkolwiek rzeczywiście uznającego przepis § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. za wykraczający poza wyraźne upoważnienie ustawowe i niezgodny z art. 92 i 217 Konstytucji, nie mogło mieć w sprawie przesądzającego znaczenia, albowiem orzeczenie to wchodziło w życie dopiero z dniem 1 maja 2006 r. W polskim systemie prawnym niepodważalnie funkcjonuje zasada, iż norma prawna niższego rzędu obowiązuje i wiąże organy publiczne tak długo, dopóki nie zostanie uchylona w przepisanym prawem trybie. Orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego nie powoduje utraty mocy obowiązujących przepisów co do których stwierdzono ich niezgodność z przepisami aktów rangi wyższej (ustawy, umowy międzynarodowej, Konstytucji) przez samo ogłoszenie wyroku, jeżeli w wyroku Trybunał odroczył termin jego wejścia w życie.
W wielu wyrokach Trybunał Konstytucyjny wskazywał, iż "orzeczenie odraczające termin utraty mocy obowiązującej nie ma charakteru bezpośrednio kasatoryjnego (derogacyjnego), albowiem nie eliminuje z systemu prawa niekonstytucyjnych (nielegalnych) przepisów z dniem ogłoszenia wyroku. Następstwem tego rodzaju orzeczenia jest konieczność uruchomienia ciągu czynności, które docelowo zmierzać powinny do zmiany wadliwych przepisów przed upływem terminu określonego przez Trybunał. Zmiana ta winna zatem być pośrednim skutkiem orzeczenia Trybunału, który sam nie jest władny kształtować nowego brzmienia przepisów" (por. wyrok TK z dnia 27 kwietnia 2005 r. sygn. akt P 1/05.; Dz. U. 2005 r. Nr 77 poz. 680).
Mając na względzie powyższe, z uwagi na to, iż przepisy na podstawie których wydano zaskarżoną decyzję były przepisami obowiązującymi w dniu jej wydania, brak było podstaw do uwzględnienia skargi. Na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.
/-/J.Stankowski /-/B.Popowska /-/E.Makosz-Frymus
KP