Uzasadnienie
A.W. wniósł skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] sierpnia 2011r. nr [...] utrzymujące w mocy własne postanowienie z dnia [...] czerwca 2011r. nr [...] w przedmiocie przekazania według właściwości skargi wniesionej na działanie Rady Miejskiej J. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej jako ppsa) - Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres tej kontroli sprecyzowany został w art. 3 § 2 ppsa, zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty w nim wymienione. Stosownie zaś do art. 3 § 2 pkt 2 ppsa kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.
Z powyższego wynika, iż zanim Sąd przystąpi do merytorycznego rozpoznania skargi na postanowienie, ustalić musi, czy jest do tego uprawniony, a więc m. in., czy na dane postanowienie służy skarga.
Podkreślić należy, że wydane postanowienie, będące przedmiotem skargi, nie posiada żadnej z cech postanowienia, umożliwiających jego zaskarżenie. Co więcej, jest to postanowienie nie znane polskiemu kodeksowi postępowania administracyjnego, a tym samym nie wywołuje ono żadnych skutków w sferze prawa. Zaskarżone postanowienie wydane zostało bowiem w stanie prawnym obowiązującym od dnia 11 kwietnia 2011 r. W tym bowiem dniu weszła w życie ustawa z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r. Nr 6, poz. 18). Na mocy tej ustawy zmieniona została m.in treść art. 65 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej kpa). Przepis ten w obecnie obowiązującym brzmieniu stanowi, że jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego, zawiadamiając jednocześnie o tym wnoszącego podanie.
Zawiadomienie o przekazaniu powinno zawierać uzasadnienie. Art. 65 § 1 kpa zdanie drugie w brzmieniu obwiązującym do dnia 10 kwietnia 2011 r. stanowił natomiast, że przekazanie sprawy do organu właściwego następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Przekazanie podania według właściwości podlegało zatem kontroli sądu administracyjnego, stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej ppsa), następowało bowiem w formie postanowienia, na które służyło zażalenie.
Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż wniesienie skargi do sądu administracyjnego było niedopuszczalne, gdyż dotyczyła ona pozbawionego rzeczywistej treści prawnej postanowienia, na które skarga nie przysługuje. Błędnie udzielone pouczenie o możliwości wniesienia skargi nie może poszerzać ustawowych kompetencji sądu.
Mając powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ppsa uznając skargę za niedopuszczalną, orzekł jak w sentencji postanowienia.