Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] stycznia 2012 r. T. Sp. z o.o. (dalej Skarżąca) reprezentowana przez pełnomocnika będącego adwokatem, wniosła skargę na postanowienie Okręgowego Inspektora Pracy z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...], utrzymującego w mocy postanowienie Inspektora Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w P. z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...], nakładającego na Skarżącą grzywnę w celu przymuszenia w kwocie [...] zł (k. 4-6 akt sądowych).
Pismem z dnia [...] marca 2012 r. Skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania "zaskarżonej decyzji, albowiem wierzyciel podjął kroki w celu wyegzekwowania kwoty opisanej w tej decyzji", w żaden sposób nie uzasadniając wniosku (k. 35 akt sądowych).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. 2012, poz. 270, dalej ppsa), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Komentarz, LexisNexis 2010 r., s. 206 uw. 10). W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty (postanowienie NSA z 13.8.2009 r., I OZ 779/09, Lex nr 552417). To na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak by przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest bowiem wskazanie okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (postanowienie NSA z: 12.10.2010 r., I GZ 316/10, Lex nr 607229; 04.3.2010 r., II OZ 178/10, Lex nr 564165). Twierdzenia podnoszone we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji winny bezwzględnie zostać poparte dokumentami źródłowymi.
Konieczność uwzględnienia w postępowaniu sądowoadministracyjnym całości akt sprawy nie oznacza, że Sąd w odniesieniu do wniosku miałby się domyślać, jakie dowody chciałaby przedstawić wnioskodawca, by wykazać spełnienie przesłanek z art. 61 § 3 ppsa (postanowienie NSA z 18.3.2010 r., II FSK 502/09, Lex nr 569795).
Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy, Skarżąca reprezentowana przez fachowego pełnomocnika procesowego – adwokata, w żaden sposób nie wykazała ani zaistnienia którejkolwiek z dwu przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez sąd administracyjny, o których stanowi art. 61 § 3 ppsa, w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy, ani tym bardziej nie przedstawiła konkretnych okoliczności oraz dokumentów źródłowych, które przemawiałyby za wstrzymaniem wykonalności zaskarżonego postanowienia. Kwota 5.000,00 zł, będąca w polskich realiach kwotą wręcz symboliczną dla spółki prawa handlowego (najniższa płaca 1.500 zł brutto od 1 stycznia 2012 r.), której wyegzekwowanie nie wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W szczególności należy dodać, że udzielenia ochrony tymczasowej Skarżącej nie może uzasadniać samo jedynie podjęcie kroków przez wierzyciela celem wyegzekwowania grzywny w celu przymuszenia w kwocie 5.000,00 zł. Ogólną regułą jest bowiem, zgodnie z art. 61 §1 ppsa, brak wstrzymania wykonalności zaskarżonego aktu lub innej czynności z zakresu administracji publicznej po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego.
Stąd brak przedstawienia przez Skarżącą jakichkolwiek racji, które znajdowałyby oparcie w ppsa, nie uzasadniał zastosowania wobec Niej ochrony polegającej na wstrzymaniu wykonania zaskarżonego postanowienia (nie zaś "decyzja", jak to omyłkowo wskazał Pełnomocnik; k. 35 akt sądowych).
Mając powyższe na uwadze Sąd działając na podstawie art. 61 §3 i 5 ppsa orzekł jak w sentencji.