Uzasadnienie
We wniosku z dnia [...] maja 2004 r. R.K. wystąpił z wnioskiem o zasiłek okresowy. Decyzją z dnia [...] czerwca 2004 r. – nr [...] Prezydent Miasta K. odmówił przyznania R. K. zasiłku okresowego. Odpis decyzji nadano w polskiej placówce pocztowej dnia 23 czerwca 2004 r., a przy czym 21 czerwca 2004 r. to poniedziałek, a 25 czerwca 2004 r. to piątek tego samego tygodnia. (k. 1, 6, 7 akt administracyjnych).
Dnia 23 czerwca 2004 r. Wnioskodawca złożył zażalenie na podstawie art. 37 § 1 kpa.
Postanowieniem z dnia [...] lipca 2004 r. – nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 17 pkt 1, art. 127 § "4", art. 37 § 1 i 2 kpa, nie stwierdziło naruszenia przez organ I instancji art. 35 kpa.
R. K. dnia [...] września 2004 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na owo postanowienie Samorządowego Kolegium, wydane w trybie art. 37 kpa.
W uzasadnieniu w szczególności podniósł, że dnia 23 czerwca 2004 r. po uprzednim sprawdzeniu w MOPR, że nie wydano decyzji, wniósł zażalenie do SKO w K..
Okoliczności tej Skarżący nie powołał w zażaleniu z dnia 23.6.2004 r. (k. 1 akt administracyjnych II instancji).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Ustawodawca zwolnił stronę skarżącą działanie organu w sprawie z zakresu pomocy i opieki społecznej z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych (art. 239 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. 153/02/1270, zm. 162/04/1692 – dalej upsa), przeto orzekanie o zwolnieniu od kosztów sądowych jest bezprzedmiotowe (art. 161 § 1 pkt 3 upsa).
Pismem sądowym z dnia [...] października 2004 r., doręczonym Skarżącemu dnia [...] października 2004 r., Sąd przedłożył Skarżącemu formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy i wezwał do złożenia wniosku na urzędowym formularzu – pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia (k. 8-9).
Mimo upływu terminu dnia [...] października 2004 r., Skarżący wniosku na formularzu nie złożył, co skutkowało pozostawieniem wniosku bez rozpoznania (art. 257 upsa).
Już pod rządem art. 16 ust. 1 i art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym – Dz. U. 74/95/368 ze zm., utrwalił się pogląd, że ustawa nie przewiduje możliwości wniesienia skargi na postanowienie wydane w ramach art. 37 kpa, bowiem na postanowienie to nie służy zażalenie, nie kończy postępowania i nie rozstrzyga sprawy co do istoty (przykładowo – postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 13.3.2001-I SAB 246/00; 27.9.2001 – I SAB 177/01; 12.2.2002 – II SA/Gd 3920/01). Pogląd ów zachował aktualność pod rządem art. 3 § 1 i 2 upsa (postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 6.05.2004 – IV SA/Po 437/04).
Skoro sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, przeto na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i pkt 6 w zw. z art. 3 § 2 upsa należało skargę odrzucić.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji postanowienia.
/-/ Maciej Dybowski
TG