Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 7 marca 2018r. oddalił skargę K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2017r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania specjalnego zasiłku opiekuńczego. Powyższe orzeczenie zostało wydane na rozprawie, na której obecny był skarżący. Jak wynika z protokołu rozprawy przewodniczący pouczył skarżącego, że uzasadnienie pisemne ogłoszonego wyroku zostanie doręczone na wniosek zgłoszony w terminie 7 dni od ogłoszenia wyroku a niezgłoszenie wniosku w terminie powoduje utratę prawa wniesienia skargi kasacyjnej. Dalej pouczono skarżącego o trybie i terminie wniesienia skargi kasacyjnej.
Po wydaniu wyroku działając na wniosek złożony przez skarżącego w dniu 13 marca 2018r. doręczono mu odpis wyroku.
W powyższym stanie sprawy K. S. pismem z dnia 19 kwietnia 2018 r. (data złożenia) wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika z urzędu. W powyższym wniosku i dokumentach przesłanych jako uzupełnienie skarżący przedstawił swą sytuację finansową i majątkową.
Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2017r. poz. 1369 ze zm. dalej P.p.s.a.), prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Wniosek o przyznanie prawa pomocy jest dopuszczalny w każdym stadium postępowania sądowego, aż do zakończenia sprawy prawomocnym orzeczeniem - wyrokiem lub postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie (vide: J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, wyd. LexisNexis, Warszawa 2006, s. 498).
Mając powyższe na uwadze wskazać należy, że wniosek skarżącego został złożony w sytuacji, w której przed złożeniem tego wniosku, uwagi na upływ terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku prawomocnie zostało zakończone postępowanie w niniejszej sprawie. Oznacza to, że sprawa sądowoadministracyjna nie jest już sprawą rozpoznawaną przez Sąd i nie jest możliwe merytoryczne rozpoznanie wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy (por. post. Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2012 r., sygn. akt I OZ 776/12, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.gov.pl).
Merytoryczne rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy w takiej sytuacji byłoby możliwe wyłącznie w przypadku, w którym wnioskodawca wniosek taki składałby w celu zainicjowania postępowań nadzwyczajnych mających prowadzić do ewentualnego wzruszenia prawomocnego orzeczenia zapadłego w niniejszym postępowaniu. W orzecznictwie zaakceptowano bowiem możliwość złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy po prawomocnym zakończeniu postępowania, przy składaniu którego strona wyrazi chęć zaskarżenia tego orzeczenia (czy to przez złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia środka zaskarżenia czy przez skargę o wznowienie postępowania) wskazując, że w tym celu konieczne jest skorzystanie z pomocy profesjonalnego pełnomocnika, o którego ustanowienie strona wnosi. Intencja strony musi jednak być wykazana jednoznacznie z informacji o przedmiocie zaskarżenia, zawartej w odpowiedniej rubryce stosownego formularza urzędowego, uzasadnienia wniosku bądź innego pisma strony (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lipca 2009 r., sygn. akt I OZ 745/09, LEX nr 552405).
W przedmiotowej sprawie treść rozpatrywanego wniosku jak i przesłanych dokumentów stanowiących uzupełnienie wniosku o przyznanie prawa pomocy nie daje podstaw do stwierdzenia, aby celem wnioskującego było zainicjowanie tego typu postępowań.
Daje to zatem podstawę do stwierdzenia, że rozpoznanie wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy stało się zbędne a postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy podlega umorzeniu. Jak przewiduje bowiem art. 249a P.p.s.a. jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.
Z uwagi na powyższe, działając na podstawie art. 249a w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.