Uzasadnienie
Prokurator Rejonowy w Wolsztynie pismem z dnia [...] stycznia 2016r. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na uchwałę Rady Miejskiej w W. z dnia [...] września 2015r., nr [...] w sprawie zmiany uchwały nr [...] z dnia [...] czerwca 2015r. w sprawie zmiany nazwy Szkoły Podstawowej nr 3 w W. Zaskarżonej uchwale Prokurator zarzucił naruszenie art. 58 ust. 6 w zw. z art. 60 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 września 1991r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004r., nr 256, poz. 2572 ze zm.) oraz § 1 ust. 1 załącznika nr 2 do Rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 21 maja 2001r. w sprawie ramowych statutów publicznego przedszkola oraz publicznych szkół (Dz. U. z 2001r., nr 61, poz. 624 ze zm.) oraz art. 7 Konstytucji RP polegające na dokonaniu zmiany nazwy szkoły bez umocowania w przepisie prawa, który mógłby stanowić podstawę do podjęcia przez Radę przedmiotowej uchwały.
Prokurator wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały i wskazał, że Rada Miejska nie jest podmiotem uprawnionym do dokonywania zmian w statucie szkoły już istniejącej, ponieważ takich zmian może dokonywać jedynie rada szkoły.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, że przepisy prawa nie określają wprost podmiotu, który jest uprawniony do zmiany nazwy publicznej szkoły. Organ wskazał, że akt założycielski szkoły nie jest jednorazową czynnością prawną. Powołał się także na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 764/15.
Pismem z dnia 10 czerwca 2016r. Prokurator Rejonowy w Wolsztynie cofnął skargę i wniósł o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego. W uzasadnieniu wskazał, że orzecznictwo sądów administracyjnych dopuszcza zmianę aktu założycielskiego szkoły poprzez zmianę nazwy szkoły, w trybie przewidzianym do ich uchwalenia, dlatego należało cofnąć skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), skarżący może cofnąć skargę, a złożone przez niego oświadczenie jest dla sądu wiążące. Sąd jednak uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Mając powyższe na uwadze, Sąd nie stwierdzając wskazanych powyżej przesłanek dotyczących niedopuszczalności cofnięcia skargi uznał cofnięcie skargi za skuteczne i na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.