Uzasadnienie
M.P. wniósł skargę na postanowienie W. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2012r. nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 14 stycznia 2014r. odrzucił zażalenie na zarządzenie w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od powyższej skargi. Pełnomocnik skarżącego R.P. wraz z zatleniem na powyższe postanowienie złożył we własnym imieniu, sporządzony na urzędowym formularzu, wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia go od kosztów sądowych.
Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270, ze zm. – dalej P.p.s.a.), prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Uprawnienie do ubiegania się o przyznanie prawa pomocy przysługuje każdej ze stron postępowania sądowoadministracyjnego.
Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie R.P. występuje w postępowaniu przed tutejszym Sądem jako pełnomocnik skarżącego (k. 35 akt). W związku z tym, jako pełnomocnik działa on wyłącznie w imieniu i na rzecz skarżącego, natomiast sam nie jest stroną postępowania sądowoadministracyjnego. Wniosek o przyznanie prawa pomocy może więc dotyczyć wyłącznie osoby skarżącego (por. postanowienie NSA z 25 września 2008 r., I OZ 709/08), który może złożyć wniosek w tej sprawie według reguł określonych w art. 252 § 1 i 2 P.p.s.a. Przy czym jednak nie oznacza to, że wniosek dotyczący strony nie może być podpisany przez jej pełnomocnika (zob. uchwała NSA z 20 maja 2010 r., I OPS 11/09, ONSAiWSA 2010, nr 4, poz. 54).
W perspektywie powyższych wyjaśnień należy stwierdzić, iż skoro z treści wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wniosek złożył pełnomocnik skarżącego w imieniu własnym nie zaś strony postępowania, wniosek o przyznanie prawa pomocy nie mógł zostać uwzględniony.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 oraz art. 243 § 1 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji niniejszego postanowienia.