Uzasadnienie
S. W. (dalej jako Skarżący) w imieniu własnym wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na postanowienie SKO opisane w rubrum. Zaskarżonym postanowieniem SKO rozstrzygnęło zażalenie H. W., działającej przez pełnomocnika, Skarżącego, na przewlekłe postępowanie i bezczynność Wójta Gminy [...] oraz brak wydania decyzji w sprawie wycinki drzew - do dnia złożenia zażalenia. Postanowienie zostało opatrzone pouczeniem o możliwości, sposobie i terminie wniesienia skargi do sądu administracyjnego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi. SKO oceniło, że Skarżący nie jest uprawniony do wniesienia skargi, skoro w postępowaniu administracyjnym stroną była H. W. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga podlegała odrzuceniu.
Na wstępie należy podkreślić, iż odrzucenie skargi następuje w sytuacji, gdy skarga nie spełnia określonych przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej jako p.p.s.a.) warunków koniecznych do jej skutecznego złożenia. Jednym z takich warunków formalnych wniesienia skargi jest złożenie jej na akt lub czynność objęte zakresem właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, określonej w art. 3 § 2 i 3 p.p.s.a. Katalog aktów prawnych oraz czynności organów administracji publicznej podlegających kontroli sądów administracyjnych wskazany został w treści przepisu art. 3 § 2 p.p.s.a. Obejmuje on:
- 1) decyzje administracyjne,
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty,
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie,
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach,
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej,
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej,
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego,
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie SKO wydane w oparciu o art. 37 kpa. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że zażalenie wnoszone przez stronę w trybie art. 37 kpa nie ma charakteru środka zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym, lecz służy jedynie zakwestionowaniu przekroczenia ustawowego maksymalnego terminu załatwienia sprawy. Wydane w tym względzie postanowienie ma charakter incydentalny, nie rozstrzyga sprawy co do istoty, a także nie kończy postępowania w sprawie. Jest to postanowienie zaliczane do grupy wydawanych w toku postępowania administracyjnego, dotyczących poszczególnych kwestii wynikających w toku tego postępowania. Na postanowienie takie nie przysługuje zażalenie, co wynika z art. 141 § 1 w zw. z art. 37 kpa, strona nie ma zatem uprawnień do podważenia tego postanowienia w trybie procesowym. Nie podlega ono także zaskarżeniu do sądu administracyjnego, bowiem taki przedmiot zaskarżenia nie mieści się w katalogu spraw podlegających kontroli sądowej (por. wyrok NSA z dnia 7 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2259/10; postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 23 września 2014 r., sygn. akt III SAB/Gd 84/14; postanowienie NSA z dnia 12 lutego 2013 r., sygn. akt I OSK 145/13 – tekst wszystkich orzeczeń dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach, CBOSA). Tego stanowiska, które Sąd w niniejszej sprawie w pełni podziela, nie może zmienić okoliczność, że zaskarżone postanowienie zostało opatrzone, wadliwie, pouczeniem o możliwości złożenia skargi.
Sąd stwierdza, że będące przedmiotem niniejszego postępowania postanowienie SKO nie podlegało zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Ta konkluzja, jako dalej idąca od argumentu podniesionego w odpowiedzi na skargę, zwalnia Sąd z analizowania uprawnienia poszczególnych osób do wniesienia skargi.
W konsekwencji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.