Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 07 lutego 2012 r., sygn. akt: IV SA/Po 1302/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę Wojewody Wielkopolskiego (dalej: "Wojewoda" lub "Skarżący") na uchwałę wymienioną w rubrum niniejszego postanowienia. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że prawidłowo wezwany zawodowy pełnomocnik strony skarżącej w zakreślonym terminie nie przedłożył oryginału pełnomocnictwa ani jego odpisu uwierzytelnionego w sposób zgodny ze wskazanym w wezwaniu przepisem art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 06 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 10, poz. 65 z późn. zm.; dalej: "u.r.pr.").
Odpis postanowienia z dnia 07 lutego 2012 r. doręczono pełnomocnikowi Wojewody w dniu 16 lutego 2012 r. (k. 48v.). Pismem z dnia 17 lutego 2012 r. pełnomocnik wniósł o "ponowne rozpoznanie skargi", przesyłając prawidłowo uwierzytelnione pełnomocnictwo (k. 50–52). Następnie, w odpowiedzi na zapytanie Sądu, pismem z dnia 24 lutego 2012 r. poinformował, że wcześniejsze pismo należy traktować jak wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków skargi. W uzasadnieniu pełnomocnik Skarżącego podniósł, że doszło z jego strony do niezrozumienia treści wezwania Sądu odnośnie nadesłania odpisu pełnomocnictwa procesowego. Po otrzymaniu wezwania sądził bowiem, że organ administracji nie przekazał Sądowi pełnomocnictwa dołączonego do skargi, stąd na wezwanie Sądu przekazał kolejny odpis pełnomocnictwa. Pełnomocnik wyjaśnił, iż nie zrozumiał pierwotnego zarzutu Sądu o niekompletnym sposobie uwierzytelnienia, stąd ponownie przesłany odpis również nie odpowiadał wymogom art. 6 ust. 3 u.r.pr. Wnosząc o "ponowne przyjęcie i rozpoznanie skargi" pełnomocnik podkreślił, że skarga ma istotne znaczenie dla strony skarżącej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; dalej: "p.p.s.a."), sąd na wniosek strony postanowi o przywróceniu terminu, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy. Zgodnie z art. 87 § 2 p.p.s.a. w piśmie zawierającym taki wniosek należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.
W związku z powyższym trzeba podkreślić, że w rozpatrywanej sprawie najistotniejszy jest warunek braku winy w uchybieniu terminu. Kryterium to wiąże się z dopełnieniem przez stronę (jej pełnomocnika) obowiązku dołożenia należytej staranności przy dokonywaniu danej czynności procesowej (tu: przy uzupełnianiu braków formalnych skargi). Przywołane wyżej przepisy p.p.s.a. stanowiąc o przesłance braku zawinienia nie określają, według jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony ubiegającej się o przywrócenie terminu. Zdaniem Sądu ocena wystąpienia tej przesłanki musi być dokonana na podstawie wszystkich okoliczności danej sprawy i z uwzględnieniem obiektywnego miernika staranności, jakiej można i należy oczekiwać od osoby dbającej należycie o swoje interesy, a w niniejszym przypadku – także od osoby zawodowo zajmującej się świadczeniem pomocy prawnej. Przyjęcie innego, subiektywnego miernika staranności wprowadziłoby do postępowania element szkodliwej niepewności i nadmiernej uznaniowości.
Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem doktryny i orzecznictwa o braku winy można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku procesowego było niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, tj. takiej, której strona nie mogła przewidzieć i usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. W konsekwencji do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu zalicza się m.in.: nagłe przerwy w komunikacji; nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą; powódź; pożar; mylne pouczenie co do środków bądź trybu zaskarżenia. Kryterium braku winy wiąże się z obowiązkiem zachowania przez stronę szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie terminu nie jest więc możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa w tym zakresie.
W ocenie Sądu okoliczności podnoszone przez stronę skarżącą we wniosku o przywrócenie terminu, a mianowicie niezrozumienie treści wezwania Sądu z dnia 20 stycznia 2012 r. w przedmiocie usunięcia braków formalnych skargi, nie mogły stanowić podstawy do jego uwzględnienia. Sąd podkreśla, że ww. wezwanie było jednoznaczne i wyczerpujące, zawierając prawidłowe odesłanie do art. 6 ust. 3 u.r.pr. Godzi się podkreślić, że adresatem wezwania był zawodowy pełnomocnik, a więc tym bardziej uzasadnione jest stanowisko, że jakiekolwiek jego błędy czy braki staranności nie mogą być kwalifikowane jako brak winy (por. postanowienia NSA: z 06.05.2008 r., I OZ 307/08 oraz z 28.09..2010 r., II GZ 262/10 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Mając wszystko to na uwadze Sąd, na podstawie art. 86 § 1 a contrario p.p.s.a., wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków skargi oddalił.
Na marginesie należy podkreślić, iż wnioskowane przez pełnomocnika Skarżącego "ponowne przyjęcie skargi" nie jest możliwe bez ponownego zachowania przez stronę skarżącą trybu określonego w art. 54 § 1 p.p.s.a.