Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] listopada 2014 r. A. N. i U. N. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na postanowienie W.Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] października 2014 r., nr [...] składając jednocześnie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.
W uzasadnieniu wniosku strona wskazała, że zapłata opłaty legalizacyjnej w tak dużej kwocie znacznie obciąży budżet domowy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst. jeden. Dz. U. 2012 r., poz. 270, dalej - Ppsa), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis 2012 r., s. 228-229 uw. 12).
Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne następstwa, które raz zaistniałe powodują istotną i trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (T. Woś, w: red. T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis 2011 r., s. 438 uw. 28 i przywołane tam orzecznictwo). Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie takiego wniosku winno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty (postanowienie NSA z 13 sierpnia 2009 r., I OZ 779/09, Lex nr 552417).
To na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak by przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest bowiem wskazanie okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Za udzieleniem ochrony tymczasowej przemawia m. in. fakt znacznego utrudnienia w prowadzeniu działalności gospodarczej w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji, mogący spowodować konieczność likwidacji przedsiębiorstwa (postanowienie NSA z: 11 stycznia 2012 r., I GSK 1703/11, Lex nr 1107453; 19 stycznia 2012 r., I GSK 1473/11, Lex nr 1108662), znaczna wysokość wymierzonej spółce kary pieniężnej oraz możliwość utraty przez nią płynności finansowej (postanowienie NSA z 24 listopada 2011 r., II OSK 1045/11, Lex nr 1070326).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż składając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia skarżący powołali się wyłącznie na fakt, że konieczność uiszczenia opłaty znacznie obciąży budżet domowy. Przy czym zauważyć należy, że nie wskazali żadnych konkretnych danych na poparcie swojego twierdzenia, które pozwalałyby na ocenę czy w przedmiotowej sprawie wykonanie zaskarżonego postanowienia rodzi realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W ocenie Sądu nie bez znaczenia jest również okoliczność, iż przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie ustalające wysokość opłaty legalizacyjnej. Postanowienie w tym przedmiocie nie dotyczy ani nałożenia obowiązku uiszczenia opłaty, ani stwierdzenia istnienia takiego obowiązku. Przedmiotowa opłata nie podlega przymusowemu ściągnięciu w trybie egzekucji, a jej nieuiszczenie oznacza rezygnację z legalizacji samowoli budowlanej, co może stać się podstawą do wydania decyzji administracyjnej, która podlega odrębnemu zaskarżeniu. Z powyższego wynika, że postanowienie w przedmiocie opłaty legalizacyjnej nie podlega wykonaniu w rozumieniu powołanego wyżej przepisu, gdyż orzeka ono wyłącznie o wysokości tej opłaty i nie jest źródłem obowiązku podlegającego przymusowej realizacji. W orzecznictwie wskazuje się, iż postanowienie to nie nadaje się do zastosowania instytucji wstrzymania wykonania, gdyż nie wywołuje bezpośrednich skutków, o których mowa w art. 61 § 3 Ppsa (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 stycznia 2008 r., sygn. akt II OZ 44/08, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lutego 2008 r., sygn. akt II OZ 114/08, oba dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
Mając powyższe na uwadze Sąd działając na podstawie art. art. 61 § 3 i 5 Ppsa orzekł jak w sentencji.