Uzasadnienie
Dnia [...] maja 2004 r. Wierzyciel, Biuro Strefy Parkowania w G., wystawił przeciwko G. B. tytuł wykonawczy nr [...], stanowiący podstawę egzekucji opłat za nieuiszczenie opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w roku 2000 w kwocie 30 zł oraz koszty upomnienia w kwocie 6 zł i tytuł wykonawczy nr [...], stanowiący podstawę egzekucji opłat z tego samego tytułu za okres 2001, 2002 i 2003 w kwocie 995 zł oraz kosztów upomnienia w kwocie 17,60 zł.
Pismem z dnia [...] lipca 2004 r., skierowanym do Naczelnika Urzędu Skarbowego w G., Zobowiązany wniósł zarzuty na czynności egzekucyjne, zarzucając uchybienia materialne i formalne w prowadzonym postępowaniu. Wskazał, że osobiście nie otrzymał żadnego mandatu za nieprawidłowe parkowanie. Udostępniał pojazd osobom trzecim, które nie informowały go o ukaraniu mandatem. Zarzucił nadto Wierzycielowi opieszałość postępowania.
Postanowieniem z dnia [...] lipca 2004 r., [...], Wierzyciel odrzucił zarzuty Zobowiązanego. Podkreślił, że postępowanie odbywa się w trybie postępowania egzekucyjnego, a nie mandatowego. Wskazał, że dowodem w sprawie są zawiadomienia o nieopłaconym postoju wystawione przez kontrolerów Biura Strefy Parkowania w G. Do Zobowiązanego wysyłane były wezwania, których nie podejmował w zakreślonym terminie, co jednak nie tamowało skutku prawidłowego doręczenia pisma. Zobowiązany nie ustosunkował się do doręczonych mu upomnień nr [...]i [...].
Pismem z dnia [...] sierpnia 2004 r. Zobowiązany wniósł zażalenie na postanowienie Wierzyciela w sprawie zarzutów, zarzucając mu wady formalne i materialne. Wskazał, że druk wystawiony przez kontrolera nie stanowi dokumentu, a tym bardziej dowodu. Kontroler nie może być świadkiem, bowiem reprezentuje stronę postępowania. Zawiadomienie o ukaraniu nie zostało skutecznie doręczone. Postanowienie zostało doręczone do niewłaściwego adresata – do Naczelnika Urzędu Skarbowego a nie do strony.
Wierzyciel, ustosunkowując się do zażalenia w piśmie z dnia [...] sierpnia 2004 r. wskazał, że w przypadku braku karty postojowej kontroler pozostawiał za wycieraczką pojazdu zawiadomienie o nieopłaconym postoju, a jego kopię przekazywał do akt sprawy. Biuro Strefy Parkowania wysyła do zobowiązanego wezwanie do zapłaty tej samej wysokości i treści co na otrzymanym zawiadomieniu, a następnie upomnienie i ostatecznie sporządza tytuły wykonawcze.
Postanowieniem z dnia [...] września 2004 r., [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy. Kolegium nie znalazło podstaw do podważenia wiarygodności znajdujących się w aktach zawiadomień o nieopłaconym postoju. Obowiązek uiszczenia opłaty za parkowanie wynika z ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 71, poz. 838 ze zm., dalej: udp), rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2000 r. w sprawie szczegółowych zasad wprowadzania opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych (Dz. U. N 51, poz. 608) oraz aktów prawa miejscowego. Znajdujące się w aktach sprawy kopie zawiadomień o nieopłaconym postoju pojazdu o nr rej. [...] (od 2001 r. – [...]) są drukami ścisłego zarachowania. Osoba korzystająca z miejsca parkingowego w strefie parkowania ma obowiązek zapłaty należności za postój bez uprzedniego wezwania do zapłaty. Kolegium nie zgodziło się z zarzutem, iż postanowienie z dnia [...] lipca 2004 r. zostało skierowane do niewłaściwej osoby.
Pismem z dnia [...] października 2004 r. Zobowiązany wniósł skargę do sądu administracyjnego, żądając uchylenia postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] września 2004 r. Zarzucił, że umieszczenie formularza mandatu za wycieraczką nie może stanowić skutecznego doręczenia. Kontroler nie może dowieść, że osobą zobowiązaną do zapłaty był właśnie Skarżący. Kontroler nie może być świadkiem. Zaskoczeniem dla Skarżącego było ograniczenie postępowania Kolegium do oceny postępowania egzekucyjnego. Do skargi Skarżący załączył kserokopię postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...] sierpnia 2004 r., [...], na mocy którego organ egzekucyjny oddalił wniesione przez Zobowiązanego zarzuty.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując wyrażone wcześniej stanowisko. Wskazało nadto, że Strefa Parkowania oznaczona jest znakiem [...] "strefa parkowania" i znakiem [...] "koniec strefy parkowania". Zawiadomienie pozostawione przez kontrolera nie jest mandatem, lecz stwierdzeniem nieopłaconego postoju. Osoba parkująca w miejscu oznaczonym wskazanymi znakami jest świadoma obowiązku ponoszenia opłaty. Znajdujące się w aktach zawiadomienia są dokumentem w rozumieniu art. 76 § 1 w zw. z § 2 kpa.
Na posiedzeniu Sądu w dniu [...] maja 2006 r. Skarżący podniósł, że zarzuty do Naczelnika Urzędu Skarbowego kierował jeden raz, a drugi raz do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Nie został zawiadomiony o karach. Zaskoczyło go, że tytuły egzekucyjne zostały wydane po tak długim czasie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem skargi, jaka wpłynęła do Sądu jest postanowienie wydane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na mocy którego Kolegium utrzymało w mocy postanowienie Wierzyciela w sprawie odrzucenia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego.
Wyjaśnić należy, że wbrew twierdzeniom zawartym w skardze, załączone do skargi postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...] sierpnia 2004 r., [...], o oddaleniu zarzutów Skarżącego, nie jest konsekwencją braku właściwości tego organu, a jedynie realizacją normy wynikającej z art. 34 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2002 r., Nr 110, poz. 968 ze zm.; dalej: pea). Odróżnić bowiem należy postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. będące przedmiotem skargi, a odnoszące się do stanowiska Wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów od postanowienia organu egzekucyjnego (w tym wypadku Naczelnika Urzędu Skarbowego) wydawanego w sprawie zgłoszonych zarzutów.
Nie znajdują nadto uzasadnienia, podnoszone przez Skarżącego, zarzuty w zakresie uchybień związanych z doręczeniami. Jak wyjaśnia bowiem organ, co nadto znajduje potwierdzenie w aktach sprawy, po stwierdzeniu nieopłaconego postoju przez kontrolera, i pozostawieniu za wycieraczką pojazdu stosownej informacji, wysyłane jest do osoby zainteresowanej wezwanie do zapłaty, a dopiero później – w przypadku, gdy wezwanie nie zostanie zrealizowane – upomnienie poprzedzające postępowanie egzekucyjne.
Twierdzenia Skarżącego dotyczące tego, iż inne – niewskazane przez niego - osoby mogły być kierowcą pojazdu zaparkowanego bez uiszczenia opłaty uznać należy za całkowicie gołosłowne. Skarżący, który jako właściciel dysponuje dokumentami oraz kluczykami do pojazdu, posiada wiedzę co do tego, komu ten pojazd powierza. Skarżący nie podjął jednak w toku postępowania żadnych działań w celu wyjaśnienia tej kwestii. Nawet jeżeliby przyjąć, że to nie Skarżący zaparkował pojazd, to skoro nie wskazuje tych osób właściwemu organowi, bierze na siebie odpowiedzialność finansową z tytułu parkowania bez uiszczenia opłaty.
W takim stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.
/-/ I. Kucznerowicz /-/ E. Makosz-Frymus /-/ P. Miładowski
MK