Uzasadnienie
Komendant Miejski Policji w K. decyzją z dnia [...] lipca 2003r. nr [...], na podstawie art.93 ust.1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ze zm.- dalej o transporcie drogowym), nałożył na A. B., karę pieniężną w kwocie 4000 zł, za wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez posiadania w pojeździe dowodu uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych.
W odwołaniu od decyzji A. B. podniósł, że wymierzając karę pieniężną organ nie wskazał podstawy prawnej swojego rozstrzygnięcia. Powołał się bowiem jedynie na naruszenie art. 92 ust.1 pkt 6 i art. 87 ust. 1, nie wskazując jednak jakiej ustawy. Ponadto organ nie wyjaśnił, mimo że Skarżący podnosił powyższą okoliczność, czy przewóz samochodem ciężarowo-specjalistycznym jest zwolniony z obowiązku uiszczenia opłaty.
Decyzją nr [...] z dnia [...].08.2003 r. Komendant Wojewódzki Policji uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia, z uwagi na naruszenie art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. - dalej kpa). Decyzję organu II instancji Skarżący otrzymał w dniu 4 września 2003r. i jej nie zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
W dniu [...] grudnia 2003 r. Komendant Wojewódzki Policji, decyzją nr [...], na podstawie art. 138 §1 pkt 2 i art., 132 § 1 kpa:
w pkt 1- decyzję nr [...] z dnia [...] lipca 2003 r. Komendanta Miejskiego Policji w K. uchylił w części podania błędnego przepisu naruszonego czynu, w pkt 2- decyzję nr [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r.Komendanta Policji uchylił w części powołania błędnie podstawy prawnej wydanej decyzji, w pkt 3- na podstawie art. 92 ust 1 ustawy o transporcie drogowym w zw. Z pozycją 1.4.1 załącznika do ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz innych ustaw (Dz. U. Nr 149, poz. 1452), nałożył karę pieniężną w wysokości 3000 zł.
W uzasadnieniu organ II instancji wskazał m.in., że w w/w decyzjach nastąpił błąd w podstawach prawnych decyzji ponadto w czasie dokonywania dalszych czynności ustalających doszło do zmiany przepisów prawa stąd na podstawie wskazanych powyżej przepisów kpa orzeczono jak w decyzji.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu A. B. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji nr [...] z uwagi na to, że została podjęta rażącym naruszeniem prawa.
W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazał, że skarżący ma rację jedynie w kwestii braku wskazania w uzasadnieniu decyzji podstawy prawnej tj. pełnej nazwy ustawy, której przepis został naruszony. Pozostałe argumenty zaś nie mogą być uwzględnione.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu ustalił i zważył co następuje
Skarga okazała się zasadną.
W postępowaniu sądowo-administracyjnym obowiązuje zasada oficjalności, mająca obecnie umocowanie i określone granice w przepisach art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Zgodnie z tą zasadą, sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, zawartą w skardze argumentacją - zobowiązany jest natomiast do oceny praworządności zachowań organów administracji w danej sprawie. Granice rozpoznania skargi przez sąd są z jednej strony wyznaczone przez kryterium legalności działań organów w konkretnej i zaskarżonej sprawie, z drugiej strony przez zakaz pogarszania sytuacji prawnej skarżącego.
Bezsporne jest i co wynika z dołączonych akt administracyjnych, że decyzja Komendanta Wojewódzki Policji z dnia [...] sierpnia 2003 r., nr [...] została doręczona stronom wraz z pouczeniem o możliwości jej zaskarżenia do Naczelnego Sądu Administracyjnego, i że strony nie złożyły od tej decyzji skargi do sądu. Dlatego decyzja ta, zgodnie z treścią art. 16 § 1 kpa, stała się decyzją ostateczną tj. taką od której nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji.
Tymczasem organ II instancji złamał tę zasadę, rozpoznając ponownie sprawę zakończoną decyzją ostateczną i wydając w tej samej sprawie kolejną decyzję, nr [...] z dnia [...] grudnia 2003 r.
Art. 132 § 1 pkt 2 kpa stanowi, że jeżeli odwołanie od decyzji wniosła jedna strona, a pozostałe strony wyraziły zgodę na uchylenie lub zmianę decyzji zgodnie z żądaniem odwołania, organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jeżeli uzna, że odwołanie zasługuje w całości na uwzględnienie, może wydać nową decyzję, w której uchyli lub zmieni zaskarżoną decyzję. Przepis ten określa granice samokontroli organu I instancji, wprowadzając wyjątek od zasady związania tego organu własna decyzją nie ostateczną. Jak z powyższego wynika, przepis ten nie mógł być podstawą decyzji nr [...] wydanej przez Komendanta Policji. Przepis ten nie ma bowiem odpowiedniego zastosowania do postępowania przed organami odwoławczymi.
Wskazać także należy, że w decyzji z dnia [...] grudnia 2003 r., organ II instancji, uchylił wcześniejsze decyzje obu instancji, mimo, że nie otrzymał zgody stron i nie uznał odwołania A. B. z dnia 10 lipca 2003 r. za zasadne w całości.
Uwzględniając powyższe uwagi i formułując konkluzję co do zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, Sąd uznał, że decyzja organu II instancji została wydana bez podstawy prawnej. Dlatego na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 i ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej upsa) w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.) Sąd stwierdził jej nieważność.
Orzeczenie o kosztach postępowania jest uzasadnione treścią art. 200 upsa.
Na podstawie art. 152 upsa określono, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu bowiem nałożyła ona na skarżącego karę pieniężną w wysokości 3000 zł.
/-/M. Dybowski /-/P. Miładowski /-/E. Kręcichwost-Durchowska
MK