Uzasadnienie
W dniu 28 grudnia 2009 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarga J. W. na uchwałę Rady Miasta P. z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarga owa została zarejestrowana pod sygnaturą IV SA/Po 1034/09.
W dniu 28 września 2009 r. J.W. wezwał Radę Miasta P. do usunięcia naruszenia prawa. Pismem z dnia 26 października 2009 r. udzielono odpowiedzi na powyższe wezwanie, wyjaśniając, iż zarzuty są bezzasadne.
W dniu 16 listopada 2009 r. J. W. skierował do Prezydenta Miasta P. pismo nazwane uzupełnieniem wezwania do usunięcia prawa. W dniu 25 listopada 2009 r. pismo o identycznej treści jak z dnia 16 listopada 2009 r. zostało skierowane do Rady Miasta P. W dniu 19 lutego 2010 r. do tutejszego Sądu wpłynęła skarga (datowana na 20 stycznia 2010 r.) na tą samą uchwałę, czyli uchwałę Rady Miasta P. z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż pismem z dnia 24 listopada 2009 r. Skarżący wezwał Radę Miasta P. do usunięcia naruszenia prawa.
Na powyższe wezwanie odpowiedzi udzielił Prezydent Miasta P. pismem z dnia 14 grudnia 2009 r. (doręczone Skarżącemu 16 grudnia 2009 r.).
Skarżący przyznał, iż przed tutejszym Sądem toczy się już sprawa z jego skargi na przedmiotową uchwałę z [...] lipca 2009 r. (sygn. akt IV SA/Po 1034/09). Nadto wniósł o rozważenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu możliwości połączenia postępowania dotyczącego niniejszej sprawy z postępowaniem wszczętym skargą z dnia 25 listopada 2009 r. Ewentualnie o potraktowanie niniejszej skargi jako uzupełnienie skargi w sprawie o sygn. IV SA/Po 1034/09, jako że Skarżący wcześniej nie zdołał się zorientować, co do niektórych naruszeń planu zagospodarowania przestrzennego.
W odpowiedzi na skargę organ podał, iż skarga winna zostać - stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. u. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) odrzucona z uwagi na jej niedopuszczalność.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591, ze zm.), każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.
Termin do wniesienia skargi w trybie powołanego przepisu określony został w art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zgodnie z którym skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.
Przechodząc na grunt przedmiotowej sprawy Skarżący wezwanie do usunięcia naruszenia prawa złożył po raz pierwszy w dniu 28 września 2009 r. Na przedmiotowe wezwanie organ udzielił odpowiedzi 26 października 2009 r. W związku z powyższym na ową uchwałę dnia 27 listopada 2009 r. J. W. wniósł skargę i ta sprawa będzie rozpoznawana na rozprawie merytorycznie.
Ugruntowane już stanowisko zajęte przez sądownictwo administracyjne wskazuje, że nie można instytucji wezwania, o której mowa w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 1996 r., Nr 13, poz. 74, ze zm.) traktować jako czynności niewywołującej żadnych skutków prawnych, która może być powtarzana wielokrotnie bez ograniczeń. Przyjęcie takiego poglądu pozbawiałoby takie działanie znaczenia prawnego, byłoby zaprzeczeniem jego istoty i powodowałoby destabilizację obrotu prawnego, zamiast poprawić jego bezpieczeństwo. Takie rozumienie wezwania stawiałoby wnoszących skargi, na podstawie przepisów przewidujących skierowanie wezwania do usunięcia naruszenia prawa w pozycji bardziej uprzywilejowanej, niż inne podmioty wnoszące skargi na podstawie innych przepisów. Ilekroć ustawodawca mówi w przepisach prawnych o środkach odwoławczych, ma na myśli, prawo określonego podmiotu do jednokrotnego wniesienia danego środka od danego aktu administracyjnego.
Traktując wezwanie do usunięcia naruszenia jako surogat środka odwoławczego, nie ma jednocześnie podstaw, by je traktować inaczej, niż określają to przepisy w stosunku do klasycznych środków odwoławczych w administracyjnym postępowaniu jurysdykcyjnym. Przyjęcie odmiennego poglądu byłoby sprzeczne z konstytucyjną zasadą równości wszystkich podmiotów wobec prawa.
Tym samym, wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest czynnością prawną przysługującą konkretnemu podmiotowi w stosunku do określonej uchwały jednokrotnie (vide: postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2002 r., sygn. akt OSA 2/02 wydane na gruncie ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym oraz następnie powtórzone w obecnie obowiązującym stanie prawnym w postanowieniu z dnia 20 września 2006 r., sygn. akt II GSK 212/06, a także postanowienie NSA z dnia 13 czerwca 2008 r. w sprawie sygn. akt II OSK 754/08, Baza orzeczeń LEX nr 506026, postanowienie WSA w Olsztynie z dnia 7 września 2009 r., sygn. akt II SA/Ol 605/09, Wspólnota z 2009 r., nr 38, poz. 28, podobnie postanowienie WSA w Łodzi z dnia 14 października 2008 r., sygn. akt II SA/Łd 678/08, Baza orzeczeń LEX nr 504538).
Wobec powyższego, skarga wniesiona w następstwie powtórnego wezwania do usunięcia naruszenia prawa, jako spóźniona, jest niedopuszczalna i z tego powodu podlega odrzuceniu.
Na marginesie Sąd wskazuje, iż Skarżący chcąc wskazać na inne naruszenia prawa może w ramach uzupełnienia skargi z dnia 25 listopada 2009 r. dołączyć na swój wniosek dodatkowe dokumenty.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało postanowić jak w sentencji.
/-/ E. Makosz-Frymus ja