Uzasadnienie
KP
Decyzją z dnia [...] lutego 2004 r., nr [...], Starosta Powiatu O. orzekł o uznaniu K. J. z dniem [...] lutego 2004 r. za osobę bezrobotną i przyznaniu prawa do zasiłku od dnia [...] lutego 2004 r. w wysokości 80 % podstawowej wysokości zasiłku.
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2004 r., nr [...], Starosta Powiatu O. orzekł o utracie przez Zainteresowanego statusu bezrobotnego z dniem [...] sierpnia 2004 r. i utracie prawa do zasiłku. W uzasadnieniu organ wskazał, że K. J. nie stawił się w Powiatowym Urzędzie Pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w ciągu 5 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa.
Pismem z dnia [...] września 2004 r. K. J. odwołał się od decyzji organu I instancji. Przyznał, że powinien był stawić się [...] sierpnia 2004 r., jednak nie uczynił tego, gdyż wyjechał do P. celem poszukiwania pracy. Stawił się w Powiatowym Urzędzie Pracy dnia [...] sierpnia 2004 r. Decyzję o utracie statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku dostał na własną prośbę dopiero dnia [...] września 2004 r., czyli po ponad 30 dniach.
Decyzją z dnia [...] października 2004 r., [...], Wojewoda W. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Wskazał, że Zainteresowany został prawidłowo powiadomiony o terminie stawiennictwa w Urzędzie Pracy. Podane przez niego okoliczności nie mogą stanowić usprawiedliwienia niestawiennictwa, gdyż jest to podstawowy obowiązek bezrobotnego. O obowiązujących zasadach zgłaszania się w Urzędzie Pracy K. J. został pouczony w dniu rejestracji. Usprawiedliwienia niestawiennictwa mogą stanowić jedynie wyjątkowe okoliczności. Powiadomienie Urzędu Pracy o wyjeździe dzień po powrocie jest działaniem spóźnionym.
Nadto Zainteresowany nie przedłożył żadnego dowodu potwierdzającego poszukiwanie pracy w P. Pismem z dnia [...] listopada 2004 r. K. J. wniósł skargę do sądu administracyjnego. Podniósł, że o wyjeździe w sprawie pracy dowiedział się na dzień przed wyjazdem, dlatego nie mógł wcześniej powiadomić urzędu. Ze względu na stan zdrowia nie może pracować fizycznie. Do P. wyjechał o godz. [...], a wrócił w godzinach wieczornych, dlatego nie miał innej możliwości powiadomienia urzędu. Ponownie wskazał, że decyzja została wydana po upływie miesiąca.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując wcześniej wyrażone stanowisko.
Na posiedzeniu Sądu dnia [...] maja 2006 r. na pytanie Sądu Skarżący wskazał nie potrafił podać do jakich firm się zgłaszał, byli to prywatni przedsiębiorcy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. nr 99, poz. 1001 ze zm., dalej: upz), starosta pozbawia statusu bezrobotnego bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 5 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje na okres 3 miesięcy od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy. Przepis ten posiada identyczne brzmienie jak wcześniej obowiązujący art. 13 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r., nr 58, poz. 514, dalej: uzb). Podkreślenia wymaga, że stawiennictwo w wyznaczonym terminie jest jednym z podstawowych obowiązków bezrobotnego. Ma ono na celu kontrolę rzeczywistego spełnienia jednej z przesłanek uznania za osobę bezrobotną – gotowości do podjęcia pracy (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 stycznia 1998 r., II SA 1398/97, LEX nr 41910).
Skoro więc obowiązek ten ma charakter podstawowy, to na bezrobotnym ciąży konieczność pieczołowitego przestrzegania wyznaczonych terminów i stawiania się w Urzędzie Pracy. Dodać należy, że obowiązek ten nie może być uznany za nadto uciążliwy. Sąd oczywiście w pełni aprobuje aktywność bezrobotnego w poszukiwaniu pracy, nie może ona jednak stać na przeszkodzie wypełnianiu obowiązków związanych z posiadanym statusem.
Ustalony przez organy administracji publicznej stan faktyczny przedmiotowej sprawy nie budzi wątpliwości. Skarżący, mimo prawidłowego pouczenia o obowiązku stawiennictwa (k. 4 akt administracyjnych) oraz potwierdzeniu przyjęcia do wiadomości terminu kolejnego zgłoszenia w Urzędzie Pracy (k. 2 akt administracyjnych) nie stawił się dnia [...] sierpnia 2004 r. w Powiatowym Urzędzie Pracy. Zgłosił się dnia następnego i usprawiedliwił nieobecność tym, iż udał się do P. celem poszukiwania pracy (k. 22 akt administracyjnych).
Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 października 1998 r., II SA 1098/98, LEX nr 41952, w art. 13 ust. 3 pkt 5 uzb zawarte są dwa wymogi: wskazanie uzasadnionej przyczyny, i to w terminie 5 dni od wyznaczonego terminu stawiennictwa. Wbrew opinii organu odwoławczego, zbyt daleko idące jest stwierdzenie, iż zgłoszenie się dnia następnego po dniu wyznaczonym jest spóźnione. Należy to bowiem traktować jako zgłoszenie w terminie otwartym do usprawiedliwienia nieobecności. Organ ma jednak rację o tyle, iż właściwym i wskazującym na należytą staranność działaniem byłoby uprzednie informowanie o zamierzonym wyjeździe.
Jednakże, w przedmiotowej sprawie nie została spełniona druga z wymienionych przesłanek. Skarżący podał, że jego niestawiennictwo spowodowane było wyjazdem do P. celem poszukiwania pracy. Nie przedstawił na potwierdzenie tej okoliczności żadnego dowodu, nie potrafił również podać, w jakich dokładnie firmach dowiadywał się o możliwość podjęcia zatrudnienia. W ocenie Sądu, takie wyjaśnienia nie są spójne. Skoro bowiem o wyjeździe dowiedział się na dzień przed wyznaczonym terminem oznaczałoby to, iż wyjazd ten posiadał formę zorganizowaną bądź miał na celu skontaktowanie się z określonym pracodawcą.
Natomiast Skarżący nie podał żadnych okoliczności, które bliżej opisałyby przebieg i charakter wyjazdu, poza stwierdzeniem o poszukiwaniu pracy. Takie wyjaśnienia w ocenie Sądu nie pozwalają na przyjęcie, iż niestawiennictwo w wyznaczonym terminie w urzędzie pracy posiadało uzasadnione przyczyny.
Zarzut Skarżącego dotyczący opóźnienia w wydaniu decyzji przez Starostę O. nie jest uzasadniony. W istocie, w przedmiotowej sprawie zwłoka związana była z doręczeniem decyzji. Oczywiście, wskazać należy, że w przypadku wydania decyzji dnia [...] sierpnia 2004 r., co miało miejsce w przedmiotowej sprawie, organ powinien poczynić właściwe kroki celem niezwłocznego doręczenia tejże decyzji. W ocenie Sądu, sytuacja, w której doręczenie następuje do rąk własnych dopiero po upływie miesiąca od wydania decyzji, nie może być oceniona pozytywnie. Podkreślenia jednak wymaga, że nawet w przypadku ewentualnego uchybienia terminom określonym w art. 35 kpa, organ administracji publicznej nie traci właściwości do załatwienia sprawy, zaś wydana decyzja jest ważna i skuteczna (J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2006, s. 278). Nie jest to więc uchybienie, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy.
Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa, które obligowałyby go do usunięcia zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, w związku z czym na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.
/-/E. Kręcichwost-Durchowska /-/P. Miładowski /-/D. Rzyminiak-Owczarczak
KP