Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2004 r., [...], Komendant Miejski Policji w P. na podstawie art. 92 ust. 1 w zw. z art. 92 ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. nr 125, poz. 1371 ze zm., dalej: utd) nałożył na B.-P W Sp. z o. o. karę pieniężną w kwocie 3000 zł. W uzasadnieniu podano, iż dnia [...] lipca 2004 r. na drodze krajowej nr [...] w Z. podczas kontroli pojazdu marki MAN, nr rej. [...], należącego do R. G., kierowanego przez T. B., stwierdzono brak w pojeździe karty opłaty drogowej za przejazd po drogach krajowych. W toku postępowania strona przedstawiła kartę siedmiodniową nr [...], która nie wpłynęła na zmianę wysokości kary.
Pismem z dnia [...] września 2004 r. zobowiązana Spółka wniosła odwołanie od decyzji z dnia [...] sierpnia 2004 r. W uzasadnieniu odwołania wskazano, iż kierowca przed wyjazdem w trasę nie sprawdził pozostawionych przez poprzedniego kierowcę dokumentów pojazdu i nie zabrał dokupionej karty opłaty drogowej.
Decyzją z dnia [...] października 2004 r., nr [...], W. Komendant Wojewódzki Policji w p. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że ustawodawca wyraźnie określił, poprzez enumeratywne wyliczenie rodzaju kart opłat drogowych, w jakich okolicznościach możliwe jest nałożenie kary pieniężnej w wysokości 200 zł, w przypadku nieposiadania w pojeździe karty opłaty drogowej. Jeżeli strona w toku czynności wyjaśniających okazałaby kartę opłaty miesięcznej, półrocznej lub rocznej, wykupionej najpóźniej przed dniem kontroli, kara wynosiłaby 200 zł. Strona okazała jednak kartę siedmiodniową, wykupioną dnia [...] lipca 2004 r.
Pismem z dnia [...] października 2004 r. zobowiązana Spółka wniosła skargę do sądu administracyjnego, żądając uchylenia zaskarżonej decyzji. Wskazała, że karty opłaty za przejazd po drogach krajowych, również te o siedmiodniowym okresie ważności, są wystarczającym dowodem opłaty. Nałożenie tak wysokiej grzywny jest nadużyciem.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał na różnice w sposobie wypełniania kart opłaty drogowej. Ponownie podniósł, że jeżeli strona okazałaby kartę opłaty miesięcznej, półrocznej lub rocznej wykupioną najpóźniej przed dniem kontroli, to kara wynosiłaby 200 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Podstawą prawną nałożenia na Skarżącą kary pieniężnej był art. 92 ust. 1 w zw. z art. 92 ust. 4 utd, w zw. z poz. 1.4.1 załącznika do utd.
Powołana pozycja załącznika do ustawy stanowi, że za "wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych" kara wynosi 3000 zł. Natomiast poz. 1.4.2 załącznika, którą powołuje organ wskazując na możliwość nałożenia niższej kary, określa wysokość kary za "wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez posiadania w pojeździe karty opłaty drogowej; dotyczy tylko karty opłaty miesięcznej, półrocznej i rocznej wykupionej najpóźniej w dniu poprzedzającym dzień kontroli".
Analiza treści wskazanych pozycji załącznika prowadzi do konkluzji, iż poz. 1.4.1 odnosi się do przypadków, gdy nie została uiszczona wymagana opłata. Natomiast kolejna pozycja określa wysokość kary w przypadku nieposiadania w pojeździe karty opłaty miesięcznej, półrocznej i rocznej.
Niewątpliwie więc odróżnić należy sytuację, gdy wymagana opłata nie zostanie uiszczona przed wykonaniem przejazdu od sytuacji, gdy w pojeździe brak jest dokumentu potwierdzającego jej uiszczenie.
W przedmiotowej sprawie w toku postępowania wyjaśniającego okazana została karta opłaty siedmiodniowej, ważna od dnia [...] lipca 2004 r. do dnia [...] sierpnia 2004 (k. 19 akt administracyjnych). Brak jest więc podstaw do stwierdzenia, że przejazd odbywał się bez uiszczenia opłaty. W związku z tym organ wadliwie uznał, że możliwe jest nałożenie kary o wysokości wskazanej w poz. 1.4.1 załącznika.
W przedmiotowej sprawie brak jest nadto przesłanek, do obciążenia karą w kwocie 200 zł, wskazaną w kolejnej pozycji załącznika. Odnosi się ona bowiem jedynie do enumeratywnie w niej wyliczonych kart opłat, wśród których brak jest karty siedmiodniowej.
Reasumując, organy administracji publicznej wydały zaskarżoną decyzję, oraz decyzję ją poprzedzającą z naruszeniem przepisów prawa materialnego. Podkreślenia wymaga nadto, że nałożona kara ma charakter kary niewspółmiernie wysokiej, stanowiąc istotną dolegliwość dla strony, która okazała dowód uiszczenia przewidzianej przepisami prawa opłaty.
W takim stanie rzeczy organy nie miały podstaw do nałożenia kary pieniężnej, co skutkować winno umorzeniem postępowania.
W związku z tym Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: upsa) orzekł, jak w pkt. 1 sentencji wyroku.
O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 upsa.
O zakazie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd orzekł w oparciu o art. 152 upsa.
/-/ I. Kucznerowicz /-/ E. Makosz-Frymus /-/ M. Dybowski
MK