Uzasadnienie
Skarga podlega odrzuceniu z dwóch powodów.
Jako podstawę prawną wniesionej skargi powołano przepis art. 221 §1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Tymczasem skargą do sądu administracyjnego nie jest objęte uproszczone postępowanie o charakterze administracyjnym dotyczące skarg i wniosków, uregulowane w dziale VIII tej ustawy, w jej art. 221-256. Wskazane przepisy stanowią instrument społecznej kontroli administracji publicznej, realizowanej głównie przez podejmowanie czynności wewnętrznych, przy czym czynności postępowania skargowego nie mogą zastępować regularnej procedury sądowej, administracyjnej, uwalniać od ich wymogów i rygorów, jak również nie mogą podważać trwałości orzeczeń sądowych lub decyzji administracyjnych. Takie uproszczone postępowanie skargowe nie może być prowadzone, gdy przedmiotem skargi jest sprawa, która zgodnie z prawem jest załatwiana w formach procesowych pełnych, a więc w postępowaniu administracyjnym czy sądowym (por. B.Adamiak J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego.
Komentarz" wyd. 6 Wyd. C.H.Beck W-wa 2004, str. 803-804). Tym samym w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w oparciu o powyższe przepisy nie rozstrzyga się konkretnej sprawy administracyjnej, a do takich należy ustalenie treści protokołu powypadkowego w związku z wystąpieniem o przyznanie odszkodowania z tytułu doznania trwałego uszczerbku na zdrowiu wskutek wypadku pozostającego w związku z pełnieniem służby, z racji uregulowania tej materii w ustawie z dnia 16 grudnia 1972 r. o odszkodowaniach przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze służbą w Policji (Dz.U. Nr 53 poz. 345).
W konsekwencji, w tym postępowaniu nie przysługuje również skarga na działalność komisji powypadkowej w związku z prowadzonym przez nią postępowaniem dotyczącym ustalenia okoliczności powstania urazu. W świetle powyższego skarga wniesiona z powołaniem przepisu art. 221 k.p.a., jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu na zasadzie art. 58§1 pkt 1 i §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm.).
Także sam przedmiot skargi, który dotyczy treści protokołu komisji powypadkowej oraz stanowiska Komendanta Wojewódzkiej Policji w P. zawartego w piśmie z dnia [...] r., dotyczącego treści przedmiotowego protokołu oraz działań komisji powypadkowej, nie podlega kognicji sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 68 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2002 r. Nr 7 poz. 58 ze zm.) policjant, który w związku ze służbą doznał uszczerbku na zdrowiu otrzymuje odszkodowanie w trybie i na zasadach określonych w ustawie z dnia 16 grudnia 1972 r. o odszkodowaniach przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze służbą w Policji (Dz.U. Nr 53 poz. 345). Zgodnie z art. 12 ust. 3 tej ustawy od decyzji właściwych organów w sprawie takiego odszkodowania przysługuje zainteresowanemu odwołanie do właściwego sądu według zasad określonych w przepisach ustawy kodeks postępowania cywilnego.
Powyższe ustawowe odesłania nadają więc sporom o to świadczenie charakter sprawy cywilnej z zakresu ubezpieczeń społecznych, a zgodnie z art. 4778 §2 pkt 3 k.p.c. do właściwości sądów rejonowych należą sprawy o odszkodowanie z tytułu wypadku lub choroby zawodowej pozostającej w związku z czynną służbą wojskową albo służbą w Policji.
Zgodnie z § 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 10 marca 1992 r. w sprawie przyznawania i wypłaty odszkodowań przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze służbą w Policji, Urzędzie Ochrony Państwa, Straży Granicznej i Państwowej Straży Pożarnej (Dz.U. Nr 29 poz. 129) prawo do odszkodowania należnego funkcjonariuszowi ustala się na podstawie orzeczenia komisji lekarskiej służby zdrowia resortu spraw wewnętrznych, stwierdzającego procentowy stopień uszczerbku na zdrowiu funkcjonariusza wskutek wypadku lub choroby, z tytułu której przysługuje odszkodowanie, protokołu powypadkowego, sporządzonego przez komisję powypadkową działającą na podstawie odrębnych przepisów, zaświadczenia stwierdzającego wysokość uposażenia określonego w art. 5 ust. 2 ustawy z 16 grudnia 1972 r. Wobec braku uregulowania zasad i trybu powołania oraz działania komisji powypadkowej w drodze rozporządzenia, do wydania którego delegację zawiera przepis art. 2 ust. 2 wskazanej ustawy z dnia 16 grudnia 1972 r., komisja powypadkowa w niniejszej sprawie działała w trybie i na zasadach określonych w zarządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych Nr 18 z dnia 24 lutego 1973 r. w sprawie trybu ustalania okoliczności i przyczyn wypadków dla celów związanych z przyznawaniem funkcjonariuszom i ich rodzinom odszkodowania i rent (Dz.Urz.
MSW Nr 3 poz. 6). Kwestionowana przez skarżącego weryfikacja legalności działania tej komisji, jak również prawidłowości poczynionych przez nią ustaleń, wobec wyżej wyjaśnionej właściwości sądu powszechnego, nie podlegają kognicji sądu administracyjnego i może zostać przeprowadzona w postępowaniu o odszkodowanie, a wydane w tym postępowaniu rozstrzygnięcie może zostać poddane kontroli właściwego sądu ubezpieczeń społecznych. Wskazane regulacje prawne, jak również przepis art. 177 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z którym sądy powszechne sprawują wymiar sprawiedliwości we wszystkich sprawach z wyjątkiem spraw ustawowo zastrzeżonych do właściwości innych sądów, przesądzają bowiem o właściwości sądu powszechnego - sądu ubezpieczeń, w sprawach dotyczących orzekania o odszkodowaniu z tytułu wypadku mającego związek ze służbą w Policji. Stąd w zakresie objętym zarzutami skargi podlega ona odrzuceniu, jako niedopuszczalna, na podstawie art. 58 §1 pkt 1 i §3 wyżej powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
/-/ Danuta Rzyminiak-Owczarczak