Uzasadnienie
H.W. złożyła skargę na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] grudnia 2008r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty P. z dnia [...] października 2008r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji drogi gminnej dla inwestycji polegającej na budowie drogi łączącej ul. K. z ul. A. F. w M., przewidzianej do realizacji na części nieruchomości dz. Nr geod. [...] i [...], ark. [...], obręb M. Skarżąca wraz ze skargą zwróciła się z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu tego wniosku H.W. stwierdziła, iż zaskarżona decyzja została wydana w jej ocenie z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem wnioskodawczyni w przedmiotowej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody a realizacja inwestycji może doprowadzić do nieodwracalnych skutków lub też do trudnych odwrócenia następstw. Ponadto zdaniem wnioskodawczyni wydana decyzja nie tylko narusza jej słuszny interes ale nie jest uzasadniona także z punktu widzenia interesu publicznego.
Zgodnie z art. 61 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej ppsa) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na mocy dyspozycji art. 61 §3 ppsa, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa zaś na stronie skarżącej. Na stronie ciąży bowiem obowiązek wykazania okoliczności faktycznych na które się powołuje i z których wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne.
We wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wykazano jednak w wystarczający sposób okoliczności, iż w przedmiotowej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Strona oprócz ogólnikowego powołania się na wydanie zaskarżonej decyzji z rażącym naruszeniem prawa, oraz wskazaniem iż wydana decyzja narusza jej słuszny interes i nie jest uzasadniona z punktu widzenia interesu publicznego, nie wykazała w należyty sposób realności tego zagrożenia a w szczególności aby te konsekwencje były znaczne i powodowały wyrządzenie trudnych do odwrócenia skutków.
Warunku tego nie spełnia bowiem powołanie się na wymienione w treści art. 61 §3 ppsa okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania decyzji. Z brzmienia powołanego wyżej przepisu wynika, że strona wnioskująca o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinna określić, na jaką konkretnie szkodę lub trudne do odwrócenia skutki może ją narazić wykonanie zaskarżonej decyzji. Z konstrukcji tego przepisu wynika również, że na stronie spoczywa obowiązek wskazania konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków.
Sąd nie może jedynie na podstawie twierdzeń strony skarżącej uznać, że w sprawie występuje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, gdyż winno to być wykazane np. dokumentami źródłowymi lub innymi materiałami potwierdzającymi tezy skarżącej.
Rozstrzygając zasadność złożonego wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji wskazać należy na fakt, że zaskarżona decyzja oraz decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane w oparciu o art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. Nr 80, poz. 721 ze zm.). Przepis ten został uchylony ustawą z dnia 25 lipca 2008 r. o zamianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 154 poz. 958). Zgodnie jednak z art. 6 tejże ustawy do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe, a zatem w przedmiotowej sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 10.09.2008r. tj. dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej
Tym samym stwierdzić należy, że decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej zawiera jedynie wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, określa linie rozgraniczające terenu, warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony dóbr kultury oraz potrzeb obronności państwa; wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich oraz zatwierdzenie projektu podziału nieruchomości, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi gminnej nie zatwierdza natomiast dokładnego i ostatecznego projektu budowlanego drogi. W takiej sytuacji, udzielenie ochrony tymczasowej, zwłaszcza w przypadku gdy tak jak w przedmiotowej sprawie nie wykazano, że zostały spełnione przesłanki z art. 61 ppsa., niweczyłoby cel ustawy, ustanawiającej szczególny reżim prawny przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Zatem, w ocenie Sądu, z uwagi na charakter i zakres rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji nie zachodzą przesłanki do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie jej wykonania.
Mając na uwadze zasadę, zgodnie z którą rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji powinno się uwzględniać wszystkie okoliczności, nawet te niepodniesione we wniosku, o ile są możliwe do wyinterpretowania na podstawie akt sprawy (por. orzeczenie NSA w sprawie sygn. akt II OZ 750/05, niepubl.), Sąd dokonał analizy akt sprawy pod kątem ewentualnych przesłanek, które nie zostały podniesione we wniosku i nie dostrzegł okoliczności decydujących o wstrzymaniu wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Z tego względu na podstawie art. 61 §3 i §5 ppsa, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.
/-/ E. Kręcichwost – Durchowska