Uzasadnienie
Zarządzeniem Burmistrza R. z dnia [...] grudnia 2009 r. Nr [...] w sprawie odwołania Zastępcy Burmistrza R. odwołano T. R. z tego stanowiska. W pouczeniu załączonym do zarządzenie wskazano, iż odwołanie jest równoznaczne z wypowiedzeniem umowy o pracę. Ustanie stosunku pracy następuje po upływie okresu wypowiedzenia.
Na powyższe Zarządzenie pismem z dnia 04 lutego 2010 r. T. R. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. W skardze Skarżący podniósł, iż powodem wniesienia przez Niego skargi jest to, że na skutek bezzasadnego zastosowania względem Jego osoby wymogu określonego w art. 6 ust. 4 pkt 2 ustawy o pracownikach samorządowych oraz jednoczesnego niezastosowania wobec Jego osoby przepisu art. 53 ust. 2 tejże ustawy, z powodu presji wywieranej na Burmistrza Gminy R. przez Wojewodę, a więc na skutek działań bezprawnych, Skarżący utracił pracę.
W odpowiedzi na skargę Organ podniósł, iż zaskarżone Zarządzenie stanowi czynność z zakresu prawa pracy i jest formą prawną działania pracodawcy, a jednocześnie organu wykonawczego Gminy R.. Na powyższy akt T. R. przysługiwało odwołanie do Sądu Rejonowego w K. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych.
Sprawa, której dotyczy skarga nie mieści się, bowiem we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art. 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. dalej "p.p.s.a.").
W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zakres kognicji sądów administracyjnych został doprecyzowany przepisem art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stosownie, do którego, kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę, co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.
Powołany przepis wyznacza, zatem zakres, w jakim sądy administracyjne mogą wykonywać funkcje kontrolne wobec administracji publicznej. Z analizy akt sprawy wynika, iż przedmiotem skargi jest zarządzenie o odwołaniu ze stanowiska Zastępcy Burmistrza.
Przepis art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 08 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. Nr 142, poz.1591 j.t.- dalej usg) stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Naruszenie interesu prawnego, o jakim mowa w art. 101 powołanej ustawy - to takie naruszenie subiektywnie pojmowanego przez skarżącego jego interesu, które obiektywnie polega na nieprzestrzeganiu przez organ norm prawnych powszechnie obowiązujących.
Stosowanie do art. 26a usg Wójt, w drodze zarządzenia, powołuje oraz odwołuje swojego zastępcę lub zastępców i określa ich liczbę.
Z kolei w myśl art. 7 pkt 1 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych (Dz. U. nr 223, poz. 1458) Czynności w sprawach z zakresu prawa pracy wykonuje wobec zastępcy wójta- wójt. Art. 43 pkt 1 tejże ustawy określa, iż w sprawach nieuregulowanych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu pracy. Spory ze stosunku pracy pracowników samorządowych rozpoznają właściwe sądy pracy (pkt 2).
Przez zarządzenie wójta, w odniesieniu do przepisów o wnoszeniu skargi do sądu administracyjnego, czyli również art. 101 ust. 1 usg., należy rozumieć wszystkie akty wójta podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, poza decyzjami indywidualnymi [...]. Przepisy te nie mają oczywiście zastosowania do aktów i czynności cywilnoprawnych. W tym zakresie kontrola sądowa działań wójta jest sprawowana przez sądy powszechne (P. Chmielnicki: Zaskarżanie zarządzeń wójta. "Wspólnota" 2003, nr 14).
W orzecznictwie podniesiono, iż "skarga (byłego) wójta na uchwałę rady gminy w przedmiocie odwołania go ze stanowiska wójta nie jest skargą, o jakiej mowa w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym (Dz. U. Nr 16, poz. 95 z późn. zm.), z uwagi na treść art. 31 ust. 2 ustawy z dnia 22 marca 1990 r. o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 21, poz. 124 z późn. zm.), stwierdzającego, że "spory ze stosunku pracy pracowników samorządowych rozpoznają sądy pracy" (wyrok NSA z dnia 30 stycznia 1991 r. sygn. II SA 3/91).
Odwołanie ze stanowiska zastępcy jest równoznaczne z wypowiedzeniem jego umowy o pracę (art. 70 § 2 k.p.) lub też rozwiązaniem umowy o pracę bez wypowiedzenia (P. Chmielnicki: Komentarz do ustawy o samorządzie gminnym, Warszawa 2007, wyd.3, str. 325).
Konkludując, zaskarżone zarządzenie stanowi czynność z zakresu prawa pracy. Właściwym, zatem w przedmiotowej sprawie będzie sąd powszechny. Ponieważ więc przedmiotowe roszczenie nie mieści się w kategorii spraw, które podlegają kontroli sądu administracyjnego skargę jako niedopuszczalną na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. należało odrzucić.
/-/ E. Makosz-Frymus