Uzasadnienie
Pismem z dnia 3 marca 2006r. skarżący zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu o podanie, czy do Sądu wpłynęła jego skarga na bezczynność Wielkopolskiego Kuratora Oświaty nadana w dniu 5 września 2005r. Jednocześnie skarżący we wskazanym piśmie zawarł wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie nieprzekazania skargi, w przypadku ustalenia, że skarga taka nie została przekazana.
Do powyższego pisma dołączone zostało potwierdzenie nadania (k.3), odpis skargi na bezczynność Wielkopolskiego Kuratora Oświaty datowanej na 31 sierpnia 2005r., oraz wydruki wniosków o udostępnienie informacji publicznej wniesionych za pośrednictwem poczty elektronicznej do Wielkopolskiego Kuratorium Oświaty w dniach w 5 lipca 2005r. (k.5) i 16 sierpnia 2005r. (k.6).
W wykonaniu zarządzenia Sądu, pismem z 22 maja 2006r. (doręczonym skarżącemu 30 maja 2006r. – k.15) wezwano skarżącego do sprecyzowania wniosku z 3 marca 2006r. w terminie7 dni pod rygorem potraktowania tego pisma jako wniosku o wymierzenie organowi grzywny. Na powyższe pismo skarżący do dnia orzekania w sprawie, nie udzielił odpowiedzi.
Natomiast zarządzeniem z 9 października 2006r. tutejszy Sąd zwrócił się do Wielkopolskiego Kuratora Oświaty o podanie: czy wpłynęła, a jeżeli tak, to w jaki sposób została załatwiona, skarga M. Ł. z dnia 31 sierpnia 2005r.
W odpowiedzi organ poinformował, że skarga taka wpłynęła i została przekazana "innemu organowi według właściwości", jednak brak jest dowodu przesłania. Ponadto organ wskazał, że wnioski skarżącego o udostępnienie informacji publicznej wysłane pocztą elektroniczną były bezprzedmiotowe, albowiem zgodnie z przepisem art. 36 ustawy o informatyzacji działalności przedmiotów realizujących zadania publiczne z dnia 17 lutego 2005r. (Dz.U. z 2005r., nr 64, poz. 565), podania takie mogą być wnoszone dopiero od dnia 21 listopada 2005r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Wobec nieudzielenia przez skarżącego odpowiedzi na zarządzenie Sadu z dnia 19 maja 2006r., zgodnie z rygorem tam wskazanym, jego pismo z 3 marca 2006r. zostało potraktowane, jako wniosek o wymierzenie organowi administracji publicznej grzywny zgodnie z art. 55 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.).
Przepis art. 54 § 1 p.p.s.a. określa, że skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Z kolei organ przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (art. 54 § 2 p.p.s.a.). W razie niewywiązania się przez organ ze wskazanych obowiązków sąd, na wniosek skarżącego, może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości do dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów (art. 55 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a.).
Treść powołanych przepisów wskazuje, że wymierzenie organowi grzywny jest możliwe przy spełnieniu dwóch podstawowych warunków – niezastosowania się przez organ do obowiązku przekazania sądowi skargi wraz z aktami sprawy w terminie 30 dni od jej wniesienia i złożenia przez skarżącego wniosku o wymierzenie grzywny. Do dnia 7 marca 2007r. w którym na rozprawie rozpoznawana była niniejsze sprawa, skarga do Sądu nie wpłynęła.
W ocenie Sądu, znajdującym oparcie w dokumentach zgromadzonych w aktach, nie budzi wątpliwości, że organ nie wywiązał się z obowiązku przekazania skargi w ustawowym terminie. Przy czym podkreślić należy, że naruszenie obowiązku określonego w art. 54 § 2 p.p.s.a nie polegało na przekroczeniu wskazanego tam terminu, ale na nieprzekazaniu skargi do Sądu. Organ w piśmie z 20 października 2006r. jedynie w enigmatyczny sposób podał, że skarga ta została przekazana "innemu organowi według właściwości", a ponadto brak jest dowodu przekazania. W świetle obowiązku przekazywania skargi, ciążącego na organach administracji, Sąd nie znajduje racjonalnego uzasadnienia dla takiego postępowania organu. Przepis art. 54 § 2 p.p.s.a. jest oczywisty i jasny; jego brzmienie nie nasuwa żadnych wątpliwości interpretacyjnych, w szczególności zaś takich, które uzasadniałyby zaniechanie przekazania skargi do sądu.
W rzeczonej sprawie spełniony jest także drugi warunek upoważniający Sąd do nałożenia grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a., czyli istnienie wniosku skarżącego – w tej sprawie wyrażonego w treści pisma z 3 marca 2006r. i wynikającego ze spełnienia rygoru wskazanego w piśmie Sądu z 22 maja 2006r.
Mając na uwadze powyższe, jak również dyscyplinująco - restrykcyjny charakter grzywny (vide: postanowienie NSA z 5 lipca 2006r., sygn. akt II OSK 1024/06, publ.: ONSAiWSA z 2006r., nr 6, poz. 156), Sąd uznał za słuszne wymierzyć ją organowi.
Wysokość wymierzonej grzywny mieści się w granicach określonych w art. 154 § 6 p.p.s.a., który stanowi, że grzywna przewidziana w art. 55 §1 p.p.s.a. nie może przekroczyć dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Wobec powyższego, w rzeczonej sprawie podstawą do obliczenia grzywny zgodnie z komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 13 lutego 2007r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowym w 2006r. (M.P. z 2007r. nr 12, poz. 125) jest kwota 2.477 zł 23 gr.
Powołane przepisy wskazują Sądowi jedynie górną granicę, do której może być wymierzana grzywna, pozostawiając tym samym swobodę, co do kształtowania jej wysokości. W rzeczonej sprawie Sąd ustalił wysokość grzywny na 2.500 zł kierując się w tym względzie dążeniem do zdyscyplinowania organu, a nie do nakładania restrykcji. Sprawa wymaga od organu ustalenia, gdzie została przekazana skarga, a następnie wywiązania się z obowiązku przekazania jej wraz z aktami administracyjnymi do Sądu. Podkreślić należy, że grzywna wymierzona w punkcie 1 postanowienia, oscyluje w dolnej granicy przewidzianej w przepisach i jest środkiem, który zapewni prawidłowy przebieg postępowania w przyszłości, a w szczególności wpłynie na organ mobilizująco.
Na marginesie powyższych rozważań sąd uznał za celowe odnieść się do twierdzeń organu, jakoby wnioski składane przez skarżącego za pośrednictwem poczty elektronicznej były nieskuteczne ze względu na sposób ich składania. Należy podkreślić, że już w momencie składnia pierwszego wniosku tj. w dniu 5 lipca 2003r. art. 63 § 1 k.p.a. (Dz.U. z 2000r., nr 98 poz.1071 ze zm.) przewidywał, że podania (żądania, wyjaśnienia, odwołania, zażalenia) mogą być wnoszone także za pomocą poczty elektronicznej. Zatem poglądy organu jakoby taki sposób wnoszenia był skuteczny dopiero od dnia 21 listopada 2005r. są nietrafne.
O kosztach sądowych, orzeczono w punkcie 2 postanowienia na podstawie art. 208 p.p.s.a. uznając, że wpis został poniesiony przez skarżącego na skutek naruszenia przez organ obowiązku określonego w art. 54 § 2 p.p.s.a.
/-/E.Kręcichwost-Durchowska /-/ E. Makosz-Frymus /-/P.Miładowski
KP