Uzasadnienie
Uzasadnienie:
W skardze z dnia 3 lutego 2004 r. Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika będącego adwokatem, zarzucał decyzji Wojewody z dnia [...] naruszenie art. 37 k ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (j.t. Dz.U. 58/03/514 – dalej uzpb) przez jego niezastosowanie, mimo że owa decyzja i decyzja ją poprzedzająca Starosty G. z dnia [...] – nr [...] nie rozstrzygała o prawie F.K. do świadczenia przedemerytalnego. W niniejszej sprawie brak substratu zaskarżenia w materii prawa do świadczenia przedemerytalnego.
Wyrokiem z dnia 1 kwietnia 2005 r. – sygn. IV SA/Po 460/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił decyzję Wojewody z dnia [...] – nr [...] i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Urzędu Pracy w G. z [...] – nr [...] o nie nabyciu przez F.K. prawa do świadczenia przedemerytalnego z powodu nie spełniania wymogów ustawy.
Analiza dokumentów obu spraw administracyjnych wskazuje, że w obu sprawach organy administracji publicznej orzekały na tym samym materiale dowodowym. Analiza skargi z dnia 2 kwietnia 2004 r. F.K., reprezentowanego przez tego samego adwokata wskazuje, że zarzucał On decyzji Wojewody z dnia [...] naruszenie art. 37 k ust. 1 pkt 2 uzpb, odwołując się do tego samego aktu ponownej rejestracji F.K. dnia 9 grudnia 2003 r. i do tych samych przesłanek co do prawa do świadczenia przedemerytalnego, co w skardze z dnia 3 lutego 2004 r.
Skarżący może bronić swych praw w zakresie praw do świadczenia przedemerytalnego w sprawie administracyjnej, toczącej się ponownie w wyniku wyroku Sądu z dnia 1 kwietnia 2005 r. – sygn. IV SA/Po 460/04.
Mając na uwadze brak przedmiotu zaskarżenia (odpowiednio – postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21.3.1991- SA/Wr 168/91-ONSA 1/91/28, akceptowane przez J.P. Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi" – W.Pr. 2004 s. 116 uw. 7 lit. b) oraz przedmiotowo-podmiotową tożsamość spraw będących w toku, na podstawie art. 58 § 1 pkt. 4 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2004 r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. 153/02/1270, zm. 162/04/1692) należało orzec jak w sentencji.
/-/ M. Dybowski
MW