Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] lutego 2015 r. Związek M.z siedzibą w K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...] w przedmiocie pomniejszenia jednorazowej należności z tytułu wyłączenia z produkcji gruntów rolnych składając jednocześnie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, wyrażonej w art. 61 § 1 P.p.s.a, zgodnie z którym wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Przesłanki, jakimi powinien kierować się sąd przy rozstrzyganiu wniosku o wstrzymanie wykonania w sposób wyczerpujący zostały określone w art. 61 § 3 P.p.s.a., w myśl którego są to niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Z konstrukcji art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, iż na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu oraz innych aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana.
W orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się pogląd, że przesłanka wyrządzenia znacznej szkody dotyczy takiej szkody zarówno majątkowej jak i niemajątkowej, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe bądź też będzie znacznie utrudnione przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.
W niniejszej sprawie decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymano w mocy decyzję Starosty, która w pkt 1 pomniejszyła jednorazową należność z tytułu wyłączenia z produkcji gruntów rolnych do wysokości 565.939,78 zł i w pkt 3 zobowiązała stronę skarżącą do uiszczenia ustalonej w pkt 1 opłaty w terminie do 60 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna.
Utrzymanie w mocy przez organ II instancji decyzji organu pierwszoinstancyjnego powoduje, iż decyzja ta jest ostateczna i wywołuje skutki prawne w niej określone, co oznacza, że strona skarżąca zobowiązana jest do uiszczenia jednorazowo powyższej opłaty.
W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie strona wskazała, że głównym źródłem finansowania działań Związku są składki gmin należących do związku. Strona wskazała, że składki te wystarczają na zapłatę bieżących kosztów działalności oraz należności powstałych na gruncie realizacji inwestycji.
Strona zauważyła również, że na dzień 31 grudnia 2014 r. w budżecie Związku istniała nadwyżka, która zostanie przeznaczona na zapłatę faktury wystawionej przez generalnego wykonawcę na kwotę 2.739.441,45 zł.
Strona podkreśliła, że zapłata kwoty ustalonej przez Starostę wiązałby się na chwilę obecną z powstaniem znacznych problemów finansowych, co mogłoby skutkować powstaniem opóźnień w zapłacie bieżących należności związanych z funkcjonowaniem Związku oraz zagrozić bezpieczeństwu realizowanej inwestycji.
W ocenie Sądu wykonanie zaskarżonej decyzji, może spowodować wystąpienie okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Należy, bowiem mieć na uwadze, iż uiszczenie wymierzonej należności ze względu na jej wysokość może rodzić poważne trudności w działalności Związku oraz zagrozić realizacji inwestycji
Istnieje tym samym prawdopodobieństwo spowodowania znacznej szkody, czy trudnych do odwrócenia skutków.
Mając powyższe na uwadze Sąd działając na podstawie art. art. 61 § 3 i 5 Ppsa orzekł jak w sentencji.