Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia [...] lipca 2014 r. J.. S. (zwany dalej: skarżący) zwrócił się do Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] (zwanego dalej: GOPS) o przyznanie pomocy finansowej na węgiel, lekarstwa, żywność i opłaty.
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] działający z upoważnienia Burmistrza [...] Kierownik GOPS odmówił przyznania skarżącemu zasiłku celowego z przeznaczeniem na dofinansowanie do zakupu leków, żywności oraz dofinansowania do rachunków, z uwagi na przekroczenie kryterium dochodowego.
Odwołanie od powyższej decyzji złożył skarżący pismem z dnia [...] sierpnia 2014 r., uzupełnionym następnie pismem z dnia [...] września 2014 r.
Decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (zwane dalej: SKO, Kolegium) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji, w uzasadnieniu wskazując przede wszystkim na przekroczenie przez skarżącego kryterium dochodowego oraz brak podstaw do przyznania specjalnego zasiłku celowego.
Skargę na decyzję drugoinstancyjną wniósł skarżący pismem z dnia [...] grudnia 2014 r. nie wskazując konkretnych zarzutów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję, postanowienie lub inny akt administracyjny wyłącznie z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania kwestionowanego aktu.
Sąd orzekając w sprawie, nie kieruje się zasadami słuszności, czy też celowości i nie ocenia kwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia z punktu widzenia zasad współżycia społecznego. Przede wszystkim zaś Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, powołaną podstawą prawną, bądź poprawnością przytoczonej w skardze argumentacji (art. 134 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 j.t. z późn. zm., zwanej dalej: Ppsa)).
Zaskarżona decyzja nie mogła się ostać, z uwagi na jej wadę skutkującą koniecznością stwierdzenia jej nieważności. Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 pkt 2 Ppsa sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W myśl natomiast art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 j.t. z późn. zm., zwanej dalej: Kpa) organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.
W świetle powyższych rozważań wskazać należy, że decyzja organu I instancji została skutecznie doręczona skarżącemu dnia [...] sierpnia 2014 r. (k. [...] verte akt administracyjnych organu I instancji). Odwołanie od przedmiotowej decyzji skarżący złożył (zresztą bezpośrednio do organu II instancji) za pośrednictwem Urzędu Pocztowego w dniu [...] sierpnia 2014 r. (data stempla pocztowego k. [...] verte akt administracyjnych organu I instancji), a więc z uchybieniem terminu do jego wniesienia, określonym w art. 129 § 2 Kpa, który upłynął z dniem [...] sierpnia 2014 r.
W świetle takiego ustalenia, postępowanie wstępne organu odwoławczego związane z wniesieniem przez skarżącego odwołania winno zakończyć się wydaniem postanowienia o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania zgodnie z treścią art. 134 Kpa. Decyzja bowiem organu I instancji, po bezskutecznym upływie terminu określonego art. 129 § 2 Kpa stała się ostateczna i nie mogła być przedmiotem postępowania odwoławczego bez zastosowania procedur określonych art. 58 Kpa. Skoro procedura tak nie została uruchomiona, SKO nie było organem uprawnionym do rozpoznania odwołania w postępowaniu odwoławczym. Wynika to z faktu, że tylko odwołanie wniesione przez uprawniony podmiot z zachowaniem terminu określonego w art. 129 § 2 Kpa wywołuje skutek w postaci dewolucji uprawnień do rozpoznania sprawy przez organ wyższej instancji. W ugruntowanym poglądzie, zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie przyjmuje się, że rozpatrzenie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa.
Oznacza bowiem niedopuszczalną weryfikację w postępowaniu odwoławczym decyzji ostatecznej, korzystającej z cech trwałości, o jakiej mowa w art. 16 § 1 Kpa (B. Adamiak J. Borkowski Postępowanie administracyjne str. 576, a także uchwała 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 1998 r. sygn. akt OPS 11/98, ONSA 1999/1/4).
Jak wskazano na wstępie, z mocy art. 145 § 1 pkt 2 Ppsa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kpa, sąd stwierdza nieważność decyzji. Wystąpienie podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, której wydanie w ustalonym stanie faktycznym było niedopuszczalne z podanych wyżej przyczyn oznacza, że załatwienie sprawy nie zależy od interpretacji przepisów prawa materialnego. Z tych też powodów Sąd nie odniósł się do materialnoprawnej podstawy rozstrzygnięcia, jak i skierowanych do niego zarzutów.
W opisanych okolicznościach, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 Ppsa, sąd orzekł jak w sentencji.