Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] stycznia 2013 r. B. P. i P. P. (dalej skarżący) złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu (dalej WSA) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. (dalej SKO albo Kolegium) z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...] o odmowie wyłączenia członków SKO objętych wnioskiem skarżących od udziału w postępowaniu o stwierdzenie nieważności i o ponowne rozpatrzenie sprawy decyzji Kolegium z dnia [...] listopada 2012 r., znak [...] oraz decyzji z dnia [...] października 2012 r., znak [...] (k. 4-5 akt sądowych).
W odpowiedzi na skargę z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...], Kolegium wniosło o jej odrzucenie.
W uzasadnieniu Kolegium wyjaśniło, że skarżący mogli w skuteczny sposób zaskarżyć powyżej opisane postanowienie Kolegium jedynie w skardze na decyzję administracyjną, co nie mogło mieć miejsca w niniejszej sprawie, ponieważ SKO nie wydało na tym etapie merytorycznego rozstrzygnięcia w zakresie wniosku skarżących o ponowne rozpatrzenie sprawy i stwierdzenie nieważności (k. 7-9 akt sądowych).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych poddanych kognicji sądu administracyjnego jest możliwe jedynie wówczas, gdy wniesiona na nie skarga jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniósł uprawniony podmiot oraz gdy skarga spełnia wymogi formalne i została wniesiona w ustawowym terminie. Kontrola sądowa zaskarżonego w niniejszym postępowaniu postanowienia wykazała, że wniesiona skarga jest niedopuszczalna.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej ppsa), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.
W sprawie pozostawało bezspornym, że na kwestionowane postanowienie o odmowie wyłączenia członków SKO od udziału w postępowaniu nie przysługuje zażalenie. W doktrynie i orzecznictwie prezentowany jest jednolity pogląd co do tego, że wyłączenie pracownika lub odmowa jego wyłączenia od udziału w postępowaniu administracyjnym na podstawie art. 24 § 3 kpa powinno nastąpić w formie postanowienia, na które nie służy zażalenie. Oznacza to, że strona może kwestionować postanowienie o odmowie wyłączenia pracownika zgodnie z art. 142 kpa w postępowaniu odwoławczym od decyzji wydanej w danej sprawie (postanowienie NSA z dnia 14.10.2010 r., sygn. akt II OSK 2021/10, baza orzeczeń NSA, wyrok NSA z dnia 26.10.2012 r., sygn. akt II OSK 1156/11, baza orzeczeń NSA).
Wobec tego Kolegium w odpowiedzi na skargę zasadnie przyjęło, że strony postępowania będą mogły zaskarżyć postanowienie o odmowie wyłączenia członków SKO od udziału w postępowaniu w skardze na decyzję administracyjną, co dotąd nie miało miejsca, ponieważ Kolegium nie wydało jeszcze merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie.
Reasumując należy stwierdzić, że przedmiotowe postanowienie na obecnym etapie nie podlega kognicji sądu administracyjnego, co skutkuje uznaniem skargi za niedopuszczalną i w konsekwencji podlegającą odrzuceniu.
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ppsa.