Uzasadnienie
Rada Miejska w Krotoszynie z dniu 26 marca 2009 r. podjęła uchwałę nr XXXV/259/2009 w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy Krotoszyn. Powyższa uchwała została wydana na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (j.t. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) oraz art. 21 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (j.t. Dz.U. z 2005r. Nr 31, poz. 266 ze zm.).
Rzecznik Praw Obywatelskich pismem z [...] stycznia 2013r., znak:[...], zaskarżył w/w uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu.
W dniu 21 lutego 2013r. Rada Miejska w Krotoszynie podjęła uchwałę Nr XXX/275/2013 w sprawie zmiany uchwały Nr XXXV/259/2009 z dnia 26 marca 2009r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy Krotoszyn. Uchwała ta została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Wielkopolskiego z dnia 8 kwietnia 2013r. pod poz. 2726. Uchwałą tą dokonano zmiany treści § 6 ust. 1 zdanie pierwsze poprzez skreślenie wyrażenia "nieposiadającym tytułu prawnego do innego lokalu mieszkalnego lub budynku mieszkalnego" oraz § 6 ust. 1 pkt 3 poprzez skreślenie w zdaniu pierwszym wyrażenia "przynajmniej przez okres ostatnich 5 lat licząc od daty złożenia wniosku" i zdanie drugie o treści "Zamieszkiwanie musi być potwierdzone zameldowaniem na pobyt stały lub zameldowaniem na pobyt czasowy". Uchwałą tą skreślono również § 7 zaskarżonej uchwały. Tym samym Rada Miejska w Krotoszynie uwzględniła wszystkie zarzuty podniesione przez Rzecznika Praw Obywatelskich w skardze z dnia 18 styczniu 2013r.
Mając powyższe na uwadze Rzecznik Praw Obywatelskich pismem z 22 kwietnia 2013r. cofnął skargę i wniósł o umorzenie postępowania w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej P.p.s.a.) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Cytowana regulacja stanowi przejaw prawa skarżącego do rozporządzania skargą.
W niniejszej sprawie strona skarżąca skorzystała z przysługującego jej uprawnienia i skargę cofnęła. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek wymienionych w art. 60 zd. trzecie p.p.s.a., skutkujących niedopuszczalnością cofnięcia skargi.
Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a., jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania. Postanowienie to może zapaść na posiedzeniu niejawnym (art. 161 § 2 p.p.s.a.).
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 w zw. z art. 60 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.