Uzasadnienie
Kierownik Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w P. Filia G. decyzją z dnia [...] r. nr [...] r. przyznał A.T. zasiłek celowy w wysokości [...] zł z przeznaczeniem na żywność, na miesiąc [...] r..
Odwołanie od decyzji złożył A.T. kwestionując wysokość przyznanego zasiłku i zarzucając, że kwota [...] zł starcza mu na tydzień.
W wyniku rozpoznania odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] r. nr [...] umorzyło postępowanie odwoławcze uznając, że postępowanie odwoławcze stało się bezprzedmiotowe bowiem art. 149 ust 1 ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. nr 64 poz. 593 ze zm.), która weszła w życie z dniem 1 maja 2004 r. stwierdza, że z dniem wejścia w życie ustawy, wygasają decyzje wydane na podstawie ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 1998 r. nr 64 poz. 414 ze zm.). Skoro więc decyzja I instancji wygasła stąd bezprzedmiotowość postępowania odwoławczego.
Skargę na decyzję złożył A.T. zarzucając podobnie jak w odwołaniu, że organy administracyjne lekceważą jego potrzeby, przyznają zbyt niską pomoc i załatwiają sprawy przewlekle.
W odpowiedzi na skargę organ administracyjny wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skargę należało uwzględnić jednakże nie z powodu zarzutów podniesionych w skardze.
Przede wszystkim należy wskazać, że organ odwoławczy wadliwie zastosował przepisy art. 149 ust 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. nr 64 poz. 593 ze zm.) i uznał, że postępowanie odwoławcze stało się bezprzedmiotowe. (art. 150 KPA)
Art 149 ust 1, który mówi, że,, z dniem wejścia w życie ustawy wygasają decyzje wydane na podstawie ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 1998 r. nr 64 poz. 414 ze zm.)...’’ jest przepisem materialno-prawnym, nie zaś procesowym. Przewiduje on wygaśnięcie wszystkich decyzji, lecz ze skutkiem ex nunc, tj. z datą wejścia w życie ustawy z 2004 r. i dotyczy on decyzji określającej prawo do świadczeń po 1 maja 2004 r..
Wygaśnięcie decyzji przyznającej świadczenia powoduje, że ustaje obowiązek wypłacania świadczeń na przyszłość. Jest też oczywistym, że dotyczy to decyzji ostatecznych na mocy których strona nabyła prawo. Spod kontroli nie są wyłączone nawet decyzje negatywne (vide wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 8.03.2005 r. sygn. P15/04).
Stąd przepis art. 149 ust 1 nie ma w niniejszej sprawie zastosowania.
Z uwagi na to, że decyzja organu I instancji zapadła pod rządami ustawy o pomocy społecznej z 29 listopada 1990 r. i nie nabyła ona przymiotu ostatecznej na skutek złożonego odwołania – w sprawie miał zastosowanie przepis art. 150 ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, który stanowi, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy tj. 1.05.2004 r. stosuje się przepisy niniejszej ustawy. Znaczy to, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpoznając odwołanie winno stosować przepisy art. 39 ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej. Z tych też powodów wadliwy jest w niniejszej sprawie wywód dotyczący bezprzedmiotowości postępowania odwoławczego.
W powyższych okolicznościach na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit,,a’’ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji wyroku Sąd nie orzekł o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji w trybie art. 152 ustawy, ponieważ zaskarżoną decyzją nie przyznano żadnych uprawnień, które podlegałyby wykonaniu.
/-/ E. Kręcichwost – Durchowska /-/ G. Radzicka /-/ E. Makosz - Frymus
IH/