Uzasadnienie
Uzasadnienie
Kwestionowane w skardze rozstrzygnięcie podjęte zostało m. in. na podstawie art. 149 § 3 kpa oraz art. 169 ust. 8 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. nr 164, poz. 1365). Jest to zatem decyzja wydana w postępowaniu nadzwyczajnym stwarzającym możność ponownego rozpoznania i rozstrzygania sprawy administracyjnej zakończonej już decyzją ostateczną. Powszechnie przyjmuje się, że rozstrzygnięcie podjęte w postępowaniu wznowieniowym jest aktem wydanym w nowej sprawie administracyjnej i wobec tego podlega weryfikacji w toku instancji.
Zatem zaskarżona decyzja rektora o odmowie wznowienia postępowania jest rozstrzygnięciem podjętym w pierwszej instancji. Jakkolwiek decyzje wydawane przez rektora w pierwszej instancji są ostateczne, to jednak zgodnie z art. 207 § 2 prawa o szkolnictwie wyższym od takich decyzji rektora przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Wbrew zatem pouczeniu zamieszczonym pod zaskarżona decyzją strona z niej niezadowolona może złożyć, posiłkując się odpowiednią regulacją zawartą w art. 127 § 3 kpa wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, a nie skargę do sądu administracyjnego.
Skoro z akt administracyjnych ani z twierdzeń stron nie wynika by strona wyczerpała tryb instancyjny w postępowaniu administracyjnym, to skarga na rozstrzygnięcie pierwszoinstacyjne jest niedopuszczalna i z mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) ulega odrzuceniu i to niezależnie od później złożonego pisma strony iż w jej odczuciu skarga jest bezprzedmiotowa.
Nadto zauważyć należy, iż mylne pouczenie nie może rodzić dla strony negatywnych skutków procesowych i może być podstawą uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu.
/-/P.Miładowski
KB/