Uzasadnienie
A. W., reprezentowana przez pełnomocnika Z. W., pismem z dnia [...] lutego 2019 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...].
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi ze względu na niedopuszczalność drogi sądowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie należy zauważyć, że przed przystąpieniem do oceny zasadności każdej skargi Sąd ma obowiązek zbadać, czy przedstawiona mu sprawa należy do drogi sądowej, a więc czy mieści się w granicach objętych kontrolą sądową. Sąd administracyjny sprawuje bowiem sądową kontrolę działalności administracji publicznej tylko w granicach prawem określonych.
W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, rozpoznając niniejszą sprawę, w pierwszej kolejności obowiązany był zbadać, czy przedmiot skargi w ogóle należy do właściwości sądów administracyjnych.
Zgodnie z treścią art. 2 w zw. z art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.; dalej w skrócie "p.p.s.a.") sądy administracyjne rozpoznają sprawy sądowoadministracyjne, czyli sprawy z zakresu kontroli działalności administracyjnej. Należy jednak podkreślić, że nie wszystkie sprawy dotyczące relacji o charakterze administracyjnym (publicznoprawnym) zostały poddane przez ustawodawcę kognicji sądów administracyjnych. Zakres tej kognicji został bowiem doprecyzowany w art. 3 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym, kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 oraz z 2018 r. poz. 149 i 650), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2018 r. poz. 508, 650, 723, 1000 i 1039), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;
- 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia strona uczyniła pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego, informujące, że wobec prawomocności decyzji z dnia [...] marca 2015 r. Kolegium nie ma prawnych możliwości do podejmowania dalszych działań w sprawie wniosku o przyznanie świadczenia związanego ze sprawowaniem przez A. W. opieki nad niepełnosprawnym małzonkiem.
W pierwszej kolejności wskazać należy, iż pismo to niewątpliwie nie stanowi decyzji administracyjnej ani postanowienia w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a. W ocenie Sądu pisma tego nie można również uznać za akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.
Podkreślić należy, że akt lub czynność organu administracji, aby mógł być poddany kontroli sądu administracyjnego, musi być skierowany do konkretnego indywidualnego podmiotu i mieć charakter publicznoprawny oraz dotyczyć uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Do istoty aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. należy zaliczyć to, że w sposób prawnie wiążący wpływają one na sytuację prawną określonego podmiotu bądź przez to, że wywołują określony skutek prawny, jaki obowiązujące prawo wiąże z danym aktem lub czynnością. Aby dany akt mógł podlegać kontroli sądu administracyjnego musi istnieć ścisły związek między ustaleniem uprawnienia lub obowiązku, a możliwością realizacji uprawnienia wynikającego z przepisu prawa.
W niniejszej sprawie zaskarżone zostało "zwykłe" pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które nie rozstrzyga o niczyich prawach czy uprawnieniach, a jedynie zawiera informację, iż wobec prawomocności decyzji rozstrzygającej sprawę organ nie jest uprawniony do podejmowania jakichkolwiek dalszych czynności w tej sprawie. Pismo to nie mieści się w wykazie aktów i czynności, na które można wnieść skargę do sądu administracyjnego. Dlatego skarga na to pismo podlega odrzuceniu, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia, tj. skargę A. W. odrzucił, przy czym na mocy art. 58 § 3 p.p.s.a. uczynił to na posiedzeniu niejawnym.