Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] lutego 2013 r. D. P. (dalej skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. (dalej WSA) skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] września 2012 r., nr [...] o odmowie przyznania zasiłku celowego, specjalnego zasiłku celowego, zasiłku celowego pod warunkiem zwrotu części lub całości kwoty zasiłku na podłączenie kuchenki gazowej w kwocie [...] zł w miesiącu styczniu 2012 r. (k. 4-6 akt sądowych).
Pismem z dnia [...] marca 2013 r. skarżący ustosunkowując się do odpowiedzi na skargę z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...],[...], wniósł o nierozpatrywanie sprawy zainicjowanej wniesieniem przez Niego powyżej opisanej skargi (k. 16 akt sądowych).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej ppsa) skarżący może cofnąć skargę, a czynność ta wiąże sąd, o ile nie zmierza ona do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Powyższe oznacza, że do chwili wydania wyroku strona skarżąca ma wpływ na przebieg postępowania wszczętego z jej skargi i może wniesiony przez siebie środek prawny wycofać. Sąd zobligowany jest wówczas wolę strony uwzględnić, natomiast zakres kontroli sądu ograniczony jest w takim przypadku do zbadania, czy zachodzą okoliczności wskazujące, że cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W ocenie Sądu w badanym przypadku wskazane okoliczności nie zachodzą.
W tym stanie rzeczy należy uznać, że cofnięcie skargi jest dla Sądu wiążące, a postępowanie należało umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 w zw. z art. 60 ppsa.
ja