Uzasadnienie
S.W. wniósł skargę na postanowienia Wójta Gminy T.P. dotyczące zawieszenia wydania decyzji o warunkach zabudowy dla działek o numerach [...] do [...] położnych w L., gmina T.P. W uzasadnieniu Skarżący wskazał, iż Wójt Gminy w T.P. wydal postanowienia o zawieszeniu wydania decyzji o warunkach zabudowy dla wyżej wymienionych działek i nie czekając na uprawomocnienie się tych postanowień zawieszał je mimo, iż od wszystkich postanowień o zawieszeniu wnoszone były odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego.
Pismem z dnia 21 kwietnia 2015r. pod rygorem odrzucenia skargi wezwano Skarżącego do wskazania numeru i daty zaskarżonego aktu.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący pismem z dnia 24 kwietnia 2015r. przesłał decyzje Wójta Gminy T.P. z dnia [...] września 2013r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wydania warunków zabudowy w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla działki nr [...], z dnia [...] sierpnia 2013r. nr [...] umarzającej postępowanie w sprawie warunków zabudowy dla działek nr [...] i [...] i z dnia [...] sierpnia 2013r. nr [...] umarzającej postępowanie w sprawie warunków zabudowy dla działek nr [...] i [...] oraz postanowienia Wójta Gminy T.P. z dnia [...] listopada 2012r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla działki nr [...], [...] listopada 2012r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla działki nr [...] i [...], z dnia [...] listopada 2012r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla działki nr [...], [...], [...] i [...], z dnia [...] listopada 2012r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla działki nr [...], z dnia [...] lipca 2013r. nr [...] w przedmiocie podjęcia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla działki nr [...], z dnia 31 lipca 2013r. nr [...] w przedmiocie podjęcia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla działki nr [...] i [...], z dnia 31 lipca 2013r. nr [...] w przedmiocie podjęcia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla działki nr [...],[...][...] i [...] oraz z dnia [...] lipca 2013r. nr [...] w przedmiocie podjęcia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla działki nr [...].
Mając powyższe na uwadze, uwzględniając iż przedmiotem skargi wniesionej przez Skarżącego były postanowienia dotyczące zawieszenia wydania decyzji o warunkach zabudowy dla działek o numerach [...] do [...], uwzględniając treść orzeczeń załączonych do pisma z dnia 24 kwietnia 2015r. przyjąć należy iż Skarżący zakresem niniejszej skargi objął postanowienia w przedmiocie zawieszenia jak i podjęcia zawieszonego postępowania w sprawie decyzji o warunkach zabudowy dla działek o numerach [...] do [...] położnych w L., gmina T.P.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
W rozpatrywanej sprawie skarżący przedmiotem skargi uczynił postanowienia pierwszoinstancyjne dotyczące zawieszenia jak i podjęcia zawieszonego postępowania.
W części skargi dotyczących postanowień podjętych w przedmiocie zawieszenia postępowania wskazać należy, iż Skarżącemu przysługiwał środek zaskarżenia w postaci zażalenia (art. 101 §3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego - j.t. Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), a nie skarga do sądu administracyjnego. Niezależnie od tego, czy skarżący złożył zażalenie, czy też nie, skarga na postanowienie I instancji jest niedopuszczalna. Wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego może inicjować jedynie skarga na rozstrzygnięcie organu II instancji, rozpoznając którą sąd bada także legalność postanowienia I instancji.
Należy zatem stwierdzić, że w sytuacji, gdy przedmiotem skargi strona bezsprzecznie czyni postanowienie organu I instancji, skargę należy uznać za niedopuszczalną.
Rozważając przedmiotową skargę w części dotyczącej postanowień wydanych w przedmiocie podjęcia zawieszonych postępowań w pierwszej kolejności zauważyć należy, że zgodnie z art. 141 § 1 k.p.a., na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Stosownie zaś do treści art. 101 § 3 k.p.a., na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania służy stronie zażalenie. Przepis w obecnym brzmieniu wprowadzony został ustawą z 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r., nr 6, poz. 18), która weszła w życie w dniu 11 kwietnia 2011 r. Zatem obecnie treść tego przepisu należy odczytywać w ten sposób, że zażalenie przysługuje na postanowienie o zawieszeniu postępowania, tj.: "w sprawie zawieszenia postępowania" oraz na postanowienie o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania, czyli: "w sprawie odmowy podjęcia postępowania".
Uzasadnione jest zatem wyłączenie możliwości odrębnego zaskarżania postanowień, które nie tamują biegu postępowania administracyjnego. Co istotne, strona niezadowolona ze wskazanych rozstrzygnięć nie zostaje pozbawiona możliwości ich kontroli, gdyż na podstawie art. 142 k.p.a. może je kwestionować w odwołaniu od decyzji i w skardze do sądu administracyjnego na ostateczną decyzję organu drugiej instancji.
Wprawdzie w niniejszej sprawie skarżący został pouczony przez organ pierwszej instancji o prawie do wniesienia zażalenia na wydane postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania, niemniej błędne pouczenia nie mogą kreować nowych praw dla strony postępowania, nieprzewidzianych w obowiązujących przepisach. O dopuszczalności i trybie wnoszenia środków zaskarżenia decydują bowiem nie organy administracji, lecz przepisy prawa, które organy te winny prawidłowo stosować, zgodnie z zasadą praworządności wynikającą z art. 6 k.p.a. Tym samym przyjąć należy, że zażalenie strony skarżącej na postanowienia w przedmiocie podjęcia zawieszonego postępowania w sprawie decyzji o warunkach zabudowy dla działek o numerach [...] do [...] nie były dopuszczalne, z uwagi na niezaskarżalność takiego rozstrzygnięcia.
Z tych względów na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2012 r., poz. 270 ze zm.) ustawy skargę należało odrzucić