Uzasadnienie
Komendant I Komisariatu Policji postanowieniem z dnia [...] nr [...] na podstawie art. 106 § 5 KPA oraz § 10 ust 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 4 czerwca 1998 r. w sprawie wzoru i trybu wydawania licencji pracownika ochrony fizycznej i licencji pracownika zabezpieczenia technicznego oraz trybu i częstotliwości wydawania przez organy Policji opinii o pracownikach ochrony (Dz.U. z 1998 r. nr 78 poz. 511) wydał negatywną opinię o osobie J. W..
W zażaleniu od postanowienia strona zarzuciła, że organ zbyt mało wnikliwie rozpoznał kwestie będące podstawą negatywnej opinii. Podkreślił, że Sąd powszechny w wyroku skazującym nie zakazał mu działalności gospodarczej. W ocenie odwołującego czyn jakiego się dopuścił nie zagraża Państwu ani ochronie osób i mienia.
W wyniku rozpoznania zażalenia Komendant Miejski postanowieniem z [...] nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
W uzasadnieniu postanowienia stwierdzono, że powodem negatywnej opinii było to, że prawomocnym wyrokiem Sąd Rejonowy dnia [...].01.2003 r. pod syg. [...] uznał, że J. W. posiadający licencję pracownika ochrony fizycznej II stopnia, będący jednocześnie właścicielem firmy ochrony osób i mienia - dopuścił się w warunkach przestępstwa ciągłego, czynu określonego w art. 271 § 3 KK tj. poświadczenia nieprawdy poprzez wystawienie i podpisanie 7 sztuk faktur VAT z nieprawdziwymi danymi dotyczącymi świadczonych usług ochroniarskich, w celu uzyskania korzyści majątkowej.
Odnosząc się do zapisu art.31 ust. 2 pkt 1 ustawy z 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia, który przewiduje w takiej sytuacji cofnięcie licencji, organ stwierdził, że fakt skazania J. W. legł u podstaw negatywnej opinii. Uznając, że zarzuty podniesione w zażaleniu nie wniosły istotnych elementów, które miałyby wpływ na zmianę postanowienia I instancji - organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący zarzucił, że względy słuszności przemawiają za wydaniem "decyzji" pozytywnej, gdyż posiada licencję od kilku lat i jej cofnięcie spowoduje, że 32 pracowników utraci pracę. Ponieważ jego firma rzetelnie wykonuje usługi w zakresie ochrony i zdobyła uznanie na rynku, wydanie negatywnej opinii jest nieuzasadniona.
W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
W odpowiedzi na skargę organ administracji publicznej wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga jest uzasadniona jakkolwiek nie wyłącznie z powodu zarzutów podniesionych w skardze.
Wypełnieniem delegacji art. 30 ustawy z 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (tekst jedn. Dz.U. z 2005 nr 145 poz. 1221 ze zm.) są dwa rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji- jedno z 22.07.1998 r. w sprawie wysokości i trybu wnoszenia opłaty za wydanie licencji pracownika ochrony (Dz.U. nr 98 poz. 627), które w niniejszej sprawie nie ma zastosowania i drugie wydane na podstawie art. 30 ust. 4 z dnia 4 czerwca 1998 r. w sprawie wzoru i trybu wydawania licencji pracownika ochrony fizycznej i licencji pracownika zabezpieczenia technicznego oraz trybu i częstotliwości wydawania przez organy Policji opinii o pracownikach ochrony(Dz.U. nr 78 poz. 511) § 10 ust. 2 rozporządzenia stanowi, że opiniowanie pracowników ochrony powinno następować raz na trzy lata. Nie ma wątpliwości, że negatywna opinia o pracowniku ochrony rodzi określone skutki prawne, gdyż skutkuje ona wszczęcie postępowania administracyjnego o cofnięcie licencji.
Stąd winna ona dotyczyć zachowań opiniowanej osoby w miejscu pracy, zamieszkania, ewentualnych ocen osób które korzystają z usług firmy zajmującej się ochroną osób i mienia. Tego wymogu nie spełnia zarówno postanowienie I jak i II instancji. Wydane postanowienie I instancji w uzasadnieniu negatywnego rozstrzygnięcia powołuje się na wywiad środowiskowy, którego w aktach brak. Nie można bowiem przypisać cech wywiadu środowiskowego notatce urzędowej z 7 sierpnia 2003 r. Kolejnym uchybieniem uzasadnienia postanowienia jest stwierdzenie, że J. W. dopiero ubiega się o licencję pracownika ochrony fizycznej II stopnia. Mimo, że odwołujący zarzucił w odwołaniu, że taką licencję posiada, organ odwoławczy do tego zarzutu się nie odniósł.
Z kolei postanowienie organu odwoławczego nie tylko nie wskazuje organowi I instancji, że wadliwie wskazuje istotę sprawy bowiem czym innym jest wystawienie opinii dla osoby ubiegającej się o licencję, a czym innym wydanie opinii dla osoby licencję posiadającą ale zmienia przed rozstrzygnięciem istotę sprawy, oraz wskazuje na inne motywy niż wywiad środowiskowy. Nie spełnia bowiem wymogu opinii odwołanie się do wyroku Sądu Rejonowego z [...] sygn. [...] przez organ II instancji. Kompetencje do wszczęcia postępowania o cofnięcie licencji z powodu skazania skarżącego należą do Komendanta Wojewódzkiego Policji i organy niższej instancji winny ten upoważniony organ powiadomić o treści wyroku. Nie zwalnia to ich jednak od wydania opinii o J. W.. Odniesienie się do wyroku wyłącznie i wydanie tylko z tego powodu opinii negatywnej powoduje, że z tego samego zdarzenia organ wydający licencję ma dwa powody dla wszczęcia postępowania o cofnięcie licencji:
- - pierwszy wobec nie spełniania warunków z art. 26 ust. 2 pkt 5
- - drugi wobec nie spełniania warunku z art. 26 ust. 3 pkt 1.
Jest oczywistym, że wyrok skazujący mógł mieć wpływ na opinię o skarżącym, jednak organy administracyjne nie wykazały w wydanej opinii czy i jak wpłynął ten wyrok na opinię o skarżącym.
Skoro ustawodawca rozróżnia oba warunki, a mianowicie
- - brak skazania prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne
- - posiadanie nienagannej opinii w miejscu zamieszkania znaczy to, że są to odrębne elementy brane pod uwagę. Zdarza się bowiem, że osoba skazana cieszy się nienaganną opinią w miejscu zamieszkania.
Nie ma racji skarżący, że brak zakazu prowadzenia określonej działalności w wyroku skazującym przesądza o tym, że Sąd powszechny uznał jego czyn za mało szkodliwy. Być może fakt skazania nie miał wpływu na stosunek osób korzystających z usług jego firmy do skarżącego. Jednak ocena wpływu na możność prowadzenia dalszej działalności należeć będzie do Komendanta Wojewódzkiego Policji i to w innym postępowaniu.
Ponieważ istota niniejszej sprawy dotyczy wydania opinii w trybie art. 106 § 5 KPA w związku z uchybieniami stwierdzonymi podczas kontroli sprawy, na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 a i c, art. 152 i 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1271 ze zm.) orzeczono jak w sentencji wyroku.
/-/ I.Kucznerowicz /-/G.Radzicka /-/ D.Rzyminiak-Owczarczak
KP