Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z [...] grudnia 2019 r. nr [...] Wojewoda (dalej też jako "Wojewoda" lub "organ II instancji"), po rozpatrzeniu zażalenia H. W., utrzymał w mocy postanowienie Starosty [...] z [...] października 2019 r. (znak: [...]) w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego.
Zaskarżone postanowienie Wojewody, jak wynika z jego uzasadnienia, zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
W dniu [...] listopada 2017 r. do Starostwa Powiatowego w P. wpłynął wniosek H. W. (k. 13 akt adm. czerwona teczka) reprezentowanej przez S. W. – przekazany przez Wojewodę – o wznowienie postępowań dotyczących decyzji Starosty [...]:
- – z [...] października 2013 r. nr [...] (znak:[...]),
- – z [...] grudnia 2013 r. nr [...] (znak:[...]), zmieniającej decyzję nr [...] z [...] października 2013 r. (znak: [...]);
- – z [...] czerwca 2014 r. nr [...] (znak: [...]), zmieniającej decyzję nr [...] z [...] października 2013 r. (znak: [...]),
- – z [...] marca 2015 r. nr [...] (znak: [...]).
Postanowieniem z [...] stycznia 2017 r. (znak: [...]; [...]; [...]; [...]) Starosta odmówił wznowienia ww. postępowania administracyjnego w trybie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Jednak na skutek zażalenia wniesionego przez S. W., Wojewoda – postanowieniem z [...] kwietnia 2018 r. – uchylił ww. postanowienie Starosty w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji (k. 7 akt adm. czerwona teczka).
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy i uzyskaniu dodatkowych wyjaśnień oraz dokumentów od S. W., Starosta postanowieniem z [...] lipca 2018 r. – odmówił wznowienia postępowania administracyjnego w trybie art. 145 ust. 1 pkt 4 k.p.a. w sprawie decyzji Starosty [...] nr [...] z [...] czerwca 2014 r. (znak: [...]), zmieniającej decyzję nr [...] z [...] października 2013 r. (znak: [...]) obejmującą halę usługowo-magazynową z częścią socjalno-biurową wraz z infrastrukturą towarzyszącą obejmującą: wartownię, drogi wewnętrzne, miejsca parkingowe, sieci zewnętrzne wewnątrzzakładowe, zbiornik retencyjny, dwa zbiorniki gazu LPG, pompownię i zbiornik p.poż. oraz wewnętrzną instalację gazu w budynku hali usługowo-magazynowej z częścią socjalno-biurową w m. S., gm. T. P.. Na ww. postanowienie Starosty zażalenie złożył S. W.. Utrzymując to postanowienie w mocy Wojewoda postanowieniem z [...] września 2018 r. nr [...] (k.17 akt II instancji) wyjaśnił, że zasadą jest, iż tylko w przypadku ujawnienia, że podanie o wznowienie nie wskazuje przesłanek przewidzianych w art. 145 § 1 k.p.a. bądź nie zachowany został termin do jego złożenia przewidziany w art. 148 k.p.a., organ administracji może na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. wydać postanowienie odmawiające wznowienia postępowania.
W przypadku, gdy – tak jak w niniejszej sprawie – wnioskodawca wskazuje na przesłankę wznowieniową wynikającą z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. organ administracji publicznej ma obowiązek ustalenia z urzędu, czy podanie o wznowienie postępowania zostało złożone w terminie jednego miesiąca, liczonego od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Dalej Wojewoda wskazał, że w toku postępowania administracyjnego organ I instancji wzywał pełnomocnika do wskazania i udowodnienia, kiedy H. W. dowiedziała się o przedmiotowej decyzji. Zdaniem organu I instancji H. W. nie udowodniła w wystarczający sposób, kiedy dowiedziała się o wydanych przez Starostę decyzjach, co do których żąda wznowienia.
W ocenie Wojewody nie ma konieczności wzywania H. W. o wskazanie, kiedy dokładnie dowiedziała się o przedmiotowej decyzji Starosty, gdyż organom administracji architektoniczno-budowlanej z urzędu wiadomo o wcześniejszych postępowaniach nadzwyczajnych, dotyczących ww. decyzji podjętych na wniosek H. W., reprezentowanej przez S. W., o czym Wojewoda wspominał w postanowieniu z [...] kwietnia 2018 r. (znak: [...]) uchylającym zaskarżone postanowienie organu I instancji i przekazującym sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Starostę. Wojewoda zaznaczył, że organy administracji, oceniając zachowanie terminu do złożenia podania o wznowienie, obowiązane są zweryfikować twierdzenia, swobodnie oceniając dowody w tej mierze.
W związku z tym organ II instancji podał, że [...] i [...] czerwca 2015 r. oraz [...] sierpnia 2015 r. H. W. wystąpiła z wnioskiem o stwierdzenie nieważności następujących decyzji Starosty: nr [...] (znak: [...]) z [...] października 2013 r.; nr [...] (znak: [...]) z [...] grudnia 2013 r.; nr [...] (znak: [...]) z [...] czerwca 2014 r.; nr [...] (znak: [...]) z [...] marca 2015 r. W związku z powyższym zostały wszczęte postępowania, które przed Wojewodą toczyły się pod sygnaturami: [...], [...], [...], [...] i które zakończyły się prawomocnymi wyrokami WSA w Warszawie o sygn. akt: VII SA/Wa 1182/16, VII SA/Wa 1184/16, VII SA/Wa 1185/16 i VII SA/Wa 1183/16 oddalającymi skargi H. W..
Mając na względzie powyższe Wojewoda uznał, iż H. W. złożyła podanie o wznowienie postępowania z uchybieniem terminu, o którym stanowi art. 148 k.p.a., gdyż wnioskodawczyni wiedzę na temat decyzji, jak i ich treści, posiadała już w 2015 r.
Skargę na opisane postanowienie organu II instancji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła H. W..
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 28 lutego 2019 r. sygn. IV SA/Po 976/18 uchylił zaskarżone postanowienie wskazując, że twierdzenia organów obu instancji, iż H. W. nie dotrzymała ustawowego terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem decyzji Starosty z [...] czerwca 2014 r. nr [...] (znak: [...]), jawią się jako co najmniej przedwczesne, gdyż są niedostatecznie wyjaśnione i udokumentowane.
Wojewoda postanowieniem z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] uchyli postanowienie Starosty [...] z dnia [...] lipca 2018 r. na [...] w całości i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpoznania (k.43 akt adm. II instancji).
Po ponownym rozpoznaniu sprawy Starosta P. postanowieniem nr [...] z dnia [...] października 2019 r. (k. 57 akt adm. II instancji) odmówił wznowienia postępowania administracyjnego w trybie art. 145 ust. 1 pkt 4 k.p.a. w sprawie decyzji Starosty [...] nr [...] z [...] czerwca 2014 r.(znak: [...]), zmieniającej decyzję nr [...] z [...] października 2013 r. (znak: [...]) zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę hali usługowo-magazynową z częścią socjalno-biurową wraz z infrastrukturą towarzyszącą obejmującą: wartownię, drogi wewnętrzne, miejsca parkingowe, sieci zewnętrzne wewnątrzzakładowe, zbiornik retencyjny, dwa zbiorniki gazu LPG, pompownię i zbiornik p.poż. oraz wewnętrzną instalację gazu w budynku hali usługowo-magazynowej z częścią socjalno-biurową w S., gm. T. P.. Postanowienie to jak wyjaśnił Starosta [...] w piśmie z dnia [...] marca 2020 r. (k. 45 akt sąd.) doręczono S. W. (reprezentującemu H. W. na podstawie znajdującego się w aktach sprawy pełnomocnictwa) w dniu [...] października 2019 r. Tego samego dnia S. W. złożył zażalenie na postanowienie Starosty [...] z dnia [...] października 2019 r.
Wojewoda postanowieniem z [...] grudnia 2019 r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie Starosty [...] z [...] października 2019 r. (znak: [...]) w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego.
Uzasadniając wydane postanowienie Wojewoda wskazał, że za pierwotnie złożony wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2014r. (znak: [...]) należy uznać podanie wniesione w dniu [...] czerwca 2017 r. (k. 65 akt adm. II instancji) do kancelarii głównej Urzędu Wojewódzkiego w P.. Wniosek ten został przekazany do Starosty [...] jako organu właściwego do jego rozpatrzenia pismem z dnia [...] listopada 2017 r. (po zawiłym postępowaniu wyjaśniającym), w którym wskazano iż pierwotny wniosek wpłynął do Wojewody w dniu [...] czerwca 2017 r., zaś pismo H. W. z dnia [...] września 2017 r. stanowi jego doprecyzowanie (k. 13 akt adm. czerwona teczka). Kopia wskazanego pisma z dnia [...] czerwca 2017 r. została przekazana Staroście [...] pismem z dnia [...] września 2019 r. Wskazano też, że organom administracji architektoniczno-budowlanej z urzędu wiadomo o wcześniejszych postępowaniach nadzwyczajnych, dotyczących ww. decyzji podjętych na wniosek H. W. reprezentowanej przez S. W..
Wyjaśniono, że pismami z dnia [...] czerwca 2015 r., [...] czerwca 2015 r., [...] sierpnia 2015 r. oraz dnia [...] sierpnia 2015 r. i [...] sierpnia 2015 r. H. W. wystąpiła z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...]: nr [...], (znak: [...]) z dnia [...] października 2013 r.; nr [...] (znak: [...]) z dnia [...] grudnia 2013 r.; nr [...], (znak: [...]) z dnia [...] czerwca 2014 r.; nr [...], (znak: [...]) z dnia [...] marca 2015 r. W związku z powyższym zostały wszczęte postępowania, które przed Wojewodą toczyły się pod sygnaturami: [...], [...], [...], [...] Omawiane postępowania zakończyły się prawomocnymi wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o sygn.: VII SA/Wa 1182/16, VII SA/Wa 1184/16, VII SA/Wa 1185/16, VII SA/Wa 1183/16 oddalającymi skargi H. W.. Odnosząc powyższe do wniosku H. W. o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2014r.(znak: [...]) złożonego w dniu [...] czerwca 2017 r., wskazano, iż o ostatecznej decyzji organu pierwszej instancji wnioskodawczyni wiedziała już w dniu złożenia do Wojewody podań m.in. o stwierdzenie jej nieważności, datowanych na dzień [...] i [...] czerwca 2015 r. oraz [...] sierpnia 2015 r. Już w tej dacie H. W. wiedziała o wydaniu przedmiotowej decyzji przez Starostę [...] oraz o zawartym w niej rozstrzygnięciu.
Wojewoda podkreślił, że gdyby przyjąć, iż szczegółowe informacje na temat decyzji, co do której Wnioskodawczy wnosi o wznowienie postępowania dotarły do niej w związku z wydawanymi w trybie postępowania o stwierdzenie nieważności kolejnymi rozstrzygnięciami czy to przez Wojewodę czy Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], termin wynikający z art. 148 § 1 i 2 k.p.a. nie został przez H. W. dochowany. Okres, który dzieli wniosek o wznowienie postępowania z dnia [...] czerwca 2017 r. a postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2014r.(znak: [...]) zainicjowane wnioskami z dnia [...] i [...] czerwca 2015 r. oraz [...] sierpnia 2015 r. dzieli czas kilkunastu miesięcy. Podkreślono, że wniosek o wznowienie postępowania oparty o przesłankę wynikającą z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. należy złożyć do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji w terminie jednego miesiąca, biegnącego od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 § 1 i 2 k.p.a.)
Wojewoda wyjaśnił, że biorąc pod uwagę ekonomikę postępowania odwoławczego, odstąpiono od przeprowadzenia procedury przewidzianej w art. 10 § 1 k.p.a. Działanie to podyktowane jest zasadą wynikającą z art. 12 k.p.a., który brzmi "Organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia". Regulacja ta wyraźnie podkreśla, że szybkość postępowania stanowi, obok jego prostoty, jeden z podstawowych normatywnych składników sprawności postępowania.
Podkreślono, że tryb wznowienia postępowania ograniczony został instytucją przedawnienia określoną w art. 146 § 1 kpa, z którego wynika, że uchylenie decyzji (w rozpatrywanym przypadku decyzji z dnia [...] czerwca 2014 r.) z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia upłynęło pięć lat. Jak już wyżej wyjaśniono przepis ten jest wyrazem dążenia do stabilności stosunków prawnych ukształtowanych decyzją administracyjną, ich nienaruszalności, gdy przetrwały już pewien czas. Jest zatem wyrazem kompromisu pomiędzy zasadą praworządności a zasadą trwałości decyzji administracyjnej na rzecz zasady trwałości decyzji administracyjnej. Uzasadnione jest ponadto tym, że upływ czasu powodować może niemożliwość osiągnięcia celu, jakiemu ma służyć instytucja wznowienia postępowania ze względu na nieodwracalność skutków prawnych jakie wywołała.
Upływ okresu przedawnienia oznaczonego w przepisie art. 146 § 1 kpa oznacza bezwzględny zakaz merytorycznego orzekania w sprawie. Po upływie okresu przedawnienia w sprawie rozpoznawanej w trybie wznowienia postępowania organ administracji publicznej traci kompetencję nie tylko do uchylenia decyzji, ale też do odmowy uchylenia decyzji dotychczasowej wydanej w postępowaniu zwyczajnym, z powodu stwierdzenia przez organ administracji braku podstaw do jej uchylenia, gdyż jest to rozstrzygnięcie co do istoty sprawy.
Mając na względzie powyższe Wojewoda wskazał, że H. W. złożyła podanie o wznowienie postępowania z uchybieniem terminu, o którym stanowi art. 148 k.p.a. Stąd zasadnym było utrzymanie w mocy postanowienia Starosty [...] z dnia [...] października 2019 r. (znak: [...]) odmawiającego wznowienia postępowania administracyjnego w trybie art. 145 ust. 1 pkt 4 k.p.a. zakończonego ostateczną decyzją Starosty [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2014r. (znak: [...]), zmieniającą decyzję nr [...] z dnia [...] października 2013 r. (znak: [...]) obejmującą halę usługowo-magazynowej z częścią socjalno-biurową wraz z infrastrukturą towarzyszącą obejmującą: wartownię, drogi wewnętrzne, miejsca parkingowe, sieci zewnętrzne wewnątrzzakładowe, zbiornik retencyjny, dwa zbiorniki gazu LPG, pompownię i zbiornik p.poż. oraz wewnętrzną instalację gazu w budynku hali usługowo-magazynowej z częścią socjalno-biurową w m S., gm. T. P..
W przewidzianym prawem terminie skargę na opisane postanowienie organu II instancji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła H. W., reprezentowana przez dotychczasowego pełnomocnika, swego męża S. W.. W skardze wskazano jedynie: "składam skargę na postanowienie Wojewody" i podano numer: [...].
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Skarga okazała się bezzasadna.
Przystępując do rozpoznania niniejszej sprawy należy podnieść, że Sąd dostrzega, że złożona skarga jest bardzo uboga w swej treści i nie zawiera – literalnie wyrażonych – wszystkich elementów, o których mowa w art. 57 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019, poz. 2325 – dalej jako: p.p.s.a.). Tym niemniej, Sąd zauważa, że ocena takiej skargi winna nastąpić z uwzględnieniem również pozostałych przepisów Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w tym art. 134 p.p.s.a. Sąd mając na uwadze unormowania tej ostatniej regulacji dokonał oceny złożonej w niniejszej sprawie skargi i doszedł do wniosku, że skoro H. W. zdecydowała się zakwestionować postanowienie o wskazanym numerze, to mając na uwadze istotę samej skargi należy przyjąć, że kwestionuje ona w istocie podstawę prawną jej wydania i zwraca się o jej uchylenie (żadne inne dokumenty znajdujące się w aktach sprawy tej oceny Sądu nie podważają).
Dokonując zatem oceny dopuszczalności złożonej w niniejszej sprawie skargi Sąd wziął pod uwagę, że w istocie strona Skarżąca sporządzając skargę zarzuciła organom naruszenie prawa i uczyniła to na miarę swoich możliwości. Sądy administracyjne kontrolują legalność działalności administracji publicznej, przy czym, co trzeba zaznaczyć, czynią to w ramach sprawowanego wymiaru sprawiedliwości (art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych), a nie związany zarzutami skargi Sąd I instancji, zobowiązany jest do dokonania kontroli zaskarżonego aktu – niezależnie – od zarzutów i wniosków skargi.
Stosownie do treści przepisu art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b),inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).
Podstawę prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018, poz. 2096 ze zm. – dalej jako: k.p.a.).
Przedmiotem tak rozumianej kontroli w niniejszej sprawie jest postanowienie Wojewody z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Starosty [...] z [...] października 2019 r. (znak: [...]) w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego w trybie art. 145 ust. 1 pkt 4 k.p.a. zakończonego ostateczną decyzją Starosty [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2014r.(znak: [...]), zmieniającą decyzję nr [...] z dnia [...] października 2013 r. (znak: [...]) obejmującą halę usługowo-magazynową z częścią socjalno-biurową wraz z infrastrukturą towarzyszącą obejmującą: wartownię, drogi wewnętrzne, miejsca parkingowe, sieci zewnętrzne wewnątrzzakładowe, zbiornik retencyjny, dwa zbiorniki gazu LPG, pompownię i zbiornik p.poż. oraz wewnętrzną instalację gazu w budynku hali usługowo-magazynowej z częścią socjalno-biurową położonych w S.., gm. T. P..
Należy wskazać, że w rozpoznawanej sprawie Sąd pozostaje związany oceną prawną zawartą w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 28 lutego 2019 r. sygn. IV SA/Po 976/18. Stosownie do treści przepisu art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Oznacza to, że ani organ administracji publicznej, ani Sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Ciążący na organie i na sądzie obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego, może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, czyniącej pogląd prawny nieaktualnym, a także w razie wzruszenia wyroku w trybie przewidzianym prawem (zob. wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2000 r. sygn. akt I SA/Ka 2408/98, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przez ocenę prawną należy rozumieć wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku.
Uprzedzając zasadnicze rozważania w niniejszej sprawie, należy więc stwierdzić że w rozpoznawanej sprawie nie nastąpiła zmiana stanu prawnego lub faktycznego, która czyniłaby nieaktualnymi poglądy prawne wyrażone w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia28 lutego 2019 r. sygn. IV SA/Po 976/18. W wiążącym w niniejszej sprawie prawomocnym wyroku Sąd przesądził, że jedynymi kwestiami nadal wymagającymi wyjaśnienia w sprawie są: ustalenie daty pierwotnego złożenia przez H. W. wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2014r.(znak: [...]), zmieniającej decyzję nr [...] z dnia [...] października 2013 r. (znak: [...]) oraz udokumentowanie tych ustaleń w aktach sprawy.
Podkreślić należy, że Sąd orzekający w warunkach związania oceną prawną i wskazaniami, co do dalszego postępowania, kontrolując legalność zaskarżonej decyzji lub postanowienia winien ograniczyć się tylko i wyłącznie do kontroli, czy organ administracji prawidłowo uwzględnił wytyczne zawarte w poprzednim wyroku oraz oceny ewentualnych nowych okoliczności, które zaistniały już po wydaniu wyroku (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego II FSK 1057/11 z dnia 20 października 2011 r.; LEX nr 1069805).
Analiza uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wskazuje, że organy ustaliły, że pierwotny wniosek H. W. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2014r.(znak: [...]), zmieniającej decyzję nr [...] z dnia [...] października 2013 r. (znak: [...]) wpłynął do Wojewody w dniu [...] czerwca 2017 r., zaś pismo H. W. z dnia [...] września 2017 r. stanowi jego doprecyzowanie. Kopia wskazanego pisma z dnia [...] czerwca 2017 r. znajduje się w aktach sprawy (k. 65 akt adm. II instancji), dokumentując ustalenia organów. Podkreślić trzeba, że ustalenia organów w kwestii zainicjowania przez H. W. postępowania wznowieniowego pismem z dnia [...] czerwca 2017 r. (data wpływu do Wojewody – k. 65 akt adm. II instancji) w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2014r.(znak: [...]), zmieniającej decyzję nr [...] z dnia [...] października 2013 r. (znak: [...]) znajdują potwierdzenie w aktach sprawy i nigdy nie były, ani nie są kwestionowane przez H. W., ani przez jej pełnomocnika. Wiarygodność tych ustaleń nie budzi również wątpliwości Sądu.
Uzasadniając zaskarżone postanowienie wyjaśniono, że pismami z dnia [...] czerwca 2015 r., [...] czerwca 2015 r., [...] sierpnia 2015 r. oraz dnia [...] sierpnia 2015 r. i [...] sierpnia 2015 r. H. W. występowała z wnioskiem o stwierdzenie nieważności m.in. decyzji Starosty [...] nr [...], (znak: [...]) z dnia [...] czerwca 2014 r. W związku z powyższym zostało wszczęte postępowanie, które przed Wojewodą toczyło się pod sygnaturą [...] W przekazanych Sądowi aktach administracyjnych znajduje się ostateczne postanowienie Wojewody z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] umarzające postępowanie z wniosku H. W. o stwierdzenie nieważności m.in. decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2014r.(znak: [...]) zmieniającej decyzję nr [...] z [...] października 2013 r. (znak: [...]) obejmującą halę usługowo-magazynową z częścią socjalno-biurową wraz z infrastrukturą towarzyszącą obejmującą: wartownię, drogi wewnętrzne, miejsca parkingowe, sieci zewnętrzne wewnątrzzakładowe, zbiornik retencyjny, dwa zbiorniki gazu LPG, pompownię i zbiornik p.poż. oraz wewnętrzną instalację gazu w budynku hali usługowo-magazynowej z częścią socjalno-biurową na działkach o nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], położonych w S., gm. T. P. (k. 10 akt adm. II instancji).
Prawidłowo zatem Wojewoda stwierdził, że o ostatecznej decyzji organu pierwszej instancji Wnioskodawczyni wiedziała już w dniu złożenia do Wojewody podań o stwierdzenie jej nieważności, datowanych na dzień [...] i [...] czerwca 2015 r. oraz [...] sierpnia 2015 r. Już w tej dacie H. W. wiedziała o wydaniu przedmiotowej decyzji przez Starostę [...] oraz o zawartym w niej rozstrzygnięciu, skoro podaniami z dnia [...] i [...] czerwca 2015 r. oraz [...] sierpnia 2015 r. wniosła ona o stwierdzenie nieważności tej samej decyzji, której dotyczył wniosek o wznowienie postępowania złożony [...] czerwca 2017 r., tj. decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2014r.(znak: [...]) zmieniającej decyzję nr [...] z [...] października 2013 r. (znak: [...])
Prawidłowo zatem Wojewoda stwierdził, że termin wynikający z art. 148 § 1 i 2 k.p.a. nie został przez H. W. w niniejszej sprawie dochowany. Wniosek o wznowienie postępowania oparty o przesłankę wynikającą z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. należy złożyć do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji w terminie jednego miesiąca, biegnącego od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 § 1 i 2 k.p.a.). Okres, który dzieli wniosek o wznowienie postępowania z dnia [...] czerwca 2017 r. oraz postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2014r.(znak: [...]) zainicjowane wnioskami Skarżącej z dnia [...] i [...] czerwca 2015 r. oraz [...] sierpnia 2015 r. dzieli czas kilkunastu miesięcy.
Podkreślić należy, że ani w skardze, ani w złożonym zażaleniu nie kwestionowano ustaleń faktycznych, udokumentowanych w aktach niniejszej sprawy, na podstawie których wydano zaskarżone postanowienie i postanowienie je poprzedzające.
Mając zatem na uwadze, że organy administracji prawidłowo uwzględniły wytyczne zawarte w poprzednim wyroku (z dnia 28 lutego 2019 r. sygn. IV SA/Po 976/19), a po wydaniu tego wyroku nie zaistniały okoliczności które miałyby wpływ na wynik niniejszej sprawy, jak i to że Sąd nie dostrzegł z urzędu takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy - skargę należało oddalić.
Wobec powyższego na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, orzekł jak w sentencji wyroku.