Uzasadnienie
W dniu [...] lutego 2011 roku D. S. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. oprócz skargi na decyzję W. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] stycznia 2011 roku skargę na postanowienie W. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca o nr [...] w przedmiocie uznania zażalenia J. S. z dnia [...] lutego 2010 roku z dnia [...] lutego 2010 roku na niezałatwienie w terminie przez powiatowego inspektora nadzoru budowlanego dla powiatu poznańskiego sprawy o sygnaturze [...] za nieuzasadnione. W treści postanowienia J. S. został pouczony,że na to rozstrzygniecie organu administracyjnego zażalenie nie przysługuje a także, że nie służy na nie skarga do sądu administracyjnego. Zaznaczyć należy, że organ administracyjny wydał skarżone postanowienie na podstawie art.37 kodeksu postępowania administracyjnego.
Z brzmienia art. 37 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego wynika, że zażalenie służy na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 w przepisach szczególnych lub ustalonym w myśl art. 36 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania.
Zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie lub na przewlekłość postępowania, którego skutkiem jest uruchomienie działania nadzorczego organu wyższego stopnia (W. Dawidowicz, Postępowanie administracyjne, 1983, s. 160), wnosi się bezpośrednio do tego organu.
Organ wyższego stopnia rozpatruje zażalenie w granicach art. 37 § 2. W razie uznania zasadności zażalenia organ wyższego stopnia: 1) wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy, 2) zarządza wyjaśnienie przyczyn zwłoki, 3) zarządza, w razie potrzeby, podjęcie środków zapobiegających naruszeniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Złożenie zażalenia w tym trybie stanowi przesłankę skargi na bezczynność organu administracji publicznej. Niezależnie bowiem od prawnego charakteru zażalenia i podejmowanego w wyniku jego rozpatrzenia rozstrzygnięcia organu wyższego stopnia, jest to niewątpliwie środek zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 2 p.p.s.a., gdyż po wniesieniu zażalenia strona wyczerpała przewidziany w tym przepisie środek zaskarżenia, a mianowicie właśnie "zażalenie". W wyroku NSA z dnia 24 maja 2001 r., IV SA 572/99, ONSA 2002, nr 3, poz. 116, trafnie przyjęto, że: "1. Wniesienie zażalenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. jest wyłącznie warunkiem formalnym wystąpienia przez osobę zainteresowaną ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu (art. 17 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, Dz. U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.) i nie może być traktowane jako odrębne i samodzielne postępowanie administracyjne.
Zgodnie z przepisem art. 3 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.
Zgodnie art. 141. § 1kodeksu postępowania administracyjnego na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi.
W przypadku postanowień wydanych w trybie art.37 kodeksu postępowania administracyjnego ustawa nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia. Strona może jedynie po wyczerpaniu tego środka odwoławczego wnieść skargę na bezczynność organu do sądu administracyjnego. D. S. wniosła jedynie o stwierdzenie nieważności przedmiotowego postanowienia, co jest zgodnie z powyżej wskazaną regulacją prawną niedopuszczalne.
Zgodnie z art.
- 58. § 1.ppsa sąd odrzuca skargę:
- 1) jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego;
- 6) jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Mając na względzie powyższe uregulowanie Sąd skargę na postanowienie powyższe odrzucił.
MZ