Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] marca 2009 r. M. Ż. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Wojewody W. z dnia [...] lutego 2009 r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania składając jednocześnie wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Pismem z dnia [...] maja 2009 r. Skarżący został wezwany do uzupełnienia złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez wskazanie zakresu tego wniosku w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
Zarządzeniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 23 czerwca 2009 r. pozostawiono wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
Od powyższego zarządzenia pismem z dnia 14 lipca 2009 r. Skarżący wniósł sprzeciw wskazując, iż nie uzupełnił braków wniosku, ponieważ w okresie kiedy go wezwano o uzupełnienie braków przez 6 tygodni przebywał w szpitalu. Wraz z sprzeciwem Skarżący złożył urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy wnosząc o zwolnienie go od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.
W uzasadnieniu wniosku Skarżący wskazał, iż jest chory oraz że renta którą posiada w wysokości 430 zł nie pozwala mu na "właściwą formę obrony w/w sprawie." Ponadto skarżący oświadczył, iż nie posiada żadnego majątku ani oszczędności, a po wyjściu ze szpitala mieszka u siostry.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 260 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270: z późn. zm. - dalej "Ppsa"), w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym.
Na wstępie należy zauważyć, iż przesłanki przyznania przez Sąd prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym określono w art. 246 § 1 Ppsa, zgodnie, z którym przyznanie tego przywileju w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Powołany przepis nie pozostawia wątpliwości, co do tego, iż inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne do uwzględnienia wniosku, spoczywa na wnioskodawcy. To strona bowiem powinna we wniosku wykazać, że istnieje przesłanka pozytywna dla przyznania prawa pomocy. Wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien być sporządzony rzetelnie i powinny w nim się znaleźć wszelkie informacje niezbędne do oceny sytuacji majątkowej wnioskodawcy. Rozstrzygnięcie Sądu w tej kwestii zależy od tego, co zostanie udowodnione przez wnioskodawcę w tym zakresie.
Zawarte w formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy informacje dotyczące sytuacji materialnej Skarżącego uzasadniają zdaniem Sądu przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Wprawdzie Skarżący nie przedłożył dokumentacji dotyczącej łącznej wysokości przeciętnych comiesięcznych, koniecznych wydatków związanych z utrzymaniem siebie i rodziny w tym także kosztów leczenia, jednakże biorąc pod uwagę wysokość dochodu w kwocie 430 zł Sąd uznał, iż przyjmując najniższą wysokość wydatków, fakt nie przedłożenia dokumentacji nie powoduje trudności w obiektywnej ocenie realnych możliwości finansowych Skarżącego.
Wobec powyższego Sąd uznał, iż Skarżący z uwagi na konieczne koszty utrzymania, w tym koszty leczenia, nie jest w stanie wygospodarować dodatkowych kwot na opłacenie kosztów postępowania oraz kosztów profesjonalnego pełnomocnika. Uiszczenie wpisu i uzyskanie pomocy prawnej adwokata pochłonęłoby, bowiem łącznie co najmniej 392,80 zł (100 zł wpisu i 292,80 zł wynagrodzenia adwokata przy założeniu, iż Skarżącemu udzielono by profesjonalnej pomocy prawnej wg stawek pomocy prawnej udzielonej z urzędu - por. § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) w zw. z § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Dz. U. Nr 163 poz. 1348: z późn. zm.), tj. znaczną część będącego w dyspozycji Skarżącego dochodu.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 Ppsa Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.
/-/ I. Kucznerowicz mb