Uzasadnienie
Decyzją Starosty z dnia [...], [...] nr [...], na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 23 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 6 pkt 6 i lit. a i b ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jedn.: Dz. U. z 2003 r., nr 58, poz. 514 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej jako: kpa), H.R. nabył status bezrobotnego od dnia 27 maja 2004 r. Decyzją Starosty z dnia [...], [...] nr [...], na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b, art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 71 ust. 1 i 2 oraz art. 72 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2004 r., nr 99, poz. 1001) oraz art. 104 kpa przyznano H.R. prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 4 czerwca 2004 r. w wysokości 504,20 zł na okres określony w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.
Decyzją z dnia [...], [...], nr [...] na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b i art. 73 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy Starosta orzekł o utracie przez H.R. prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 4 grudnia 2004 r., z uwagi na zakończenie przysługującego okresu pobierania zasiłku.
Zainteresowany odwołał się od wskazanej decyzji pismem z dnia 13 grudnia 2004 r., wskazując, że okres przysługiwania zasiłku wynosić winien 12 miesięcy. Decyzja o utracie prawa do zasiłku jest krzywdząca, gdyż wskutek braku rzetelnej informacji ze strony urzędu pracy, odwołujący się był przekonany, iż prawo do zasiłku będzie mu przysługiwało przez okres roku. W swoim odwołaniu H.R. wskazał też na problemy związane z rejestracją w Powiatowym Urzędzie Pracy.
Decyzją z dnia [...], [...], Wojewoda na podstawie art. 127 § 1 i 2 i art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 10 ust. 4 pkt 2 i art. 73 ust. 1 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że odwołujący się nabył prawo do zasiłku w dniu 4 czerwca 2004 r., nie można wobec niego stosować przepisów ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, ponieważ obowiązywały one do dnia 31 maja 2004 r., natomiast według przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, okres pobierania zasiłku w stosunku do osoby odwołującej się wynosił 6 miesięcy i nie mógł być zmieniony.
H.R. wniósł skargę do sądu administracyjnego. Wskazał ponownie, że zarejestrował się w dniu 27 maja 2004 r., kiedy to wydana została decyzja dotycząca statusu bezrobotnego i otrzymał informację, iż okres przysługiwania zasiłku będzie wynosił 12 miesięcy.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Wielkopolski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej jako: ppsa) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów stwierdzić należy, że skarga zasługuje na uwzględnienie.
Skarżący zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy dnia 27 maja 2004 r. Tego dnia wydana została decyzja, zgodnie z którą uzyskał on status bezrobotnego, Decyzja wydana została pod rządami ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, której przepisy wskazane zostały jako podstawa prawna rozstrzygnięcia.
Z kolei decyzją z dnia [...], na podstawie przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy przyznano H.R. prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 4 czerwca 2004 r. na okres i w wysokości określonej w ww. ustawie.
Sąd nie zgadza się z argumentacją, iż z uwagi na okoliczność, że prawo do zasiłku dla bezrobotnych przyznano skarżącemu dopiero od dnia 4 czerwca 2004 r., to podlegało ono reżimowi ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.
Bezspornym jest, iż H.R. zarejestrował się jako bezrobotny w dniu 27 maja 2004 r., tj. w czasie obowiązywania ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu i na podstawie przepisów tej ustawy przyznano mu status osoby bezrobotnej od dnia rejestracji. Stosownie do art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania był zatrudniony przez okres co najmniej 365 dni i osiągał wynagrodzenie, od którego istnieje obowiązek opłacania składek na Fundusz Pracy (...), w kwocie co najmniej najniższego wynagrodzenia.
Skarżący, rejestrując się jako bezrobotny w dniu 27 maja 2004 r., spełniał warunek przewidziany w powołanym wyżej przepisie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Skoro skarżący, jak to prawidłowo ustaliły organy obu instancji, już w dniu rejestracji spełniał warunki do uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, to zdaniem Sądu powinny być w stosunku do niego zastosowane również w zakresie tego zasiłku stosowne przepisy, obowiązujące w chwili rejestracji. Art. 23 ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu rozumieć należy w ten sposób, że to jedynie realizacja prawa do zasiłku, które bezrobotny nabywa w dniu rejestracji w urzędzie pracy, następuje po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się (zob.: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 marca 2005 r., II SA / Wa 1855 / 04, LEX nr 164731). Okres bowiem wyczekiwania na prawo do zasiłku powoduje jedynie skutek w postaci przesunięcia w czasie momentu, w którym uprawnienie do jego wypłaty powstaje (por.: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 marca 2005 r., II SA / Wa 2533 / 04, LEX nr 164751).
Zdaniem Sądu, rejestracja bezrobotnego, przez to, że stanowi element definicji bezrobotnego (art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu) musi być uznana za jeden z konstytucyjnych warunków powstania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Skoro więc skarżący został zarejestrowany w dniu 27 maja 2004 r., należało w stosunku do niego także w zakresie uzyskania prawa do zasiłku zastosować przepisy ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, a nie ustawę o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, która weszła w życie z dniem 1 czerwca 2004 r.
Nadto wskazać należy, że uzasadnienie decyzji organu I instancji z dnia [...], w żadnej mierze nie spełnia wymogów stawianych decyzji administracyjnej, zwłaszcza w świetle zasady ogólnej przekonywania stron wyrażonej w art. 11 kpa. Stanowi to istotne naruszenie art. 107 § 3 kpa.
W takim stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej jako: ppsa) orzekł, jak w sentencji wyroku.
Sąd orzekł o tym, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu na podstawie art. 152 ppsa.
/-/ B. Popowska /-/ E. Makosz-Frymus /-/ E. Kręcichwost-Durchowska
KB/