Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 17 lutego 2016r. oddalił skargę E.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] października 2015r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji przyznającej specjalny zasiłek celowy. Adwokat K.C. będąc pełnomocnikiem skarżącej wyznaczonym na podstawie postanowienia referendarza sądowego z dnia 22 marca 2016r, po poinformowaniu go przez Sąd pismem z dnia 19 kwietnia 2016r. (doręczonym w dniu 6 maja 2016r.) o wyznaczeniu go pełnomocnikiem skarżącej, pismem z dnia 6 czerwca 2016r. przedłożył opinię o braku podstaw do złożenia skargi kasacyjnej. Pełnomocnik wniósł również o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej według norm przepisanych, tytułem wynagrodzenia nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu w maksymalnej wysokości z uwzględnieniem stawki podatku od towarów i usług. Pełnomocnik oświadczył również, iż koszty te nie zostały pokryte w całości lub w części przez skarżącą.
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016r. poz. 718 - dalej p.p.s.a.) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W niniejszej sprawie aktem określającym zasady przyznawania wynagrodzenia za czynności podejmowane przez adwokata z urzędu jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r. poz. 1801 - dalej rozporządzenie). Stosownie do treści § 2 rozporządzenia, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę ustaloną zgodnie z przepisami rozporządzenia (pkt.
1) oraz niezbędne i udokumentowane wydatki adwokata (pkt. 2). Sposób ustalania wysokości opłaty, o której stanowi § 2 pkt 1 normuje § 4 rozporządzenia. Zgodnie z jego ustępem pierwszym opłatę ustala się w wysokości co najmniej 1/2 opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Ustęp drugi tego paragrafu stanowi zaś, że ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określona w ust. 1, a nieprzekraczającej opłaty maksymalnej następuje z uwzględnieniem stopnia zawiłości sprawy oraz nakładu pracy adwokata oraz wkładu jego pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu, wartości przedmiotu sprawy, wkładu pracy adwokata w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie, a także trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności.
Zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia opłata maksymalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym w drugiej instancji wynosi za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - 50 % opłaty maksymalnej określonej w pkt 1 tego paragrafu, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji - 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 240,00 zł. Stosownie do treści § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c opłata maksymalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w innej sprawie wynosi 480,00 zł.
Z powyższych względów, uwzględniając okoliczność, że adwokat K.C. do reprezentowania skarżącej wyznaczony został po wydaniu przez Sąd wyroku w sprawie, mając na uwadze fakt, że w sprawie nie zachodzą okoliczności uzasadniające zwiększenie kwoty wynagrodzenia do wysokości pełnej stawki opłaty maksymalnej wskazane w § 4 ust. 2 rozporządzenia, działając na podstawie art. 250 § 1 i art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. oraz § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia orzeczono jak w sentencji.