Uzasadnienie
E. O. (dalej również: skarżąca) wniosła bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę z dnia 25 marca 2024 r. na akt Burmistrza W. z dnia 4 października 2023 r. znak [...] w przedmiocie odmowy umieszczenia na liście osób zakwalifikowanych i oczekujących na przydział lokalu mieszkalnego (k.11, 93).
Burmistrz W., odpowiadając na skargę, w piśmie z dnia 25 kwietnia 2024 r. (k.
81) wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na upływ terminu, gdyż skarżąca pismo organu z dnia 4 października 2023 r. otrzymała w dniu 11 października 2023 r. W przypadku nieuwzględniania wniosku o odrzucenie skargi Burmistrz wniósł o oddalenie skargi w całości.
Ustanowiony dla strony skarżącej pełnomocnik z urzędu (adwokat), zawiadomiony o terminie rozprawy (k. 117), nie zajął odrębnego stanowiska w sprawie.
W piśmie z dnia 16 września 2024 r. (k. 119), złożonym osobiście, E. O. oświadczyła, że wycofuje skargę z dnia 25 marca 2024 r., wskazując na okoliczności, jakie miały wpływ na podjętą decyzję. Skarżąca potwierdziła, że wycofuje skargę, gdyż jej postanowieniem jest nie konfrontować się ze stroną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 161 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935) - dalej: p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania: 1) jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę;
- 2) w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłosi osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik postępowania;
- 3) gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.
W rozpoznawanej sprawie zaszła pierwsza z wymienionych przesłanek umorzenia postępowania.
Sąd wyjaśnia, że z uwagi na okoliczności sprawy uznał, że w sprawie należy zastosować art. 53 § 2 zdanie drugie p.p.s.a. w stosunku do przedmiotu zaskarżenia, którym jest akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. stanowi, że jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności (zdanie pierwsze). Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę (zdanie drugie).
W stosunku do takiej skargi możliwe jest jej skuteczne cofnięcie.
Zgodnie z art. 60 p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd, jednakże sąd uzna je za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Skuteczne cofnięcie skargi stanowi przesłankę do umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego, zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
Sąd uznał, że cofnięcie skargi w niniejszej sprawie jest dopuszczalne i wiąże sąd administracyjny, bowiem nie zmierza ono do obejścia prawa, a ponadto nie spowoduje to utrzymania w mocy aktu ani czynności dotkniętych wadą nieważności.
W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 w zw. z art. 60 p.p.s.a. umorzył postępowanie sądowoadministracyjne.